«Եռյակի անդամ քաղաքական ուժերն այնքան են տարբերվում իրենց հիմքային գաղափարախոսություններով, որ դժվար թե նրանց համատեղ ճանապարհը երկար լինի». այս մասին մեզ հետ զրույցում նշեց «Ընդդեմ իրավական կամայականությունների» ՀԿ նախագահ, ՀՀ մարդու իրավունքների նախկին պաշտպան Լարիսա Ալավերդյանը՝ հավելելով, որ նույն կանխատեսումը ժամանակին արել է «Ժառանգության» և «Ազատ դեմոկրատների» վերաբերյալ:
«Եթե կան խմբեր, որոնք ունեն շատ տարբերություններ, համագործակցության ոչ դրական փորձ կամ նման փորձի բացակայություն՝ այդտեղ ես շատ քիչ ակնկալիքներ ունեմ: Բայց ողջունում եմ ցանկացած շարժում, քանի որ դա արթուն է պահում հասարակությանը: Մյուս կողմից՝ ոչ ոք չի ասել, թե նույն լիդերներն են մնալու, հակառակը, այդ շարժման երկրորդական էֆեկտը կարող է ավելի ազդեցիկ լինել, այսինքն՝ այդ բողոքների ժամանակ կարող են ծնվեն բոլորովին այլ լիդերներ և այլ խմբեր՝ Ծառուկյան-Տեր-Պետրոսյան-Րաֆֆի Հովհաննիսյան եռյակից դուրս: Նախ կենսաբանական առումով նոր սերունդ է գալիս, և վերջապես, գաղափարներով նոր սերունդ է գալիս»,- ասաց Լ. Ալավերդյանը:
Հարցին՝ գործող առաջնորդները թույլ կտա՞ն, որ նոր առաջնորդներ ասպարեզ գան, նա պատասխանեց. «Եթե սպասես թույլ տալուն՝ թույլ չեն տալու: Դու ունենում ես այնքան, որքան նվաճում ես: Ինձ ավելի շատ գրավում է գրագետ խավի մասնակցությունը շարժմանը, ինչպես, օրինակ, «Դեմ եմ» շարժման դեպքում, որի անդամներով հիացած էի: Նույնիսկ փողոցում ընթացող նրանց շարժումը եղել է վերին աստիճանի արժանապատիվ»:
Ինչ վերաբերում է եռյակի հեղափոխականությանը և նպատակների հստակությանը, այդ առնչությամբ Լարիսա Ալավերդյանը նշեց. «Ես ինքս հակահեղափոխական եմ, ոչ թե նրա համար, որ չեմ սիրում բախումներով սցենարները, այլ ես տեսել եմ, որ դրանք այն արդյունքը չեն բերում, որն ակնկալվում է: 1988-1990-ականների հեղափոխությունը դրա փայլուն օրինակներից է: Այն ոգևորությունը, այն ալիքը, որում հայտնվել էր ժողովուրդը, սակայն հետագայում այդ վեհ գաղափարներին համարժեք էլիտա չգտնվեց: Բայց, մյուս կողմից, Եռյակը ոչ հեղափոխության է գնում, ոչ էլ իշխանությունների հետ բանակցում է որոշակի օրակարգի շուրջ: Այդ թերացումը ես հենց պայմանավորում եմ նրանով, որ այդ ուժերը տարբեր գաղափարախոսությունների կրող են: Դրա հետևանքով երկարատև կտրվածքով միասնության փլուզում է տեղի ունենում: Դրա համար էլ իմ ակնկալիքներն այնքան չեն, որքան հրապարակում բողոքող ժողովրդինը»:
