Չնայած նախագահական ընտրություններում Սերժ Սարգսյանի դեմ լուրջ այլընտրանքային թեկնածուի և ուժի բացակայությանը (սա ամենևին չի նշանակում, որ եղած թեկնածուները, մասնավորապես Հրանտ Բագրատյանն ու Րաֆֆի Հովհաննիսյանը անլուրջ են, պարզապես նրանք օբյեկտիվորեն ի զորու չեն հաղթել Սերժ Սարգսյանին), և այդ համատեքստում ապատիկ հանրային տրամադրությունների առկայությանը, այնուհանդերձ 2013 թվականին Հայաստանում ոչ միայն հնարավոր են, այլ նաև միանգամայն հավանական են բավական հետաքրքրական ներքաղաքական զարգացումները: Այստեղ կան մի քանի ելակետային հանգամանքներ, որոնք կխթանեն այդպիսի զարգացումներ, կհանդիսանան նախադրյալ:
Շատ էական է Մաքսային միության հետ կապված ռուսական շահագրգռությունը: Մոսկվան փորձում է Հայաստանն ամեն կերպ ներքաշել այդ միության մեջ և փակել Եվրամիության հետ հարաբերությունները խորացնելու ճանապարհը, հեռանկարը: Այստեղ, իշխանությանն ուղղակի օդ ու ջրի պես է անհրաժեշտ լինելու հասարակական աջակցությունը, որը ստանալու համար հենց իշխանությունն է առաջին հերթին շահագրգռված լինելու ներքաղաքական գործընթացներ գեներացնելու հարցում: Եվ որքան էլ իշխանությունը փորձի այդ գործընթացները պահել իր վերահսկողության տակ, այնուհանդերձ ընդհանուր միջավայրը կձևավորի, այսպես ասած, «ինքնավար», «ինքնուրույն» քաղաքական ակտիվության նախադրյալներ, որոնց պարագայում, իհարկե համապատասխան ունակություն և կենսունակություն ունեցող ուժերը կարող են հանրությանը ներկայանալ նոր առաջարկներով:
Բավական հետաքրքրական գործընթացներ են սպասվում ներկուսակցական մակարդակներում: Հետաքրքրական են լինելու զարգացումները ՀԱԿ-ում, նաև ԲՀԿ-ում: Ներքին լուրջ խմորումներ են հավանական ՀՀԿ-ում, թեև այստեղ, իհարկե, շատ բան կախված կլինի ՀԱԿ-ի և ԲՀԿ-ի ներսում տեղի ունենալիքից: Եթե այս քաղաքական միավորներում գնաց տրոհման, ոչ թե բյուրեղացման գործընթաց, ապա ՀՀԿ ներսում խմորումների հավանականությունն իսկապես կմեծանա: Եթե ՀԱԿ-ում և ԲՀԿ-ում բյուրեղացում տեղի ունենա, ապա նույնը կլինի նաև ՀՀԿ-ում՝ այսպես ասած ինքնապաշտպանության բնազդով:
Մայիսին տեղի են ունենալու քաղաքապետի ընտրություններ Երևանում: Իհարկե, նախագահական նման ընտրություններից հետո միամտություն է որևէ լուրջ քաղաքական աժիոտաժ սպասել քաղաքապետի ընտրություններում, սակայն դրանք այնուհանդերձ հնարավորություն են, որ կարող է օգտագործել քաղաքական որևէ միավորի՝ հասարակական գործընթացներ սկսելու համար: Այստեղ շատ կարևոր է իհարկե, որ այդ գործընթացները չլինեն կրկնությունն այն ամենի, ինչ տեղի ունեցավ խորհրդարանական կամ նախագահական ընտրություններում, երբ այդ ամենի հետևանքով ընդամենը վարկաբեկվեց և հեղինակազրկվեց ընդդիմադիր դաշտը:
Հայաստանյան լճացման «դեմ» է նաև համաշխարհային իրավիճակը, և սա երևի թե բարեբախտություն է Հայաստանի հասարակության համար, քանի որ միջազգային խաղացողները Հայաստանում շահագրգռված չեն թույլ տալ նմանօրինակ լճացում կամ ինչպես դաշնակները կասեն՝ գերեզմանային կայունություն: Այստեղ, իհարկե, կան լուրջ վտանգներ, եթե Հայաստանում տեղի չունենա հասարակական ինքնակազմակերպման մակարդակի և որակի էական փոփոխություն, քանի որ այդ դեպքում արտաքին շահագրգռությունները կարող են բերել ընդամենը արկածախնդիր զարգացումների, և Հայաստանն անկարող կլինի դիմագրավել սեփական ճակատագրին սպառնացող վտանգներին:
Եվ սա էլ իր հերթին պետք է խթան լինի հասարակության համար՝ քաղաքական դաշտի սնանկության պայմաններում առավել ակտիվ լինել այդ վակուումը լրացնելու հարցում և լինել առավել շրջահայաց՝ վակուումը ամեն պատահած ուժով չլրացնելու համար:
