Հայաստանում հեռուստաընկերությունները ռեպորտաժ էին ցուցադրում Հայաստանի արմռեսլինգի առաջնության մասին, որը, բնականաբար, անցկացվում էր այդ մարզաձևի աշխարհի և Եվրոպայի չեմպիոն, ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանի հովանավորությամբ: Ծառուկյանն էլ ներկա էր մրցումներին և, ինչպես երևում էր կադրերից, իրեն զգում էր ինչպես ձուկը ջրում: Նա, այսպես ասած, «ապրում» էր մարզիկների հետ, երբ նրանք մրցում էին Ծառուկյանի աչքի առաջ, նույնիսկ խորհուրդներ էր տալիս նրանց:
Հենց նույն օրը, երբ ցուցադրվում էր այդ ռեպորտաժը ԲՀԿ նախագահի կյանքից, տեղի էր ունեցել ԲՀԿ-ի քաղխորհրդի նիստը, որի մասին, սակայն, ոչ մի հեռուստառեպորտաժ չցուցադրվեց, ոչ ոք չպատմեց, ցույց չտվեց, թե այդ նիստում իրեն ինչպես է պահել Գագիկ Ծառուկյանը, ինչով է «ապրել» նա այդ նիստում:
Այս կոնտրաստը բավական հետաքրքիր է և բացահայտում է երևույթի ուշագրավ հոգեբանական շերտերը: Գագիկ Ծառուկյանին արմռեսլինգի առաջնությանը ցուցադրում են, որովհետև դա նրա իմիջն է, նրա կերպարը, կերպը, այդտեղ նա ներդաշնակ է բնությանն ու կյանքին։ Իսկ ԲՀԿ խորհրդի նիստում Գագիկ Ծառուկյանը իր ափսեի մեջ չէ, նա չգիտի ինչպես պահել իրեն քաղաքականության մեջ, չգիտի ինչ անել նախագահական ընտրություններին ընդառաջ, երբ հայտնվել է իրադարձությունների կենտրոնում, երբ նրա համար մրցում են Հայաստանի 21-ամյա անկախության ընթացքում եղած բոլոր երեք նախագահները, երբ նրանով, նրա հանդեպ սպասումով ապրում է գրեթե ամբողջ մամուլն ու փորձագիտական հանրությունը, երբ նրան վերագրվում է ազգի փրկչի կերպարը, կերպը:
Քաղաքականությունը ԲՀԿ նախագահի բանը չէ, դրա համար էլ այդտեղ ցույց տալու բան նա չունի: Նրանը արմռեսլինգն է: Եվ այն, ինչ ցուցադրում են արմռեսլինգի առաջնությունում, Գագիկ Ծառուկյանի ազատությունն է: Նա վայելում էր իր ազատությունը: Այստեղ անհատի ողբերգության կոնտրաստն է: Ծառուկյանին հանել են իր ջրից և ստիպում են լողալ մի տեղ, որը նրա համար ընդամենը եղեգնուտ է: Ծառուկյանն իր ծանրությամբ կոտրում է եղեգներն ու առաջ շարժվում, բայց այդ շարժի ընթացքում նա ինքն ուժասպառ է լինում և ընդամենը իրենով ճանապարհ բացում հետևից եկողների համար:
Ընդ որում, նաև ինքը չի որոշում, թե ով է իր հետևից գալիս: Գնալու է այն նախագահը, որը կհաղթի Ծառուկյանի համար երեք նախագահների մենամարտում: Իսկ սա արդեն ոչ միայն անհատի, այլ նաև պետության, հասարակության, ժամանակի ողբերգությունն է, երբ մարդուն կտրում են արմռեսլինգից և ստիպում են ազգը փրկել, մի ամբողջ ազգի ուզում են կախ տալ Գագիկ Ծառուկյանի բազկից:
Ուրեմն, ինչ աստիճանի դեգրադացիա է տեղի ունեցել անկախության երկու տասնամյակի ընթացքում, ինչ աստիճանի սնանկ է անկախ Հայաստանի քաղաքական դաշտը, որ գիտակցված ձևով մարդուն կտրում են իր միջավայրից և, ըստ էության, դնելով բոլորովին խորթ միջավայրի մեջ՝ ստիպում են նրան դառնալ սնանկության և անբարո բարքերի «խորհրդանիշն» ու «զոհը» միաժամանակ՝ փաստացի չթողնելով ոչ մի այլ ելք:
