«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Համազգային ՀԿՄՄ նախագահ Լիլիթ Գալստյանը։
-«Գրանիշի» շնորհանդեսին կարծիք հնչեց, որ մտավորականն իր կեցվածքով, իր կերպով պիտի այնպիսին լինի, որ իշխանությունը մրսի նրանից: Համամի՞տ եք այդ տեսակետի հետ, և որքանո՞վ է այսօր իշխանությունը մրսում որևէ մտավորականից:
-Ես, անկեղծ ասած, զգացողություն ունեմ, որ մեր իշխանությունն առհասարակ ոչնչից չի մրսում: Ես այդ բառը չէի գործածի: Մրսելն ինձ համար այլ բանաձևում ունի. դա բարոյական, քաղաքական, ազգային ու պատասխանատվության զսպանակն է, որը, ցավոք սրտի, Հայաստանում մեր անկախ պետականության 23 տարիներին, թերևս, մեր քաղաքական մշակույթից ամենապակասող բանն է: Եվ երբ խոսում ենք մտավորականի ձայնի, նրա լսելիության մասին, պիտի ասեմ ձայն բազմացի մասին: Արդյոք ձայն բազմացը տեղ հասնում է, և այդ համատեքստում՝ նաև մտավորականինը:
Թեև իսկապես մտավորականը մեր հոգևոր մշակութային էլիտան է, վերնախավը: Ինձ համար անաչառ մտավորականի խոսքն ինքը իշխանություն է, բայց քանի որ Հայաստանում այսպես վարպետորեն բոլոր ինստիտուտներն են ջախջախել, այդ արժեզրկումի մեջ նաև մտավորականի խոսքի բացակայությունն է: Դրա պատճառները բազմաթիվ են, պատճառները մեր բարոյական նահանջներն են, արժեքային համակարգի խեղումներն են:
Այո մեր իշխանությունը ոչ մտավորականի, ոչ էլ ձայն բազմացի ճնշումը չի զգում, կամ էլ գուցե զգում է, բայց դա իր համար վարքականոն, վարքագիծ կամ հետևանք չի դառնում:
Բայց սա նաև իր պատճառներն ունի, որովհետև նրանք, ովքեր պիտի ձևավորեին կամ դառնային այդ ժողովրդի խոսափողը հոգևոր մշակութային դաշտում, մի մասը պարբերաբար լռեց, մի մասը հաշտվեց, մյուս մասը, ցավոք սրտի, ծախվեց, վաճառվեց՝ մեկը մի մեդալով, մեկը մի քոսոտ կոչումով կամ օրապահիկ հոնորարով: Շատ քչերը մնացին: Նույնիսկ մատներս էլ ավելի կլինեն՝ նշելու այն մարդկանց, մտավորականների բացառիկ տեսակին, որոնք դիմագիծ են պահել ու այսօր հանրության մեջ արժեքներ թելադրել: Բայց սա միայն մտավորականի տեսակի պակասը չէ, սրանից տուժում է մեր ողջ հասարակությունը և մեր պետությունը: Այն պետությունը, որն իր մտավորականի ձայնին ականջալուր չէ, ձախողված է:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:
