Գնալ խորհրդարանի ինքնալուծարման ճանապարհո՞վ արտահերթ ընտրության, թե՞ ոչ: Հայաստանի ներքաղաքական օրակարգում հասունանում է այդ հարցը՝ ելնելով «Իմ քայլը» խմբակցության նախաձեռնությունից: Այդ նախաձեռնությունը ենթադրում է Սահմանադրության փոփոխություն՝ խորհրդարանում, որով կնախատեսվի խորհրդարանի լուծարում և արտահերթ ընտրություն առանց վարչապետի հրաժարականի: «Իմ քայլի» այդ նախաձեռնությունը գնահատվում է մտավախության շրջանակում, որ վարչապետ Փաշինյանի հրաժարականից հետո ընդդիմությունը կարող է առաջադրել վարչապետի նոր թեկնածու, ընտրել այդ թեկնածուին և այդպիսով փաստացի իրականացնել իշխանափոխություն կամ այլ կերպ ասած՝ պալատական հեղաշրջում:
Բանն այն է, որ այդպես կարող է լինել, եթե կառավարող մեծամասնության պատգամավորների մի քանի տասնյակ անցնի ընդդիմության ճամբար: Ունի՞ մեծամասնությունն այդպիսի մտավախություն: Սա առանցքային հարց է ոչ միայն արտահերթ ընտրության համատեքստում, այլև ընդհանրապես առկա քաղաքական իրավիճակի: Եթե չկա խորհրդարանի մեծամասնության սկզբունքային հարցերում ամբողջականության համոզում, ապա դա նշանակում է, որ Հայաստանում արդեն իսկ առկա է լրջագույն ներիշխանական քաղաքական ճգնաժամ: Ոչ թե քաղաքական՝ ընդհանրապես, այլ լրջագույն ներիշխանական քաղաքական ճգնաժամ: Ի վերջո, այդ դեպքում հարց է առաջանում, թե ինչ է լինելու, եթե նույն տրամաբանությամբ մեծամասնության, այսպես ասած, կասկածելի հատվածը մերժի փոփոխությունը, որի համար պետք է ԱԺ 2/3-ի, այսինքն՝ մոտ 88 պատգամավորի ձայն: Եթե կան «կասկածելիներ», ապա նրանք կարող են տապալել ԱԺ ինքնալուծարման նախաձեռնությունը հենց այս փուլում՝ կառավարող ուժին ստիպելով կա՛մ գնալ վարչապետի հրաժարականի տարբերակով, կա՛մ հրաժարվել արտահերթ ընտրությունից, ինչը իր հերթին կխորացնի թե՛ ներիշխանական, թե՛ լայն քաղաքական ճգնաժամը:
Փաստարկը, թե վարչապետի հրաժարական չլինելու պարագայում մեծամասնության, այսպես ասած, հավանական «կասկածելի» հատվածը չի համարձակվի գնալ իշխանության դեմ, ունի գոյության իրավունք, բայց թերևս շատ թույլ գոյության: Որովհետև, ի վերջո, այսպես թե այնպես, եթե կա «կասկածելի» հանգամանք և խորհրդարանի «ստվերային մեծամասնություն», ապա այստեղ հակադրվող ռեսուրսը ուժային բլոկն է: Հետևաբար եթե ուժային բլոկը հակված չէ լքել վարչապետին, ապա խորհրդարանում ռիսկերը մեծ հաշվով կախված չեն վարչապետի ֆորմալ հրաժարականից, առավել ևս, երբ նա մինչև արտահերթ ընտրության արդյունք մնում է պաշտոնակատար, ոչ թե գնում է տուն:
Ըստ այդմ՝ նախաձեռնությունը թերևս լուծում է այլ հարցեր կամ հարց, քան մեծամասնության ամբողջականության հետ կապված կասկածը: Կամ եթե կա այդպիսի կասկած, ապա նախաձեռնությունն ինքնին թերևս ստուգարք է: Ստուգարք այն իմաստով, թե ինչպես է անցնելու այն, ինչ արդյունքով: Իհարկե, «Իմ քայլին» անհրաժեշտ կլինեն լրացուցիչ մի քանի ձայն անկախ պատգամավորներից կամ այլ խմբակցություններից, եթե չլինի ավելի լայն քաղաքական համաձայնություն խմբակցություններից որևէ մեկի հետ: Այդուհանդերձ, եթե անգամ այդ ձայները չհաջողվի ապահովել բավարար չափով, ստուգարքը թույլ կտա հասկանալ հենց մեծամասնության պատկերն ու գնահատել իրական ռիսկերը, ըստ այդմ՝ աշխատելով դրանց ուղղությամբ հասցեական:
Ինչ վերաբերում է այլ հարցերի, ապա հնարավոր է, որ վարչապետի հրաժարականի մեխանիզմը շրջանցելու նախաձեռնությունն ավելի շուտ թիրախավորում է գործադիր իշխանության աշխատանքի կառավարման խնդիրը, ինչը ներկայումս առկա է անգամ առանց վարչապետի կարգավիճակի փոփոխության: Խորհրդարանում «Իմ քայլի» նախաձեռնությունն ըստ երևույթին ունի ազդակ հղելու նպատակ գործադիր իշխանությանը, նաև ՏԻՄ շրջանակներին, որ մեծամասնությունը տիրապետում է իրավիճակին և կարողանում իրականացնել իր համար սկզբունքային քաղաքական խնդիրների լուծում: Նախաձեռնությունն այդ իմաստով ուժի «խաղաղ» ցուցադրություն է արտահերթ ընտրության հեռանկարին ընդառաջ:
