Հայաստանում տեղի է ունեցել կադրային մի շատ հետաքրքիր նշանակում: Քաղաքաշինության նախարարի ՝ Երևանի ճարտարապետական տեսքն աղավաղած Նարեկ Սարգսյանի տեղակալ է նշանակվել մարդ, որը, համաձայն իշխանական, այսպես ասած, տեղեկատվության, աղավաղել էր պետական գնումների համակարգը, այսինքն` թույլ էր տվել, մեղմ ասած, տարօրինակ ու անհասկանալի վատնումներ, ինչի համար էլ նրան հեռացրին աշխատանքից: Հակոբ Բեգլարյանը Պետական գնումների գործակալության պետի պաշտոնում Վերահսկիչ պալատի ստուգումների արդյունքում 2007-08 թթ-ին կատարած ուսումնասիրությունների արդյունքում 230 մլն դրամ էր «քամուն տվելե:
Խոսքը կապի ու տրանսպորտի ներկայիս նախարար Գագիկ Բեգլարյանի եղբայր Հակոբ Բեգլարյանի մասին է, որը պետական գնումների գործակալությունն էր ղեկավարում, և որին պաշտոնից հեռացրին այն բանից հետո, երբ մոտ մեկ տարի առաջ Սերժ Սարգսյանը շատ ուժեղ մատ թափ տվեց Տիգրան Սարգսյանի կառավարության վրա, ՙատկատների՚ դեմ պայքարելու անարդյունավետության վրա: Եվ ուրեմն` Հակոբ Բեգլարյանին դրանից հետո հեռացրին, ու պետք է ենթադրել, որ ամենևին էլ ոչ լավ աշխատանքի համար: Եվ ահա, այսօր այդ մարդը Հովիկ Աբրահամյանի ձեռամբ կարգվել է փոխնախարար:
Քաղաքակիրթ երկրներում նման դեպքում պաշտոնյայի գործունեությունն առնվազն պետք է քննվեր, հասարակությանը պետք է ներկայացվեին անհերքելի փաստեր, որ այդ մարդու հանդեպ անարդար են վարվել, և նոր միայն նրան վերականգնեին պետական կառավարման համակարգում և դեռ մի բան էլ ներողություն խնդրեին անարդար վերաբերմունքի համար: Սակայն Հայաստանում նման բաներ չկան, Հայաստանում հարցերը լուծվում են գեղական կամ գողական կարգով, հաճախ էլ բոլորը միասին: Եվ այդ կարգերից մեկնումեկով էլ Հակոբ Բեգլարյանը վերականգնվել է այն բանից հետո, երբ Հայաստանում վարչապետ դարձավ Հայաստանում այդ կարգերի կարկառուն ներկայացուցիչներից մեկը՝ Հովիկ Աբրահամյանը, և որի կառավարությունում իր երբեմնի ՙփառքը՚ վերականգնեց մեկ այլ կարկառուն ներկայացուցիչ Գագիկ Բեգլարյանը` իր հարցերը լուծելուց հետո նաև լուծելով եղբոր հարցերը:
Իսկ ո՞վ պետք է լուծի պետական գնումների համակարգի շրջանակում մսխված հարյուրավոր միլիոնների հարցերը, որ բացահայտվել են Վերահսկիչ պալատի ուսումնասիրություններով` երևի սատանան գիտի: Թեև ինչու սատանան, բոլորն էլ գիտեն, որ ոչ մեկը չի զբաղվելու, որովհետև խոսքը պետական գումարների մասին է, իսկ Հայաստանի պաշտոնյաները՝ մեծից փոքր, միայն անձնական գումարներով են մտահոգվում:
Այս որոշումն ինքնին նշանակալից է նաև վերջին օրերին Հայաստանի գրեթե կիսապատերազմական վիճակի և պատերազմական սպասումների ֆոնին: Ահա այսպես` սա մեր պատասխանն է ՙՉեմբեռլենին՚: Եվ այս պատասխանով ՙՉեմբեռլենին՚ ասում ենք, որ ոչինչ էլ չի փոխվելու, պետական կառավարման ոչ մի որակ էլ չի բարեփոխվելու և ոչ մի արդյունավետ կառավարում էլ չի լինելու: Ահա սա պատասխան է և՜ հակառակորդներին, և՜ աշխարհին, և՜ գլխավորը` Հայաստանի հասարակությանը, թե ովքեր և ինչպես, ինչ արժեքներով և ինչ կողմնորոշիչներով են պատրաստվում պետություն կառավարել ներկայիս ծանրագույն մարտահրավերների պայմաններում:
Եվ ահա, թե ինչն է առաջին հերթին համարձակություն տվել Ադրբեջանին գրոհել մեր սահմանները: Այդ համարձակությունը տվել է այն գրոհը, որ երկրի ներսում Հայաստանի իշխանությունները սկսել և ըստ էության բացահայտ կերպով շարունակում են սեփական ժողովրդի և պետության դեմ, և որից պետությանն ու հասարակությանը առայժմ իրենց թանկ կյանքի գնով սահմաններում պաշտպանում են մեր քաջ զինվորները՝ իրենց վրա հարձակվող արտաքին ու ներքին թշնամու արանքում:
