Երևանում պետք է տեղադրվի Անաստաս Միկոյանի արձանը: Այդպես են որոշել ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն Երևանի ավագանիում:
Անաստաս Միկոյանն այն մարդն է, որը ստալինյան ռեպրեսիաների տարիներին բառի բուն իմաստով խրախուսել է Հայաստանում «հակասովետական» տարրերի գնդակահարումը: Սովետական պրոպագանդան, իհարկե, այդ մասին լռել է, փոխարենը Անաստաս Միկոյանից կերտել է «մեծ հայերից» մեկի կերպարը, ինչպես որ Ստալինից էին կերտել: Ստալինի կերպարը հետագայում բացահայտվեց, պարզվեց, որ նա եղել է սովորական մարդակեր: Սակայն այսօր նաև տեղի է ունենում Ստալինի «ռեաբիլիտացիա», ու Հայաստանում էլ տեղադրվում է նրա «մարդակերիկներից» մեկի արձանը, այսպես ասած՝ տեղական նշանակության «մարդակերիկների» որոշմամբ:
Իհարկե, ՀՀԿ-ն ու ԲՀԿ-ն, որոնք Երևանի ավագանիում քվեարկում են նման մարդու արձանը տեղադրելու որոշման օգտին, ստալինյան ռեպրեսիաների բնույթին չեն հասել, նրանք հազարավոր մարդկանց չեն ոչնչացրել, ընդամենը 10-ին՝ Երևանում, 2008 թվականի մարտի 1-ին, սակայն մյուս կողմից՝ նրանք ոչնչացրել են մարդկանց բարոյապես, այսինքն՝ Հայաստանում համատեղ իշխանության պայմաններում զրկել են նրանց ունեցվածքից, զրկել են ազատություններից, իշխանություն ձևավորելու հնարավորություններից:
Եվ այս իմաստով մարդու ազատությունը խլողները, հասարակության ունեցվածքի հաշվին միլիոնատեր և միլիարդատեր դարձողներն էլ «մարդակերիկներ» են: Եվ զարմանալի չէ, որ նման իշխանությունները «ռեաբիլիտացնելու» էին նման մադկանց, ոչ թե հասարակությանը առաջադեմ արժեքներ ու գաղափարներ էին հաղորդելու: Առավել ևս, որ «ռեաբիլիտացիայի» ճանապարհին է նրանց բոլորի հոգևոր հայր Պուտինը, որը ուղղակիորեն գործի է անցել և վերականգնում է Խորհրդային Միությունը:
Եթե Պուտինն այդ գործին է, ապա Տարոն Մարգարյանը և ընկերները չեն կարող այլ գործի լինել, քանի որ Պուտինը նրանց ընդամենը մի քանի րոպեում գործազուրկ կդարձնի: Այդ իսկ պատճառով Տարոն Մարգարյանը՝ իր մակարդակում, նրա կուսակցական ղեկավար Սերժ Սարգսյանը՝ իր մակարդակում, նրանց կուսակցական ջոջերն ու խոսնակները՝ ամեն մեկն իրենց մակարդակում, Հայաստանում ակտիվորեն վերականգնում են Խորհրդային Միությունը: Եվ նույնիսկ շատ դժվար է ասել, թե ով է ավելի արագ ու արդյունավետ՝ նրա՞նք, թե՞ «հոգեւոր հայր» Պուտինը:
Տոտալ կերպով հասարակությանը քարոզվում է կարոտ խորհրդային անցյալի հանդեպ, միևնույն ժամանակ տոտալ կերպով ստեղծվում են կյանքի այնպիսի պայմաններ, որ հասարակության համար խորհրդային կյանքը ուղղակի դրախտ թվա, այսինքն՝ կարոտի քարոզչությունն ըստ էության շատ արդյունավետ հող ունենա:
Եվ պետք է նկատել, որ այս կոմբինացիան ստացվում է, և հասարակության լյումպեն զանգվածը, որը, դժբախտաբար, ինչպես որ շատ էր անկախության առաջին տարիներին, նույնպես շատ մնաց և ավելի շատացավ հետագայում՝ քաղաքացիական հասարակության, քաղաքացիների ձևավորման փոխարեն, կուլ է տալիս այսօր խորհրդային կարոտի այդ քարոզը: Իսկ այս ամենից հետո կգա արդեն ռեպրեսիաները ռեաբիլիտացնելու ժամանակը, սակայն արդեն ոչ թե արձանների, այլ իրական տեսքով:
