Այսօր մեկնարկում է նախընտրական քարոզարշավը: Շատ շատերն են համոզված, որ նախագահական գալիք ընտրությունները, որ կայանալու են փետրվարի 18-ին, ըստ էության արդեն իսկ կանխորոշված են, քանի որ Սերժ Սարգսյանի դիմաց լուրջ, ազդեցիկ ընդդիմադիր գործիչ չկա:
Այս պնդումները որոշակիորեն վիրավորական են ընդունում այն թեկնածուները, որոնք առաջադրվել են: Իսկ Սերժ Սարգսյանից բացի, նրանք յոթն են: Սակայն որքան էլ այդ թեկնածուները վիրավորվում են, միևնույն է՝ ռացիոնալ և պրագմատիկ դիտարկումը վկայում է, որ իրականում նրանք իսկապես չունեն ընտրակեղծիքների մեքենային լուրջ դիմադրություն ցույց տալու ռեսուրսներ, թեև մնում է նրանց հաջողություն մաղթել քարոզարշավում:
Բայց, ընդհանուր առմամբ, անզեն աչքով տեսանելի է, որ 2013 թվականի նախագահական ընտրությունները հանրային, պետական իմաստով տապալված են, ինչպես տապալված են եղել նախկին բոլոր համապետական ընտրությունները` յուրաքանչյուրը յուրովի:
Վերջիվերջո, Հայաստանի անկախության 20 տարիների ընթացքը վկայում է, որ այն պատճառահետևանքային կապով կապված տարատեսակ իրադարձությունների և զարգացումների ամբողջություն է, ինչը վկայում է, որ Հայաստանում «օրինաչափությունից» շեղումներ առանձնապես չեն եղել: Դժբախտաբար, այդ «օրինաչափությունը» պահպանվել է ոչ միայն իշխանական դաշտում, այլ նաև ընդդիմադիր: Եվ պարզ է, որ մի օր այդ ամենը պետք է հասցներ տոտալ կոլապսի, և այդ օրը կամ պայմանական օրը 2013 թվականի նախագահական ընտրություններն են: Իսկ սա նշանակում է, որ անկախ ընտրությունների մասնակիցների կազմից՝ դրանք հենց սկզբից, ըստ էության, անկարող էին հանդիսանալ այն հարցերի պատասխանը կամ լուծումների բանալին, որ կենսականորեն առկա են Հայաստանի առաջ:
Այդ հարցերի պատասխանը ընտրությունների դաշտից դուրս է: Ավելին՝ Հայաստանում ընտրություններ որպես այդպիսին կարող են լինել միայն այն դեպքում, երբ որ գտնվեն այդ հարցերի պատասխանները: Իսկ դրանք գտնելու ունակ կարող է լինել միայն Հայաստանի, այսպես ասած, ապագա էլիտան, որն այսօր իշխանական և ընդդիմադիր դաշտերից դուրս ձևավորման փուլում է: Կձևավորվի՞ այն վերջնականապես, ինչպե՞ս, ե՞րբ և այլ հարցերի պատասխանները, անշուշտ, կտա ժամանակը:
Միգուցե ճահիճը շարունակվի դեռ երկար տարիներ: Համենայնդեպս, մի բան պարզ է, որ նախընտրական քարոզարշավը Հայաստանում մեկնարկում է արդեն իսկ ըստ էության ավարտված, ընդ որում՝ ավարտված ոչ այսօր, ոչ երեկ, այլ երևի թե տարիներ առաջ: Քարոզարշավի երևի թե միակ արժանահիշատակ հանգամանքը լինելու է այն, որ նախագահի թեկնածուներից մեկը` Անդրիաս Ղուկասյանը, հացադուլ է հայտարարել: Նա պահանջել էր ԿԸՀ-ից չեղյալ հայտարարել Սերժ Սարգսյանի գրանցումը, սակայն ԿԸՀ-ն մերժել էր այդ պահանջը, և Ղուկասյանը հունվարի 21-ից հացադուլ է անելու: Առայժմ միայն այստեղ է, որ կարող են լինել որոշակի անկանխատեսելի զարգացումներ:
