Կառավարությունը նախօրեին արտահերթ նիստ է անցկացրել, որի օրակարգի երկու հարցերից մեկը եղել է փակ ռեժիմով քննարկման, իսկ զեկուցողը՝ ֆինանսների նախարար Ատոմ Ջանջուղազյանը: Ինչն է եղել հարցը, բնականաբար, պարզ չէ, սակայն ենթադրելի է, որ խոսքը վերաբերել է փողին: Հարցն այն է, թե ինչ համատեքստում՝ փողի բացակայությա՞ն, թե՞ ֆինանսական որևէ վերաբաշխման, որի հասցեականությունը պահանջում է գաղտնիություն, քանի որ առնչվում է անվտանգության և պաշտպանության հարցերին:
Հայաստանում իրավական գործընթացները, իրավապահների ակտիվ աշխատանքը որոշակիորեն անուշադրության են մատնել պետության համար կարևորագույն ֆունկցիոնալ նշանակության, մասնավորապես տնտեսության կենսագործունեության հարցերը: Կենտրոնական բանկն, իհարկե, նախօրեին արձանագրեց, որ Հայաստանում երկրորդ եռամսյակում տնտեսության ակտիվությունը եղել է սպասվածից ավելին: Սակայն հարց է առաջանում, թե ո՞րն էր սպասվածը: Բայց սպասվածից բացի, կա նաև հարաճուն մարտահրավերների խնդիրը, քանի որ Ադրբեջանն ակնհայտորեն, այսպես ասած, «տեմպ» է հաղորդել, և այստեղ, իհարկե, Հայաստանն իրավունք չունի հետ մնալու, հետևաբար ունի անընդհատ ավելացնելու անհրաժեշտություն:
Խնդիրն այստեղ այն չէ, որ հետ մնալու դեպքում Ադրբեջանն անպայմանորեն անցնելու է ռազմական գործողությունների: Դա չափազանց բարդ և բազմաշերտ հարց է, ու բոլորն են թերևս հասկանում, որ պատերազմի ու խաղաղության խնդիրը հայ-ադրբեջանական խնդիր չէ, այլ գլոբալ քաղաքական: Հետևաբար այստեղ լոկ ռազմական հավասարակշռությունը չէ հարց լուծողը: Հետևաբար Հայաստանը կարող է, այսպես ասած, այդ հավասարակշռության որևէ տարբերություն չեզոքացնել դիվանագիտական դաշտում Ռուսաստանի և Արևմուտքի, նաև Իրանի հետ աշխատանքով, նաև Վրաստանի հետ աշխատանքով:
Իհարկե, այստեղ անկասկած անմիջական օպերատիվ մասով առանցքայինը Ռուսաստանն է, Ռուսաստանին դաշնակցային պարտավորություններին «գամած» պահելը: Բայց դա հնարավոր է, երբ Հայաստանն ունենա սեփական ուժերին վստահություն: Իսկ այդ վստահությունը տվյալ պարագայում չի կարող լինել միայն իշխանության ինքնին բարձր լեգիտիմությունը, քանի որ այստեղ հարցը լինելով գլոբալ քաղաքականության կոնտեքստում՝ Հայաստանից պահանջում է մոտեցումներ, դիրքորոշում, մարտավարական և ռազմավարական պլանավորումներ: Այսինքն՝ դիվանագիտական դաշտում հավասարակշռությունն ապահովելը և ըստ այդմ՝ անվտանգությունն ու կայունությունը երաշխավորելը կախված է հենց այն հանգամանքից, թե իր պլանավորումներում Հայաստանը տոկոսային ինչ հարաբերակցությամբ է հիմնվում սեփական կարողությունների և պաշտպանունակության վրա, ու ինչ տոկոս է մնում արտաքին աջակցությանը:
Այստեղ է ահա, որ Հայաստանի համար հույժ կարևոր է ապահովել պաշտպանունակության սեփական կարողությունների հնարավորինս բարձր գործակից, ինչում այս պահին թերևս կա մի խնդիր: Երբ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է, որ կոռուպցիոն որևէ պայմանավորվածություն և պարտավորություն չի գործում, դա նշանակում է, որ խոսքը վերաբերում է նաև զինուժին, որի այսպես ասած՝ մատակարարումների որոշակի մասը ևս դրված է եղել այդ մեխանիզմների վրա: Եվ ուրեմն, եթե կոռուպցիոն սխեմաներ այլևս չկան, ուրեմն բանակը պետք է ամբողջությամբ անցնի պետական սխեմաների ներքո: Իսկ սա արդեն նշանակում է վերանայումներ, ֆինանսական հոսքերի վերաբաշխումներ և այլն, որոնց շնորհիվ կամ միջոցով է զինուժի մատակարարումների և սպառազինության խնդիրն ամբողջությամբ տեղափոխվում պետական դաշտ:
Խնդիրն այն է, որ միայն այդ դեպքում Հայաստանը կկարողանա ինքնավստահ լինել արտաքին ուժային որևէ կենտրոնի, առավել ևս Մոսկվայի հետ հարաբերություններում՝ լինելով արդեն ոչ թե խնդրողի կարգավիճակում, որն առանց այդ օգնության չի կարող լուծել իր խնդիրները, այլ այսպես ասած՝ տեղեկացնողի, որ կան խնդիրներ, և որ Հայաստանն ի վիճակի է դրանք լուծել իր համար, բայց դրանք նաև խնդիրներ են այլոց, այդ թվում և առավել ևս դաշնակիցների, և նրանք պետք է մտածեն, որ անհրաժեշտության դեպքում օգնելու են իրենց, ոչ թե Հայաստանին, հետևաբար այդ օգնության դիմաց Հայաստանին պահանջներ ներկայացնելը անհեռանկար է: Այդ դեպքում է, որ ուժային արտաքին կենտրոնները և հատկապես Մոսկվան չեն տա այն հավանությունը, որին այդքան ձգտում է Ադրբեջանը:
