Միանգամայն բնական է, որ արտակարգ որևէ իրավիճակի պարագայում իշխանության գործողություններով հիացողներից բացի, լինում են նաև դրանց անարդյունավետությունը քննադատողներ, հաճախ նաև սուր քննադատողներ: Հայաստանում իշխանության գործունեության անարդյունավետությունը արձանագրելու համար ամենևին չկա արտակարգ իրավիճակների սպասելու անհրաժեշտություն:
Այդ գործունեության երկու տասնամյակի համախառն արդյունքը գործնականում արտակարգ իրավիճակի է հասցրել ամբողջ Հայաստանը: Իսկ Հայաստանում որտե՞ղ արտակարգ իրավիճակ չէ: Երբ 3 միլիոնից էլ պակաս բնակչություն ունեցող պետության ամեն երրորդ քաղաքացին աղքատ է պաշտոնապես, իսկ ոչ պաշտոնապես աղքատների թիվը անհամեմատ ավելին է, դա արտակարգ իրավիճակ չէ՞: Երբ տարեկան մի քանի տասնյակ հազար մարդով նվազում է մշտական բնակության թիվը, դա արտակարգ իրավիճակ չէ՞: Արտակարգ իրավիճակ չէ՞, երբ Հայաստանը գրեթե ամեն ինչով կախված է մեկ պետությունից, այն էլ այնպիսի պետությունից, որը վարում է ակնհայտ հակահայկական քաղաքականություն: Արտակարգ իրավիճակ չէ՞, երբ Հայաստան մտնող գազը սահմանին արժե 150 դոլար, իսկ սահմանից մարդկանց տուն հասնում է կրկնակի թանկ գնով: Արտակարգ իրավիճակ չէ՞ Հայաստանում ներդրումային վիճակագրությունը, կամ Հայաստանում ընտրական մեխանիզմի բնույթը, կառուցվածքը: Հայաստանում դժվար է թվարկել ոլորտներ, ուղղություններ, որտեղ արտակարգ իրավիճակ չէ:
Խոսրովի արգելոցի հրդեհի առիթով Հայաստանում հնչեցին տարբեր գնահատականներ, որոնք ընդհանուր առմամբ ամփոփվում էին մի ձևակերպման մեջ, որ Հայաստանը պատրաստ չէր այդ մասշտաբի մարտահրավերի: Բայց ամենից կարևորը շարունակությունն է այդ արձանագրությունների, որին պետք է գա հասարակությունը: Իսկ ինչո՞ւ պատրաստ չէ: Կամ՝ ինչպե՞ս կարող է այդպիսի մարտահրավերների պատրաստ լինել այնպիսի տնտեսական վիճակագրությամբ պետությունը, ինչպիսին Հայաստանն է: Մարտահրավերների պատրաստ լինելու համար պետք է զարգացող տնտեսություն, այն էլ՝ շոշափելի թափով զարգացող տնտեսություն:
Ժամանակակից աշխարհում բոլոր ոլորտներում կենսունակության, մրցունակության և դիմադրողունակության գրավականը մեկն է՝ տնտեսական հզորություն, ներդրումներ, նոր աշխատատեղեր, ՀՆԱ-ի աճ, որը կմեծացնի պետական կարողությունները: Առանց դրա Հայաստանը չի կարող հրդեհ հանգցնել կամ նույնիսկ պաշտպանել իր սահմանը: Անգամ սահմանում ապրիլի պատերազմից հետո տեղի ունեցած փոփոխության էֆեկտը խիստ կարճաժամկետ կարող է լինել, եթե Հայաստանը շարունակի մնալ այն տնտեսական «պարադիգմում», որում մինչ այսօր է:
Խոսքը թե՛ տնտեսական վիճակագրության, թե՛ հարաբերությունների բնույթի մասին է, թեև մեկը մյուսի հետևանքն է՝ այդպիսի բնույթով հարաբերությունների դեպքում չի կարող լինել այլ վիճակագրություն, որովհետև Հայաստանում քվոտավորված, իշխող բևեռների միջև «ախպերավարի» բաժանված տնտեսությունը այլևս չի կարող զարգանալ, այն պահանջում է այլևս բոլորովին այլ մտածողություն և մշակույթ, այն պահանջում է ազատ մրցակցություն և անկախ դատարանով երաշխավորված սեփականության իրավունք:
Հարցերի հարցը տնտեսական կարողությունն ու միտումներն են, և եթե Հայաստանի հասարակությունը չի կենտրոնանում հենց այդ հարցի վրա, եթե Հայաստանի հասարակությունն օրակարգային առաջնահերթություն չի տալիս այդ խնդրին և պահանջատիրության սլաքները չի ուղղում հենց այդ խնդրի համար պատասխանատու կառույցներին, ստիպված է լինելու անընդհատ տարբեր լավ ու վատ առիթներով բուռն քննարկումներ ծավալել այս կամ այն ոլորտում անպատրաստության մասին՝ անընդհատ կրկնելով փակ ցիկլը:
