Ինչպես գնահատել արաբական աշխարհում, Իրանում և Թուրքիայում տեղի ունեցող խաղերը` որպես միջազգային հարաբերությունների համակարգում սովորական խաղեր, որպես մի շարք անսահմանափակ, անկանխատեսելի իրադարձություններ:
Յուրաքանչյուր պատասխանում ճշմարտության չափաբաժին կա:
ԱՄՆ-ն, Չինաստանը և Ռուսաստանը պայքար են մղում Հյուսիսային Աֆրիկա-Պարսից ծոց- Կովկաս եռանկյան համար, որտեղ կենտրոնացած են աշխարհի նավթի և գազի պաշարների 65%-ը: Որպեսզի իշխանության մոտ մնան արաբական երկրների հակադեմոկրատական ռեժիմները, իշխանությունը պահելու համար ամեն տեսակի փոխհատուցում են տալիս գերհզոր ուժերին:
Իսրայելը Իրանի միջուկային ծրագիրը դիտարկում է, որպես սպառնալիք իր կյանքին և վստահ է՝ այս պարագայում ստիպված է լինելու խաղալ ԱՄՆ-ի և Քուրդիստանի խաղաքարտերով, ինչը և փաստացի կյանքի է կոչում: Իրանը, նպատակ ունենալով պահպանել իսլամական պետությունը և շարունակել հակահրեական քաղաքականությունը` միտվում է դեպի Չինաստան և Ռուսաստան, իսկ որպես իր կյանքի սպառնալիք տեսնում է ԱՄՆ-ին և Իսրայելին:
Իսկ ահա ԱՄՆ-ն Մերձավոր Արևելքում իր քաղաքականության իրականացման համար կիրառում է «չափավոր մահմեդականության» քաղաքականությունը: Իսրայելը ևս սկսել է աջակցել այդ քաղաքականությանը: Ակնհայտ է, որ այդ քաղաքականությանը հարում են նաև ԵՄ խոշոր պետությունները:
Թուրքիայում դեռ հակասություններ կան՝ կապված արևմտյան մահմեդականության, մահմեդականության և ժողովրդավարության տարբերակման հետ:
