Սեպտեմբերին Հայաստան է ժամանելու ՌԴ վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևը: Ընդհանրապես, արդեն մի քանի տարի է՝ առնվազն 6 տարի, ինչ ՌԴ վարչապետի այց Հայաստան չի եղել: Պուտինն իր վարչապետության չորս տարիների ընթացքում Հայաստան չեկավ, Մեդվեդևն էլ գալիս է երկու տարի հետո, եթե իհարկե` գա: Վարչապետական այցերը սովորաբար կրում են տնտեսական բնույթ, հագեցած են լինում տնտեսական բովանդակությամբ: Մեդվեդևի այցը այս տեսանկյունից բացառություն չի լինի:
Համենայնդեպս, Հայաստանի և Ռուսաստանի հարաբերություններում այս խնդիրը հրատապ է դառնում հատկապես արևմտյան պատժամիջոցների պարագայում: Խնդիրն այն է, որ Հայաստանն անխուսափելիորեն հայտնվելու է պատժամիջոցների ազդեցության տակ, ինչը նշանակում է, որ թանկ է վճարելու Ռուսաստանի քաղաքական կցորդը դառնալու համար: Իրավիճակը կարող է հանգեցնել Հայաստանում տնտեսական կոլապսի, եթե Ռուսաստանը չստանձնի Հայաստանին ֆինանսական աջակցության որոշակի պարտավորություններ: Մեդվեդևի այցի առանցքում տնտեսական հարցերից երևի թե կլինի հենց դա: Միևնույն ժամանակ, այցի ընթացքում առանցքային կլինի նաև Եվրասիական միությանը Հայաստանի անդամակցության պայմանների հարցը:
Կառավարության աշխատակազմի ղեկավար-նախարար Դավիթ Հարությունյանը հայտարարել է, որ Հայաստանի կառավարությունը դեռ չի շտապում քննարկել Հայաստանի Եվրասիական տնտեսական միությանն անդամակցելու պայմանագրի հավանության հարցը, ժամկետները դեռ որոշված չեն: Այսինքն` Հայաստանի իշխանություններն այդ պայմանագրի հետ կապված խնդիրներ ու մտահոգություններ են տեսնում, որոնք երևի կքննարկեն Մեդվեդևի հայաստանյան այցի շրջանակում:
Բանն այն է, որ ՌԴ կառավարությունը պայմանագիրը վավերացրել է և ներկայացրել Պուտինին: Այսինքն` Ռուսաստանի համար պայմանագրային պայմանները համարվել են ընդունված, այսինքն` Մոսկվան դրանք փոխելու անհրաժեշտություն չի տեսնում: Ու այս պայմաններում, իհարկե, հետաքրքրական վիճակ է ստացվում՝ Մոսկվան ընդունել է, Հայաստանը չի ընդունում: Եվ այստեղ, իհարկե, Պուտինի ստորագրությունից առաջ հայ-ռուսական քննարկումները դառնում են անխուսափելի, ինչն էլ կլինի Մեդվեդևի այցի օրակարգային առանցքային կետերից մեկը: Իսկ դա ունի արդեն ոչ այնքան տնտեսական, ինչքան քաղաքական նշանակություն, քանի որ այս հարցից է կախված նաև հայ-վրացական և հայ-իրանական հարաբերությունների հեռանկարը, քանի որ Հայաստանը այդ երկրների սահմանակիցն է և Եվրասիական տնտեսական միությանն անդամակցելու դեպքում հարկադրված է լինելու առաջնորդվել այդ միության պայմաններով՝ Իրանի ու Վրաստանի հետ կարևոր հարաբերություններում:
Սակայն Մեդվեդևի այցը կարող է ունենալ նաև մեկ այլ օրակարգային առանձնահատկություն, իհարկե` այս անգամ չգրված օրակարգային: Նա Հայաստան է գալիս սեպտեմբերին՝ կարելի է ասել, քաղաքական սեզոնի մեկնարկին: Իսկ Հայաստանի նոր քաղաքական սեզոնը՝ աշունը, ոչ իշխանական ուժերը խոստացել են թեժացնել: Իհարկե, առայժմ որոշակի անհստակություն կա, թե ինչքանով է նրանց խոստումը ուժի մեջ, քանի որ ՀԱԿԿ-ն ակտիվ հիշեցնում է թեժացման մասին, իսկ ոչ իշխանական ուժերից մյուս երեքը հիմնականում լռում են, նույնիսկ սահմաններ գնում Հովիկ Աբրահամյանի հետ:
Դատելով քառյակի համագործակցության անցյալ սեզոնի ընթացքից` կարող ենք ասել, որ աշնան մեկնարկին ամենայն հավանականությամբ քառյակը մարտավարական հարցերում ճշգրտումներ կանի իր գործողությունների համար: Իսկ դրանցում ամենայն հավանականությամբ շատ մեծ նշանակություն կունենա այն, թե ինչ քաղաքական մեսիջներով է Հայաստան գալու Մեդվեդևը: Գրեթե անխուսափելի է, որ նրա այցելությունը չունենա ներքաղաքական հետևանքներ, այսինքն` չպարունակի ներքաղաքական կյանքին վերաբերող ազդակներ, չփոխանցի Մոսկվայի տրամադրությունները Հայաստանի, այսպես ասած, հիմնական քաղաքական ուժերին, որոնց համար Մոսկվայի տրամադրությունները անկասկած ելակետային են:
Պատահական չէ, որ Հովիկ Աբրահամյանը Մեդվեդևի այցից մոտ մեկ ամիս առաջ է ազդարարում այն: Նա լավ գիտե, թե դա ինչ աժիոտաժ ու սպասումներ է առաջացնելու, այսպես ասած, ներքաղաքական դաշտում, ինչն էլ իր հերթին կարող է դառնալ Հովիկ Աբրահամյանի հետ կոնտակտի մեջ մտնելու շահագրգռվածության պատճառ, որպեսզի հասկանան, թե ինչի համար է գալիս Մեդվեդևը և ինչ է ասելու: Այսպիսով նաև, Աբրահամյանը առնվազն մինչև Մեդվեդևի այցը ինքն իրեն ապահովագրում է որևէ վճռորոշ ներքաղաքական քայլի ենթարկվելու վտանգից, քանի որ բոլորը այժմ սպասելու են Մեդվեդևի այցին:
Մեդվեդևը կտա Հայաստանի ներքաղաքական նոր սեզոնի մեկնարկը, միայն թե ժամանակը ցույց կտա, թե հատկապես ինչպիսի սեզոնի: Այսինքն` ՌԴ վարչապետը «թեժ աշնա՞ն» կոճակն է սեղմելու, թե՞ հակառակը՝ ջուր է լցնելու «թեժ աշնան» պատրաստվողների գլխին և երկարացնելու է Հայաստանի ներկայիս իշխանությունների կամ առնվազն կառավարության կյանքը մինչև գարուն:
Գարնանը Հայաստանի իշխանությունները կմնան հայ-թուրքական հարաբերությունների՝ Ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հույսին, իսկ հետո կգա ամառային արձակուրդի ժամանակը, մինչև որ ինչ-որ բան կմտածեն հաջորդ աշնան համար:
