Թեև մարդկության զարգացման առանցքը եղել է շեղումն ընդունված կանոններից, այդուամենայնիվ տարին երևի թե մեկ անգամ կարող է կանոնին մնա հավատարիմ, առավել ևս, որ 2012 թվականն այդ իմաստով բավական նշանակալից տարի է:
Ընդունված կանոն է, որ տարեվերջին ամփոփում են անցածը և որոշ առումով էլ բարձրաձայնում են ակնկալիքները նոր տարուց: Թեև մարդկության զարգացման առանցքը եղել է շեղումն ընդունված կանոններից, այդուամենայնիվ տարին երևի թե մեկ անգամ կարող է կանոնին մնա հավատարիմ, առավել ևս, որ 2012 թվականն այդ իմաստով բավական նշանակալից տարի է:
Այն թե ընտրական էր, թե նախընտրական, հետևաբար անցածի ամփոփումն ու գալիքի հետ կապված ակնկալիքները սերտ միահյուսված են իրենց պատճառահետևանքային կապով: Մյուս կողմից, սակայն, տարվա մեծ մասը քանի որ անցավ նախընտրական իրավիճակում, գրեթե ամբողջ տարին, բավական դժվար է գնահատական տալ տեղի ունեցածին: Բանն այն է, որ 2012 թվականին սոցիալ-տնտեսական, մշակութային, մարզական և քաղաքական ոլորտում կատարված ամեն ինչի վրա առկա էր նախընտրական դրոշմը, և թերևս 2013, 2014, 2015, 16 և 17 թվականներին մենք լավագույնս կկարողանանք բնորոշել և գնահատել 2012 թվականը` անկախ այն բանից, թե ինչ քաղաքական զարգացումներ կլինեն 2013 թվականի փետրվարին, կամ դրան հաջորդող օրերի ու շաբաթների, կամ տարիների ընթացքում: Ամեն դեպքում այդ զարգացումները լինելու են 2012 թվականի իրադարձությունների արդյունքը կամ հետևանքը: Սակայն դատելով որոշակի փաստերից, կարելի է եզրակացնել, որ Հայաստանում առաջին անգամ ստեղծվել է մի իրավիճակ, ի տարբերություն վերջին երևի տարիների, որ ապագա զարգացումները հանրության մի զգալի մասի համար այլևս չեն ընկալվում կանխորոշվածության զգացումով: Ավելին` նույնիսկ իշխանական համակարգի համար այդ զարգացումները բավական անորոշ են:
Վերջին տարիների ֆունդամենտալ փոփոխությունների ֆոնին նույնիսկ 2012-ը անսովոր տարի էր: Անսովոր տարիները երևի թե մեր կյանքը փոխելու առաջին նախանշանն է: Եթե սկսել են տեղի ունենալ այդքան մեծ չափի անսովորություններ, ապա կնշանակի, որ գորշությունը սկսել է տեղի տալ, ինչ-որ բան սկսել է դուրս գալ տոտալ վերահսկողությունից: Եվ չնայած արտաքին բոլոր ցուցանիշներով, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական վիճակագրությամբ մեր կյանքում ըստ էության ոչինչ չի փոխվել, միևնույնն է, 2012 թվականը կարելի է համարել մեծ ձեռքբերման տարի հենց այն իմաստով, որ սովորական միապաղաղությանը սկսել են փոխարինել անսովոր իրադարձությունները, այսինքն` սառույցը կոտրվել է, քաղաքագիտական վերլուծությունների, պապիների ու տատիների ժամանակն անցել է, գալիս է առաջադեմ ու պայծառ երիտասարդության, քաղաքացիական գիտակցություն ունեցող հասարակության ժամականը՝ մի խոսքով հաստատապես կարող ենք ասել ատելության ու թշնամանքի ժամանակաշրջանը կամաց-կամաց հաղթահարում ենք՝ այդպիսով խախտվելով «հավերժական» դարձած ստատուս քվոն:
