Մի շարք լրատվամիջոցների հրապարակումներից հետևում է, որ Սամվել Շահրամանյանը Արցախի մշտական ներկայացուցչության նստավայրում շարունակում է քաղաքական քննարկումները: Առարկայական ի՞նչ հարցեր են քննարկվում՝ այդ մասին աղբյուրները կամ գերադասում են չխոսել, կամ անորոշ ձևակերպումներ անել: Դիտարկվում է միտում, որ ինստիտուցիոնալ ընդդիմությունը կամ առնվազն նրա՝ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի գլխավորած թևը հակված է Արցախի իշխանության մարմինների վերականգնման տարբերակին: Կիսու՞մ են այդ մոտեցումը Արցախի խորհրդարանի քաղաքական ուժերը կամ ովքե՞ր են կիսում, ովքե՞ր՝ ոչ, պարզ չէ: Հրապարակային տեսակետ, ամեն դեպքում, ոչ Սամվել Շահրամանյանն է հնչեցրել, ոչ ԱԺ խոսնակի պաշտոնակատար Գագիկ Բաղունցը, ոչ էլ՝ խմբակցությունների ղեկավարները կամ խորհրդարանական կուսակցությունների առաջնորդները:
Արցախի իշխանության բարձրագույն ներկայացուցիչների Երևան անվտանգ տեղափոխվելուց անցել է արդեն ուղիղ երկու շաբաթ: Հայաստանի կառավարությունը հոգում է բռնատեղահանված արցախցիների սոցիալ-կենցաղային կարիքները: Եվրախորհրդարանի լիագումար նիստում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ներկայացրել է խնդրի թե մարդասիրական, թե քաղաքական կողմը: ԵԽԽՎ-ն ընդունել է համապատասխան բանաձև, Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարությունը միջազգային բոլոր գործընկերների հետ շփումներում և պաշտոնական հայտարարություններում և մեկնաբանություններում հետևողականորեն շեշտադրում է, որ ալիևյան վարչախումբը սեպտեմբերի 19-ին Արցախում իրականացրել է էթնիկ զտումներ: Միջազգային ընկալումը և արձագանքները այնքան հստակ և հասցեական են, որ նույնիսկ Իլհամ Ալիևն է ստիպված խոստովանել, որ Ադրբեջանին հնարավոր է մեղադրանք ներկայացվի:
Իսկ Արցախի իշխանություններից և քաղաքական ուժերից՝ ոչ մի խոսք: Ի՞նչ է նշանակում այս համառ լռությունը, ի՞նչ կա թաքնված դրա տակ: Իրադարձությունները տեղի են ունեցել Արցախում, որոշումներն՝ ընդունվել Ստեփանակերտում: Դրանց քննարկմանը, ձևակերպմանը, համաձայնեցմանը պաշտոնական Երևանը չի ներգրավվել: Ո՞վ պետք է քաղաքական գնահատական հնչեցնի: Ալիևը շուրջ երկու ամիս Հայաստանին մեղադրում էր Ստեփանակերտի հետ Բաքվի ուղղակի երկխոսությանը խոչընդոտելու, հայ բնակչության վերաինտեգրման գործընթացը տապալելու մեջ: Արցախի իշխանությունները լռում էին, ոչ ոք հրապարակային չէր ասում, որ վերաինտեգրումը մերժում է Ստեփանակերտը, Բաքվի հետ առանց միջազգային միջնորդների երկխոսությունը՝ նույնպես:
Ո՞վ ունի երաշխիք, որ վաղը միջազգային որևէ ատյանում էթնիկ զտումների հարց հարուցելու դեպքում Ալիևը չի հակադարձելու, թե դա Հայաստանի ոտնձգությունն է իր ինքնիշխանության դեմ, միջամտություն է իր երկրի ներքին գործերին: և չի վկայակոչելու Ստեփանակերտի նախ ԼՂՀ-ն լուծարելու մասին որոշումը, ապա և՝ կատարվածի հանդեպ լռությունը: Իրավիճակը պետք է կարողանալ պատկերացնել հակառակորդ կողմի հայացքով. «Իսկ եթե Ղարաբաղի հայ բնակչությունը ենթարկվել է էթնիկ զտման, ինչու՞ այդ մասին չեն խոսում նրա ներկայացուցիչները»-սա է, ամենայն հավանականությամբ, լինելու Ալիևի պատասխանը միջազգային հանրությանը:
Աշխատավարձերի, թոշակների, նպաստների և սոցիալական այլ հատկացումների խնդիրը, համոզված կարելի է ասել, Հայաստանի կառավարությունը լուծելու է: Կարգավորվելու են նաև բռնատեղահանվածների տանելի կենցաղի կազմակերպման հետ կապված մեծ և մանր հարցերը: Բայց քաղաքական և տեղեկատվա-քարոզչական աշխատանքների մեծ մասի պատասխանատվությունը Արցախի իշխանությունների կամ նրա ներկայացուցիչների վրա է: Ժամանակն անցնում է: Շարունակվող լռությունը արդեն ոչ միայն արտառոց, այլև կասկածելի է թվում:
