«Սոցիոմետր» սոցիոլոգիական կենտրոնի ղեկավար Ահարոն Ադիբեկյանը լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նշեց, որ գնաճը և աղքատության մակարդակը երկրում կախված են ոչ այնքան ռեսուրսների պակասից, որքան դրանց բաշխման եղանակից.
«Ո՛չ շրջափակումը, ո՛չ ռեսուրսների առկայությունը կամ բացակայությունը չեն կարող որոշիչ լինել աղքատության մակարդակի հարցում։ Ամեն ինչ կախված է կառավարման համակարգից, և թե երկիրն ինչպես է կարողանում տնօրինել իր կարողությունները»:
Ադիբեկյանը ներկայացրեց Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի աղքատության մակարդակը և նշեց, որ եթե Հայաստանում ասում են, թե կա շրջափակման խնդիր, ապա Վրաստանում և Ադրբեջանում նման խնդիր չկա, սակայն աղքատության մակարդակը բարձր է: Ըստ Ադիբեկյանի, 2010 թ. պաշտոնական տվյալներով, Ադրբեջանում աղքատ է բնակչության 13,5 տոկոսը, Վրաստանում` 28,5 տոկոսը, Հայաստանում` 22 տոկոսը, ոչ պաշտոնական տվյալներով` համապատասխանաբար՝ 30 տոկոսը, 51 տոկոսը և 46 տոկոսը:
Ադիբեկյանը նաև հավելեց, որ ՄԱԿ-ի ստանդարտներով Հայաստանում 71,05 տոկոսը գտնվում է աղքատության շեմից ներքև, բայց նրանց միայն 20 տոկոսն է իրեն աղքատ ճանաչում:
Ըստ սոցիոլոգի, հոգեբանական առումով մենք ամուր ազգ ենք, սովոր ենք զրկանքներին, և դա քարտ-բլանշ է տալիս իշխանություններին, որ կարողանան պահել սղաճը և գների բարձրացումը որոշ մակարդակի վրա:
Հակառակ դեպքում՝ նման իրավիճակի շարունակվելը կբերի լարվածության մեծացման:
Ադիբեկյանի ընդդիմախոս, կառավարման փորձագետ Հարություն Մեսրոբյանն էլ նշեց, թե աշխարհում ճգնաժամը չի ավարտվել, ինչի ապացույցն էլ այն է, որ ոսկու գինը պարբերաբար բարձրանում է, քանի որ մարդիկ գիտեն՝ փող ներդնելու ամենակայուն տեղը ոսկիի գնելն է:
Մեսրոբյանի դիտարկմամբ Կենտրոնական բանկի վրա դրված են գնաճը զսպելու այնպիսի պարտականություններ, որոնք նա ի զօրու չէ կատարել, քանզի ԿԲ-ն փողի քանակը տնտեսության մեջ ապահովելու ընդամենը մի գործիք ունի` ուզում են գնաճը պահել, պակասեցնում են փողի քանակը և իջեցնում փոխարժեքը:
Իսկ փոխարժեքը պահելով՝ ըստ Մեսրոբյանի, խեղդում են տեղի արտադրողներին, որոնք էլ սկսում են հույսը դնել դրսի վրա, ինչի պատճառով էլ միջազգային շուկայում ցանկացած թանկացում ուղղակիորեն ազդում է ներքին գների վրա:
Փորձագետի դիտարկմամբ, գնաճը զսպելու մի քանի եղանակ կա` կիրառել գների կարգավորման պետական ուղիղ մեխանիզմներ, պետության կողմից պարտադրաբար «ջարդել մենաշնորհը» և ունենալ առնվազն 12 ամսվա համար սննդի պետական պաշարներ:
