Չինաստանն ու Ռուսաստանը հսկում են Ասադի ռեժիմը ոչ միայ դիվանագիտական ճակատում: Այս մասին MIGnews հրատարակության իր հոդվածում գրել է Իրա Կոգանը:
Հունիսին հայտնի է դարձել, որ երկու տերություններն էլ ծրագրում եմ ռազմական լայնամասշտաբ զորավարժություններ անցկացնել Սիրիայի ու Իրանի հետ, ընդ որում՝ Սիրիայի տարածքում` Միջերկրականի սիրիական ափերին: Չինաստանի պաշտպանության նախարարությունն արդեն ստացել է թույլտվություն իր 12 նավերի համար` Սուեզի ջրանցքով Տարտուսի նավահանգիստ մուտք գործելու համար: Չինական լինկորն արդեն մտել է Սիրիայի տարածքային ջրեր:
Փորձագետները չեն բացառում, որ ռուսական, չինական ու իրանական նավերը կուտակվում են Սիրիայի ափերի մոտ, որպեսզի Արևմուտքին թույլ չտան միջամտել քաղաքացիական պատերազմին:
Ու եթե Իրանի ու Ռուսաստանի մոտիվները հասկանալի են, ապա ՉԺՀ-ի ձգտումը` ամեն կերպ ջանալ պաշտպանել սիրիական դիկտատորին, շատ հարցեր է առաջ բերում: Ինչն է ստիպում Պեկինին մասնակցել կոնֆլիկտին` այդքան հեռու իր սահմաններից:
«Չինաստանի մերձավորարևելյան հետաքրքրությունները կապված են գլխավորապես Իրանի հետ, որը մինչ վերջերս վառելիքի ծավալներով երրորդ մատակարարն էր չինական աճող տնտեսության համար: Իր կողմից, Իրանն օգտագործում էր մեծ քանակությամբ չինական ապրանքներ, աշխատուժ ու զենք: Հենց զենքի վաճառքն էլ դարձավ իրանական նավթային շուկա Պեկինի մատչումի պայման: Չինացիներն իրենց միջոցներով մեծ նավահանգսիտ են կառուցել Հորմուզի նեղուցում, որի միջոցով նավթը Պարսից ծովով հոսում է Արևմուտք»,- նկատում է հոդվածագիրը:
Չինաստանի ու Սիրիայի միջև նույնպես գոյություն ունի տնտեսական համագործակցություն, սակայն ավելի փոքր ծավալներով: Ըստ հոդվածագրի՝ Ասադի ռեժիմի փոփոխությունը այնքան էլ մեծ կորուստ չէր լինի Պեկինի համար, եթե չլիներ մեկ «բայց»:
«Չինացի ղեկավարները, ինչպես և ամբողջ աշխարհը, ի դեմս Սիրիայի, տեսնում են Իրանի վերջին հենարանին»,- գրում է Իրա Կոգանը` հավելելով, թե սիրիական իրադարձություններում նրանք տեսնում են ապստամբություն ոչ թե բռնապետի դեմ, այլ զինված խմբավորումների միջև պայքար, որտեղ չի կարելի անցնել ինչ-որ մեկի կողմը:
