Նախագահական ընտրությունները բավական հակասական են ստացվում: Մի կողմից՝ թվում էր, թե սրանք լինելու են ամենաանհետաքրքիր ընտրությունները Հայաստանի ամբողջ պատմության մեջ, մյուս կողմից՝ ավելի ու ավելի է ակնհայտ դառնում, որ այս ընտրությունները իրենց խորքում ունեն ինչ-որ ինտրիգ կամ նույնիսկ ինտրիգների մի ամբողջ կծիկ, որոնք կարող են պետության, հասարակության համար լինել շատ ավելի ճակատագրական, քան նախորդ բոլոր հետաքրքիր ընտրությունները: Ավելին՝ նույնիսկ այնպիսի տպավորություն է, որ ընտրությունների արտաքին զարգացումների տակ փորձ է արվում հնարավորինս թաքցնել այն ներքին ինտրիգը, որն առկա է, և որն ըստ երևույթին ավելի լայն դիապազոն է ընդգրկում, քան զուտ նախընտրական և ընտրական գործընթացները:
Մասնավորապես, որևէ մեկը հիշո՞ւմ է արդյոք, որ նախընտրական Հայաստանում հնչեն, օրինակ, արևմտյան դեսպանների այդքան աղմկոտ հայտարարություններ և բավականին բաց, դիվանագիտական ֆորմալությունները մի կողմ դնող ձևակերպումներ լինեն: Կարծում ենք՝ հազիվ թե որևէ մեկը համարի, որ արևմտյան դեսպաններն էլ կարող են մասնակից լինել Հայաստանի ներքաղաքական կյանքին բնորոշ մանր առևտրին կամ թատրոնին:
Այսինքն՝ այնուամենայնիվ, մեծ քաղաքականությունն այստեղ առկա է: Սակայն պարզ չէ, թե ինչպես, ինչ տեսքով և ումով է այն ներկայացված: Այս անգամ քողարկումը կարծես թե բավական հաջող է ստացվել և ստացվում է նաև Պարույր Հայրիկյանի մահափորձի պարագայում, քանի որ մահափորձից հետո կարծես թե ինտենսիվ ջանքեր են գործադրվում իրավիճակը հնարավորինս անլրջացնելու և ընդհանուր ֆոնային դաշտ բերելու համար:
Սակայն, անշուշտ, հնարավոր չի լինելու «մախաթը» երկար պահել պարկում, և, ամենայն հավանականությամբ, նախագահական ընտրություններից հետո Հայաստանին սպասվում են բուռն քաղաքական շրջան և վերադասավորումներ: Եվ այս անգամ, ամենայն հավանականությամբ, այդ ամենը տեղի է ունենալու արդեն ոչ թե զուտ հայաստանյան առևտրի կոնտեքստում, այլ աշխարհաքաղաքական զարգացումների և մրցակցության: Այսինքն՝ հայաստանյան քաղաքական դաշտում ակնհայտ պայքար է ընթանում ներքաղաքական կոնֆիգուրացիան բեկումնային փոփոխության ենթարկելու համար:
Հայաստանում ավանդաբար ռուսական գերիշխանության տակ գտնվող քաղաքական դաշտում կարող են տեղի ունենալ որոշակի դիվերսիֆիկացիոն տեղաշարժեր: Պատահական չէ, որ ընթանում են զուգահեռ պրոցեսներ՝ նախագահական ընտրություններ և դրանց չմասնացկող ուժերի շրջանում ներքին վերադասավորումներ, կառուցվածքային փոփոխություններ: Այդ երկու պրոցեսների միջև կա ակնհայտ մրցակցություն, որն առայժմ արտահայտված չէ, սակայն ընտրություններից հետո, ամենայն հավանականությամբ, դա է դառնալու քաղաքական դաշտի գլխավոր ինտրիգը, և դրա շուրջ է ծավալվելու ներքաղաքական հիմնական պայքարը:
