«Հայ հասարակության մեջ նկատվում է դեռահասների ագրեսիվության աճ, որին մեծ մասամբ նպաստում է հենց ընտանիքը, ագրեսիվ վարքագծի պատճառ է դառնում ծնող-երեխա հարաբերությունը, դրանց խաթարումը, ընտանեկան միջավայրը և բռնությունը ընտանիքում»,-այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ նշեց Երևանի Խ.Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի «Գիտահետազոտական լաբորատորիայի» հոգեբանական ծառայությունների կենտրոնի տնօրեն,հոգեբան Մարիամ Մեհրաբյանը:
Նա նշեց,որ ֆիզիկական պատժամիջոցը ագրեսիվ վարքի մոդելներից մեկն է, պետք է փոխել «Ով ծեծ չի տեսել, նա որբ է մեծացել» մոտեցումը: Ագրեսիվության պատճառներ կարող են լինել հետևյալ գործոնները` հեռուստատեսությունը, ինտերնետը:
Երեխաները հեշտությամբ են յուրացնում ագրեսիվ, բաց տեսարանները և չար կերպարը նրանց համար դառնում է հերոս, ում էլ ուզում են նմանվել:
Ըստ ԵՊՀ Սոցոլոգիայի ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ,Սոցիալական աշխատանքի և սոցիալական տեխնոլոգիաների ամբիոնի դոցենտ Անահիտ Սահակյանի երեխան ագրեսիվ է դառնում չբավարարված կարիքների արդյունքում և երեխան պետք է զգա, որ ինքը ամեն ինչ կարող է:
Ագրեսիան գենետիկորեն է տրվում մարդուն: Ի ծնե կառուցողական ագրեսիվության երկու տեսակ է առաջանում.կյանքը շարունակելու` լիպիդո և մահվան դեմ պայքարի` քոնատոս:
Սոցիոլոգը կոչ արեց ջայլամի քաղաքականություն չվարել և պրոբլեմներին դեմ առ դեմ կանգնել:
