Այսօր հայկական բանակի տարեդարձն է, Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերը դառնում են 25 տարեկան: Հայկական բանակի մասին խոսելը միաժամանակ շատ հեշտ է, բայց նաև շատ դժվար: Հեշտ է, որովհետև մեր բանակը ապացուցել է շատ բան, թե՛ հակառակորդին, թե՛ նաև մեզ: Հեշտ է, որովետև մեր բանակը ըստ էության հանդիսանում է Հայաստանի 25-ամյա պետականության և անկախության ներկայումս երևի թե միակ հենարանն ու կայացած երևի թե միակ պետական ինստիտուտը, որը համարժեք է այդ պետականության խնդիրներին, մարտահրավերներին, և կատարել է իր գործը այս 25 տարիների ընթացքում: Միաժամանակ, շատ դժվար է հայկական բանակի մասին խոսելը, որովհետև 25 տարի շարունակ հայկական բանակի մասին գործնականում միայն խոսվել է, բայց ինչպես ցույց տվեց Ապրիլյան պատերազմը, բանակը ունեցել է բազմաթիվ գործերի կարիք՝ ավելի պաշտպանված և ավելի մարտունակ լինելու, առավել քիչ կորուստներով և առավել մեծ արդյունավետությամբ խնդիրներ լուծելու, հակառակորդին դիմագրավելու համար: Ունեցել է գործերի կարիք, ունեցել է թիկունքի կարիք, ունեցել է արդյունավետ տնտեսության, պետական արդիական կառավարման կարիք, բայց մենք, մեծ հաշվով, 25 տարի միայն խոսել ենք բանակի մասին, միայն հպարտացել, կենաց ասել, պաթոսով լցրել մեր բանակի շուրջ, չնկատելով, թե շուրջն ինչպես է կուտակվում նաև արտաքին վտանգը և ինչպես ենք այդ կուտակմանը նպաստում հենց մենք, ինքներս մեր անարդյունավետությամբ:
Իհարկե, այդ անարդյունավետության գլխավոր պատասխանատուն իշխանությունն է, իշխող համակարգը, որը գործնականում այլ բան չէ, քան հասարակության և պետության ռեսուրսների մսխման և յուրացման մի մեծ արտացոլում, սակայն այդ իշխանությունը ձևավորվել է հանրության աչքի առաջ, հանրության «թույլտվությամբ» և ըստ այդմ, այդ համակարգի գործողությունների համար պատասխանատուն իսկապես դառնում է ամբողջ հասարակությունը: Մյուս կողմից սակայն, խնդրի այդպիսի դրվածքը իշխանության համար ծառայում է երեսպաշտորեն պատասխանատվությունը լղոզելու և դրանից խուսանավելու հիմք: Եվ ուրեմն, պատասխանատուն հենց իշխանությունն է և իշխանությանը պետք է ուղղված լինեն բոլոր հարցադրումները՝ մեծից փոքր: Առավել ևս, որ Ապրիլյան պատերազմը ցույց տվեց, որ բանակի, անվտանգության հարցում չկան մեծ և փոքր հարցադրումներ, ամենափոքր տարրն անգամ կարող է մեծ նշանակություն ունենալ մեկ մարդու կամ մեկ մարտական դիրքի համար:
Այս ամենով հանդերձ, մեր բանակը 25 տարի իր դիրքերում է, մեր որդիները, հայրերը, եղբայրները, 25 տարի շարունակ կանգնած են և պահում են պետությունն առանց մի խոսքի, առանց տրտունջի, լուռ, համառ, համարձակ՝ զինվոր, թե սպա, ենթակա, թե հրամանատար, իսկ հարկ եղած դեպքում՝ նաև կամավոր:
Մեծ հաշվով՝ Հայաստանի հասարակությունն իր բանակին իր շնորհակալությունն ու երախտագիտությունը հայտնել է դեռևս ապրիլին, մեկ մարդու նման կանգնելով իր զինվորի և սպայի կողքին և 25 ժամում լրացնելով այն բացը, որ թողնվել էր 25 տարի: Եվ այս իմաստով, հասարակությունը նաև մաքրվել է այն պատասխանատվությունից, որ այդքան ժամանակ կրել է անարդյունավետ իշխանություն հանդուրժելու համար:
Ահա այս իմաստով, ապրիլի պատերազմից հետո հասարակությունը սկսում է նոր էջից, և ներկայիս խնդիրը՝ ընդամենը նախկին էջերում գործված սխալները չկրկնելն է, այսինքն՝ իշխանության անվերահսկելիություն և ամենաթողություն թույլ չտալը: Սա կլինի Հայաստանի հանրության, քաղաքացիների ամենամեծ նվերը 25-ամյա հայկական բանակին, նվեր ամբողջ կյանքի համար, նվեր յուրաքանչյուր զինվորի և պետության կյանքի համար, նվեր և պարտք բանակին: Շնորհավոր Հայաստանի զինված ուժերի ստեղծման 25-րդ տարեդարձը: Անմար հիշատակ բոլոր այն զինվորներին, որոնք զոհվել են Հայաստանի Հանրապետությանը ծառայելու ընթացքում, անկախ հանգամանքներից: Ամենաշատը, որ այսօր կուզի ցանկացած հայաստանցի, դա խաղաղությունն է մեր զինվորների և սպաների, և մեզ համար: Հնարավոր է դա այսօր, վաղը, մյուս օրը, շատ դժվար է ասել: Ի վերջո, նման դեպքերում շատ բան կախված չէ մեզանից: Բայց միաժամանակ, մեզանից կախված է պատերազմի պատրաստ լինելը, ի տարբերություն նախորդ քառորդ դարի, այս անգամ արդեն ոչ թե խոսքով, այլ գործով պատրաստ լինելը: Դա կինի խաղաղության մեր ճանապարհը, ցավոք, այլընտրանք չունեցող ճանապարհը:
