Գիտե՞ք այսօր ինչ օր է: Իսկ հիշու՞մ եք, թե այսօր ինչ պետք է լիներ: Դեռ շաբաթներ առաջ, Ազգային ժողովի ոչ ընդդիմադիր, ներեցեք` Ազգային ժողովի ոչ իշխանական ուժերը հայտարարում էին, որ ապրիլի 28-30-ը պատրաստվում են անցկացնել շուրջօրյա հանրահավաք: Նույնիսկ սպառնում էին բարիկադներով: Պատճառն, իհարկե, վարչապետի հրաժարականն էր:
Հիմա պատկերացրեք, որ ձեր երեխայի գրականության ուսուցիչը բացարձակապես չի տիրապետում իր առարկային: Ավելին, նա երեխաների գլուխը լցնում տարատեսակ անհեթեթություններով և խանգարում նրանց նորմալ զարգացմանը: Դուք ծնողներով որոշում եք գնալ տնօրենի մոտ և պահանջել փոխարինել նրան նոր և ավելի հմուտ մասնագետով: Հակառակ դեպքում, սպառնում եք բողոքել վերին ատյաններին, դասադուլ կազմակերպել և պայքարել միչև վերջ: Բայց տնօրենն ավելի շուտ է հեռացնում գրականության ուսուցչին ու նրան փոխարինում ֆիզկուլտուրայի ուսուցչով, որն, ի դեպ, նաև երեխաներին ծեծում է դասի ժամանակ: Բայց տարօրինակն այն է, որ դուք հաշտվում եք այս նոր իրողության հետ, թեկուզ ժամանակավորապես:
Հիմա կրկին վերադառնանք մեր ոչ իշխանական ուժերին: Վարչապետի հրաժարականից հետո վերջիններս հայտարարեցին, որ սա տեղի է ունեցել իրենց ճնշման արդյունքում, որ ռեժիմն, ինչպես միշտ, խուճապի մեջ է և այլն: Բայց կարճ ժամանակ անց նոր վարչապետի նշանակումը անմիջապես թախծոտ նոստալգիա առաջացրեց նախորդ վարչապետի նկատմամբ: Իսկ կառավարության «նոր» կազմը և քաղաքական նոր վերադասավորումները գալիս են ապացուցելու, որ փոփոխություններ իսկապես տեղի ունեցան, բայց ոչ թե վատից դեպի լավը, այլ` վատից դեպի ավելի վատը: Ինչպես կասեր Վիկտոր Չեռնոմիրդինը` ցանկանում էինք ավելի լավ, բայց ստացվեց ինչպես միշտ: Պարոնա՛յք, գուցե չարժեր այդքան ճնշել իշխանություններին:
Փոփոխությունների նման ընթացքը մի բան է ապացուցում` Հայաստանում քաղաքական գործընթացները բովանդակազուրկ են: Ընդ որում, խոսքը վերաբերում է թե իշխանության և թե ընդդիմության նախաձեռնած քաղաքական գործընթացներին: Որովհետև փոփոխությունները տեղի են ունենում ոչ թե ըստ էության, այլ ըստ ձևի: Ի դեպ, այս իրավիճակը ձեռնտու է և իշխանությանը, և ընդդիմությանը: Որովհետև, իշխանությունը ստիպված չէ կատարել խորքային բարեփոխումներ և բավարարվում է կոսմետիկ հարդարանքով: Իսկ ընդդիմությունը, անհրաժեշտ ռեսուրսներ չունենալով խորքային փոփոխություններ հարուցելու, բավարարվում է իշխանության կոսմետիկ լուծումներով` հայտարարելով, որ դա իր քաղաքական ճնշման հետևանքն է: Արդյունքում, մենք ունենում ենք երկուստեք բավարարված իշխանություն և ընդդիմություն:
Բայց այս բավարարվածությունը կառուցված է իմիտացիոն քաղաքականության վրա, որտեղ իշխանությունն ու ընդիմությունը խաղում են իրենց դերերը քաղաքական տրագիկոմեդիային հատուկ բոլոր երանգներով: Այս թատրոնին առանձնահատուկ հմայք է հաղորդում հայկական մամուլը` հատկապես վիրտուալ տարածքում:
Վարչապետի հրաժարականից հետո անմիջապես սկսվեց կանխատեսումների մի խելահեղ տարերք, որը երբեմն անցնում էր տրամաբանության բոլոր սահմանները: Բոլորի «վստահելի աղբյուրները» միաժամանակ խոսում էին տարբեր թեկնածուների մասին: Այդ թեկնածուների մի մասն իրենք էլ չգիտեին, որ գուցե շուտով վարչապետ դառնան: Արդյունքում` այնքան թեկնածուների անուններ տրվեցին, որ կորավ թեկնածու հասկացության ողջ հետաքրքրությունը: Այս տրամաբանությամբ էին ընթանում նաև ԱԺ նախագահի, նախարարների և մի շարք այլ թեմաների կանխատեսումները:
Եվ որքան էլ տարօրինակ լինի, հասարակությունը ևս ակտիվ մասնակիցն էր այս ներկայացման: Ինֆորմացիոն քաոսի մեջ հայտնված մարդիկ լրջորեն քննարկում էին բոլոր թեկնածուներին, նրանց անձնական կյանքը, ունեցվածքը, սիրուհիներին, առանձնատները, մեքենաները: Մամուլն առաջարկում էր նորանոր անհավանական և սենսացիոն նորություններ, իսկ մարդիկ խելահեղորեն քննարկում էին, քննարկում և էլի քննարկում: Արդյունքում` բոլորը երջանիկ են ու բավարարված: Ընդդիմությունը բավարարված է, որովհետև իշխանությանը «խուճապի» մեջ է, թեկնածուները բավարարված են, որովհետև անկախ իրենցից` թեկնածու են, կայքերը բավարարված են, որովհետև լայքերը շատանում են, մարդիկ բավարարված են, որովհետև քննարկում են բարձր քաղաքականությունը, իշխանությունը բավարարված է, որովհետև բոլորը բավարարված են: Երկնքից երեք խնձոր ընկավ` կռահե՛ք, ո՞ւմ կհասնեն:
