Գյումրիում Ավետիսյանների ընտանիքի 7 անդամի սպանության մեջ մեղադրվող ռուս զինծառայող Վալերի Պերմյակովը տառապում է օլիգոֆրենիայով՝ մտավոր հետամնացությամբ: Առանց որևէ պաշտոնական աղբյուրի նշման` ռուսական լրատվամիջոցները գրեցին, թե նա նույնիսկ մեկ ամիս բուժում է ստացել հոգեբուժարանում: Իսկ ավելի վաղ նույն ռուսական լրատվամիջոցների հրապարակումներում Պերմյակովի հարազատները, ուսուցիչները, ընկերները հայտնում էին, թե «տղան լավ է սովորել», «շատ ակտիվ աշակերտ է եղել, ակտիվորեն մասնակցել է տարբեր դպրոցական մրցույթների, մեկ անգամ էլ առաջին տեղն է զբաղեցրել իրենց շրջանի ռազմահայրենասիրական մրցույթում», «միշտ կատարում էր մանկավարժների հանձնարարությունները» և այլն: Հնարավո՞ր է, արդյոք, որ անձն ունենա նման խնդիր, սակայն նրան շրջապատողները գլխի չընկնեն այդ մասին:
Yerkir.am–ի հարցին քրեական ոլորտում մասնագիտացած հոգեբան Արշակ Գասպարյանը պատասխանել է, որ օլիգոֆրենիան բնածին կամ ձեռքբերովի հիվանդություն է, որն ունի տարբեր աստիճաններ: Եվ եթե ենթադրենք, որ ամենաթեթև աստիճանի՝ դեբիլության հետ գործ ունենք, ապա հնարավոր է չնկատել խնդիրը վաղ տարիքում: Իսկ ահա դպրոց ընդունելիս, երբ երեխան 7 տարեկան է, քիչ հավանական է չհասկանալը, քանի որի այդ տարիքում նա խոսքի զարգացածության որոշակի մակարդակ պետք է ունենա, անգիր սովորելու և տրամաբանելու կարողություն և այլն:
Իսկ ինչ վերաբերում է նրան, թե արդյո՞ք օլիգոֆրենիայով տառապող անձը կարող է մեղսունակ կամ անմեղսունակ ճանաչվել տվյալ արարքի համար, Ա. Գասպարյանը պատասխանեց, որ տվյալ հարցին պատասխանել կարող է մասնագիտական հանձնաժողովը՝ բաղկացած լոգոպեդից, հոգեբույժից, նյարդաբանից և այլն:
«Մեղսունակությունը ընկալման և գիտակցականի հետ կապված հարց է: Ես` որպես հոգեբան, կարող էի նրա վերաբերյալ կարծիք հայտնել, եթե հնարավոր լինել ձեռք բերել բնութագրեր այն մասին, թե արդյո՞ք գանգուղեղային տրավմա ունեցել է, ինչպե՞ս է անցել մանկությունը, պատանեկությունը, ո՞նց է հասել բանակ, ծառայության վեց ամիսների ընթացքում ի՞նչ վարք է դրսևորել: Իսկ այս պահին այս ամբողջ ինֆորմացիայի բացակայության դեպքում կարծիք հայտնելը կնմանվի սուրճի բաժակ նայելուն»,- ասաց հոգեբանը:
Զրուցել են նաև «Արմավիր» բժշկական կենտրոնի հոգեբույժ Ռոբերտ Ալեքսանյանի հետ: Նա հայտնել է, որ լինում են նորմայի և թեթև հետամնացության միջև ընկած սահմանային դեպքեր, երբ անձին շրջապատող անձինք կարող է երկար ժամանակ գլխի չընկնեն նրա հիվանդության մասին՝ համարելով նրանք մի քիչ խեղճ, միամիտ: Ավելին՝ իր պրակտիկայում պատահել են նաև դեպքեր, երբ անձն այդ խնդրով նույնիսկ միջնակարգ կրթություն է ստացել:
Ամբողջությամբ սկզբնաղբյուր կայքում
Մանրամասները` yerkir.am կայքում:
