ՀՀԿ-ականները վերջին օրերին պարբերաբար հայտարարում են, որ իրենց օրակարգում կառավարության ու վարչապետի փոփոխության հարց չկա:
Իհարկե, նախ հարկ է նկատել, որ նրանց հայտարարությունները զուտ տեղեկատվական բնույթի կարող են լինել՝ զուրկ որևէ քաղաքական կշռից ու արժեքից, որովհետև այդ հայտարարության հեղինակ ՀՀԿ-ականները չեն որոշում հարցի լինել-չլինելը և, ասենք, այսօր կարող են հայտարարել, որ չկա, իսկ մի քանի ժամ անց Սերժ Սարգսյանը հարցը դնի, և սկսեն քննարկել: Այնպես որ՝ այդ հայտարարությունները ինքնին ոչնչի ցուցիչ չեն:
Սրանից զատ, ըստ էության, առնվազն տարօրինակ է, որ երկրի ներկայիս սոցիալ-տնտեսական պայմաններում նմանօրինակ հարց չկա օրակարգում՝ ոչ ընդդիմության կամ ընդդիմություն համարվողների և ոչ էլ իշխանությունների: Բանն այն է, որ դատելով երկրի վիճակից և կառավարության, մեղմ ասած, անարդյունավետությունից՝ վարչապետի ու կառավարության փոփոխության հարցը պետք է լիներ առաջիններից մեկը: Եվ սա ըստ էության աքսիոմատիկ սկզբունքով: Եթե որևէ երկիր այնպիսի տնտեսական վիճակում է, ինչպիսին Հայաստանն է, ապա կառավարության պաշտոնանկության հարցը պետք է օրակարգում հայտնվի ավտոմատ կերպով: Ըստ որում, խնդիրը այստեղ հենց զուտ առկա լինելու մեջ է: Թող կառավարությունը պաշտպանվի, փաստարկներ ներկայացնի իր պաշտոնանկության դեմ, բայց հարցը պետք է լինի, որպեսզի կառավարությունը մշտապես զգոն լինի, մշտապես զգա պաշտոնանկության շունչը, և հետևաբար եթե պաշտոնանկ էլ չի լինում, ապա աշխատի մշտապես այդ վտանգի զգացումով, դրա շունչը իր ծոծրակին զգալով և ըստ այդմ՝ կրկնապատկված եռանդով: Սա է քաղաքական կյանքը, դա է ներքաղաքական գործընթացը, դրանում է արտահայտվում հանրային շահը:
Սակայն մենք գիտենք, որ Հայաստանում նմանօրինակ հարցերը լուծվում են ոչ թե հասարակական շահերի, պետական շահերի, այլ իշխանությունների քաղաքական կարիքների, անձնական շահերի, խմբակային և կլանային հետաքրքրությունների և անհրաժեշտությունների շրջանակներում: Եվ այս տրամաբանության մեջ կառավարության պաշտոնանկության հարցը Սերժ Սարգսյանի համար, բնականաբար, այսօր հրատապ չէ: Հովիկ Աբրահամյանը Հայաստանում իշխանություն ժառանգելու հավակնորդներից մեկն է: Մեկը և ոչ թե միակը: Թե ովքեր են մյուս հավակնորդները՝ այսօր հստակ ասելը դժվար է:
Երբ ղարաբաղյան գոտում ակտիվանում են ռազմական գործողությունները, ուշադրության կենտրոնում է հայտնվում պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանը, և ակտիվանում են ենթադրությունները, որ նա ևս ժառանգորդության հավակնորդ է: Դժվար է միանշանակ ասել, թե ինչ պլաններ են մնացել Ռոբերտ Քոչարյանից, որոնք նա կարող է առաջ մղել ՀՀԿ-ի իրեն լոյալ շրջանակների միջոցով կամ փորձել նրանց միջոցով այս կամ այն ժառանգորդի հետ մտնել խաղի մեջ: Հայաստանի ներիշխանական համակարգում այսօր ընթանում են այս շրջանակի հստակեցման խմորումները՝ նոր ընտրություններին ընդառաջ:
Այս պայմաններում Հովիկ Աբրահամյանին թուլացնելը չի բխում Սերժ Սարգսյանի շահերից, առավել ևս, որ սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը Հովիկ Աբրահամյանին առանց այդ էլ բավական թույլ է պահում և Սերժ Սարգսյանի համար պահում է կառավարելի: Եվ ուրեմն այդպիսի վարչապետի փոփոխությունը Սերժ Սարգսյանին բերելու է ոչ թե լուծումների, այլ ըստ էության նոր մարտահրավերների՝ կապված նոր վարչապետի նշանակման խնդիրների, նոր կառավարության ձևավորման խնդիրների հետ:
Ավելին՝ Հովիկ Աբրահամյանին նման խնդիրներով վարչապետի պաշտոնում թողնելով՝ Սերժ Սարգսյանը նրան կարող է օգտագործել նաև որպես յուրօրինակ խայծ՝ հասկանալու, վեր հանելու, բացահայտելու, որսալու համար այն տրամադրությունները, որ իշխանության ձևավորման նոր փուլին ընդառաջ կան իշխանական համակարգում:
