Եվ այսպես, տարածքային կառավարման նախարար, փոխվարչապետ Արմեն Գևորգյանը հրաժարական տվեց, որի մասին տեղեկությունները հրապարակվել էին դեռ մի քանի շաբաթ առաջ: Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարել է, որ Արմեն Գևորգյանը ցանկություն է հայտնել աշխատել մասնավոր սեկտորում: Թե ինչ սեկտոր է լինելու մասնավորը՝ զուտ տնտեսակա՞ն, թե՞ նաև քաղաքական՝ ցույց կտա ժամանակը:
Արմեն Գևորգյանի հրաժարականն իհարկե չէր կարող անցնել առանց քաղաքական մեկնաբանությունների, եթե հատկապես նկատի ունենանք նրա առանձնահատուկ դերակատարումը Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության օրոք: Գևորգյանը Ռոբերտ Քոչարյանի, ըստ էության, աջ ձեռքն էր համարվում, և նրա հեռանալուց հետո սպասվում էր, որ կհեռանա նաև Գևորգյանը: Սակայն նա մնաց Սերժ Սարգսյանի նախագահությամբ ձևավորված կառավարությունների կազմում՝ և՛ Տիգրան Սարգսյանի, և՛ Հովիկ Աբրահամյանի, ըստ որում՝ մնաց որպես փոխվարչապետ: Եվ նրա աշխատանքը կառավարությունում հաճախ ընկալվում էր որպես Քոչարյանի ազդեցության գործոն: Հետևաբար և նրա հեռացումը, ըստ էության, այդ համատեքստում կարող է գնահատվել որպես Քոչարյանի ազդեցության թուլացում: Մյուս կողմից՝ առաջիկա ընտրական փուլին Ռոբերտ Քոչարյանը, ամենայն հավանականությամբ, ակտիվ մասնակցություն է ունենալու, և Արմեն Գևորգյանը, լինելով նրա համար վստահելի և ինչ-որ առումով անփոխարինելի անձ, գործող իշխանությունների շարքերից դուրս է գալիս՝ Ռոբերտ Քոչարյանի հետ ներիշխանական պայքարին մասնակցելու և հաջողության դեպքում արդեն նրա ձևավորած իշխանության մեջ ընդգրկվելու համար:
Թեև, իհարկե, ոչ մի արտառոց բան չէր լինի, եթե Գեորգյանը մնար՝ հենց իշխանության ներսից աշխատելով Քոչարյանի կամ նրա հովանավորությունը վայելող քաղաքական ուժերի համար, իսկ հետո շարունակեր մնալ նաև Քոչարյանի հաջողության դեպքում: Չնայած չի բացառվում, որ այս դեպքում Արմեն Գևորգյանը խոցելի կլիներ, քանի որ Քոչարյանը, բնականաբար, իր ակտիվությունը կառուցելու է գործող իշխանությունների տոտալ քննադատության վրա:
Այս ամենով հանդերձ, քաղաքականության ընկալումների ներքո գուցեև թաքնված են այլ պատճառներ, որոնք մնում են ստվերում, մինչդեռ պակաս ծանրակշիռ չեն կարող լինել հրաժարականի մոտիվներում: Խնդիրն այն է, որ Հայաստանի իշխանությունները հայտնվել են ծանրագույն վիճակում, Ռուսաստանը՝ գլխավոր տնտեսական հովանավորը, ծանր կացության մեջ է, ֆինանսներ չկան, ներքին ռեսուրսները սպառված են, և ծանրագույն խնդիրներ կան լուծելու հենց իշխանությունների՝ ներսից ռեսուրսներ հավաքագրելու համար, պատասխանատվությունը բազմապատկվում է, և այս ծանր իրավիճակում ամենևին զարմանալի չէ, որ Հայաստանի իշխանության պաշտոնյաները ցանկանում են ուղղակի հեռանալ իշխանությունից, այսինքն՝ իրենց վրայից հանել գրեթե անելանելի, ճգնաժամային իրավիճակի բեռը՝ գիտակցելով, թե ինչ ծանրագույն օրեր են սպասվում:
Այսինքն՝ պետական կառավարման համակարգը հայաստանցի պաշտոնյաների համար դառնում է ոչ գրավիչ, և բոլորը ցանկանում են ժամ առաջ հեռանալ՝ կա՛մ փլատակների տակ չմնալու համար, կամ էլ ուղղակի քավության նոխազի դերում չհայտնվելու համար, քանի որ ճգնաժամը ներկայիս իշխանություններին, ներկայիս կառավարությանը՝ Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորությամբ, ուղղակի դատապարտվածության է հասցնելու: Իսկ այս դեպքում արդեն անհնար է լինելու միայն վարչապետի վրա բարդելով լուծել հարցերը, և հարկ է լինելու քավության նոխազների թիվն ավելացնել:
Արմեն Գևորգյանին բացարձակապես պետք չէր հայտնվել այդ շարքում և՛ անձնական նկատառումներով, և՛ նաև քաղաքական, որովհետև ինչո՞ւ պետք է Ռոբերտ Քոչարյանի վստահելի անձը Հովիկ Աբրահամյանի անհաջողությունների պատասխանատվությունը կիսի, եթե Աբրահամյանը ևս ցանկանում է նախագահի պաշտոն ժառանգել և Քոչարյանի մրցակից է:
Լուսանկարը՝ 2rd.am-ի
