Հայաստանում անցկացվում է «Հայաստան-Սփյուռք» համաժողովը: Այս համաժողովում իշխանության ներկայացուցիչները ամպագոռգոռ խոսքեր են ասում միասնության, հայկական ներուժի և այլ գեղեցիկ ու հզոր բաների մասին, և միևնույն ժամանակ այս իշխանությունների օրակարգում է Սուրիկ Խաչատրյանին՝ Լիսկային, Սյունիքի մարզպետի պաշտոնին վերադարձնելու հարցը:
Եվ այսպես. Հայաստան-Սփյուռք, համահայկական օրակարգ և Լիսկային Սյունիքի մարզպետ վերադարձնելու հարց: Սա ոչ թե սև-սպիտակ է, գիշեր-ցերեկ, ցածր կամ բարձր, հոմանիշներ կամ հականիշներ, այլ սա ուղղակի ցինիզմ է՝ պետական բարձր մակարդակով արձանագրվող ցինիզմ, որը ցույց է տալիս, թե «Հայաստան-Սփյուռք» համաժողովում միասնության և այլնի մասին ելույթներ ունեցող Հովիկ Աբրահամյանը, այլ պաշտոնյաներ իրականում ինչ են մտածում, ինչով են ապրում, ումով են ապրում ու վերարտադրվում:
Հայաստան-Սփյուռքն ու Լիսկան չեն կարող լինել միևնույն մարդու ուղեղում, միևնույն իշխանությունների օրակարգում, միևնույն մարդը չի կարող լինել և՛ այնտեղ, և՛ Լիսկայի կողքին: Սակայն Հայաստանի իշխանությունների դեպքում հենց այդպես է, և սա է ցինզիմը, սա է վկայում, որ Հայաստանը հայության համաշխարհային բարգավաճման ամենակարևոր և անփոխարինելի գործիքը դառնալու փոխարեն՝ դառնում է մի ջրհոր, որի մեջ են հայտնվում բոլոր նրանք, ովքեր միամտություն են ունենում ջուր վերցնելու այդ ջրհորից:
Այդ ցինիզմն է, որ պետությունը հասցրել է ներկայիս վիճակին՝ պատելով ամեն ինչ, հայտնվելով ամենուր, վերածվելով քաղաքական նորմի, դառնալով ոչ միայն իշխանությունների, այլև ընդդիմությունների գործիք հասարակության դեմ: Հայաստանը վերածվել է ցինիկապետության, որը պետք է ապամոնտաժվի: Հայաստանում կա օրենքի, իրավունքի, ազատությունների պակաս, կա ազատ մրցակցության պակաս, սակայն, այնուհանդերձ, վերջին ամիսների իրադարձությունները վկայում են, որ Հայաստանում ամենամեծ պակասը բարոյականության՝ պարզ, մարդկային բարոյականության կամ, առավել պարզ ու պարզունակ ձևով ասած՝ ամոթի պակաս:
Այդ պակասն առաջին հերթին, այսպես կոչված, քաղաքական դաշտում է, ըստ որում՝ եթե նախկինում այն դաշտի միայն իշխանական հատվածում էր, ապա այսօր արդեն հակառակ կողմում էլ ակնհայտ է դառնում, որ ամոթի պակասն արդեն իսկ զգալի է: Համենայնդեպս, դրա մասին են վկայում մի շարք իրողություններ, իրադարձություններ, համագործակցություններ, հայտարարություններ:
Քաղաքականությունն, անշուշտ, բաղնիք չէ, որտեղ մտնելիս պետք է ամաչել կամ չամաչել, սակայն քաղաքականությունը հանրային գործունեության ոլորտ է, ինչը նշանակում է, որ այն չի կարող չունենալ բարոյական նորմեր, բարոյական չափանիշներ: «Քաղաքականությունն անբարոյականություն է» արտահայտությունը հենց անբարոյական ծագման արտահայտություն է, որի նպատակն է լեգիտիմացնել անբարոյականների ուզուրպացիան քաղաքականության մեջ:
Եթե Հայաստանում լուծվի այդ պարզ՝ ամոթի հարցը, եթե Հայաստանում որոշումների կայացման մակարդակում հայտնվեն մարդիկ, որոնք ունեն ամոթի զգացում, ապա Հայաստանի համար մնացյալ բոլոր դեֆիցիտները կա՛մ շատ արագ կկարգավորվեն, կա՛մ դրանք չեն լինի պետական կյանքի և հանրային համակեցության վերակազմակերպման, վերափոխման խոչընդոտ, և այդ վերակազմակերպման արդյունքում կսկսեն լուծվել նաև այդ դեֆիցիտները: Հայաստանը ծանրագույն վիճակից դուրս բերելու համար երևի շատ բան պետք չէ, պետք է միայն կարողանալ ամաչել:
