ՀՅԴ ԳՄ ներկայացուցիչ Արմեն Ռուստամյանն այս շաբաթ ԱԺ-ում հայտարարել է, որ անհասկանալի է Հայաստանի իշխանությունների դիրքորոշումը, թե՝ Հայաստանը կարող է համատեղել Եվրամիության և Մաքսային միության հետ հարաբերությունները: Արմեն Ռուստամյանը նկատել է, որ եվրաչինովնիկներն են անգամ ասում, որ երկու ֆորմատները անհամատեղելի են: Նրա խոսքով՝ պետք է սպասել ու տեսնել, թե ինչպես է Հայաստանի իշխանությունը շարունակելու իր այդ մոտեցումը, երբ գա Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագրի ժամանակը:
ՀՅԴ ԳՄ ներկայացուցիչն իրավացի է: Եվրամիության պաշտոնյաները բազմիցս են հայտարարել, որ երկիրը չի կարող լինել միաժամանակ Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագրի և Ազատ առևտրի ռեժիմում ու նաև դառնալ Մաքսային միության անդամ: Պարզ, մատչելի կերպով ասվել է, բացատրվել, որ Եվրամիության հետ Ասոցացման պայմանագիրը ենթադրում է, որ երկիրը պետք է ինքը որոշի իր մաքսային ընթացակարգերը, իսկ Մաքսային միության մեջ լինելը նշանակելու է կոլեկտիվ որոշումներ: Հետևաբար հնարավոր չէ մի կոլեկտիվի որոշումներով լինել մեկ այլ կոլեկտիվի մեջ: Սրանից պարզ երևի թե դժվար է ասել:
Սակայն Հայաստանում դեռ կան մարդիկ, որոնք համառորեն ասում են, թե հնարավոր է համատեղել երկու ֆորմատները: Այս ամենով հանդերձ՝ ՀՅԴ ԳՄ ներկայացուցչի հայտարարությունները հետաքրքիր են մեկ այլ տեսանկյունից: Մասնավորապես, ի՞նչ է մտածում այդ դիլեմայի մասին ՀՅԴ-ն, որը փաստորեն համաձայն է, որ ֆորմատները համատեղելն անհնար է: Այդ դեպքում ո՞ր ֆորմատին է նախապատվությունը տալիս ՀՅԴ-ն, ո՞րն է համարում Հայաստանի համար ավելի արժեքավոր և ընտրվելու արժանի: Չէ՞ որ այս տեսանկյունից կարևոր են ոչ միայն իշխանությունների մոտեցումները, որոնք երբեմն կաշկանդված են նաև հայաստանյան մի շարք իրողություններով, որոնք թույլ չեն տալիս շատ հայտարարություններ, իսկ քաղաքական ուժերին կարծես պետք է ոչինչ չկաշկանդեր համարձակորեն արտահայտելու իրենց տեսակետները, ինչպես, օրինակ, հայ-թուրքական հարաբերությունների վերաբերյալ էին անում: Սակայն արի ու տես, որ Հայաստանի քաղաքական ուժերը չեն շտապում հասարակությանը որևէ բան ասել այս կապակցությամբ, կողմնորոշել, փորձել հասարակական կարծիք ձևավորել, որով էլ փորձ կարվի ազդել իշխանական քաղաքականության վրա և թույլ չտալ, որ ընդունվի սխալ որոշում, որ գերակայեն քաղաքական առևտրի կանոնները, ոտնահարվի պետական շահը: Չէ՞ որ ի վերջո այստեղ հարցը վերաբերում է պետության ապագային, անվտանգությանը, քաղաքակրթական մի խնդրի, որը այսօր, իհարկե, Հայաստանի կյանքը հազիվ թե փոխի որևէ էական բանով, սակայն տասնամյակների կտրվածքով ունենալու է անկասկած ճակատագրական և բեկումնային նշանակություն:
Սակայն այս կարևոր խնդրի վերաբերյալ հիմնական քաղաքական ուժերը լռում են: Իշխանությունների դիրքորոշումը՝ իր անհեթեթություններով և ռացիոնալությամբ, պարզ է, պարզ չեն Դաշնակցության, ԲՀԿ-ի, ՀԱԿ-ի, «Ժառանգության» դիրքորոշումները: Այս ուժերը բավարարվում են մեկ-երկու հայտարարություններով, ընդ որում՝ հիմնականում անորոշ:
Սակայն նման պահվածքը երևի թե ունի որոշակի պատճառներ և մոտիվներ ու նաև բնորոշ է միջազգային զարգացումներին առնչվող գրեթե բոլոր հարցերում հայաստանյան, այսպես կոչված, հիմնական կամ առաջատար քաղաքական ուժերի պահվածքին: Նրանք սպասում են, թե որ կողմը, ի վերջո, կթեքվի ծանրության նժարը և ըստ այդմ միայն կհայտնեն իրենց դիրքորոշումները, բնականաբար՝ ասելով, որ հենց այդ դիրքորոշումն իրենց մանկության երազանքն է եղել:
