«Ամսի 5-ին, որ եկել էլ «օտպուսկ», տարա ճանապարհեցի, մամայի հետ էր, ճանապարհեցինք նորմալ, մաման լացելով եկավ նստեց ավտոն, հարցերից՝ ինչ ա եղել, բան չասեց, ես մտածեցի, որ ճանապարհում ենք, դրա համար ա լացում: Եկանք տուն, իմացա, որ Գոռս ասել էր. «Մամ, էս վերջին անգամ ենք իրար տեսնում: Փորձեցի հանգստացնեմ…»,- պատմում զոհված հերոս Գոռի եղբայրը Գրիգորը:
Արցախում զոհված 1996թ. ծնված շարքային զինծառային Գոռ Կարապետի Կիրակոսյանն Արմավիրի մարզի Արևիկ համայնքից էր:
«Զանգում էի, ասում էր՝ մա՛մ ջան, ամեն ինչը վերջանալու է, երկու բառ խոսելուց հետո սկսում էր երգել, կրակոցի ձայները ես լսում էի, իր երգով ուզում էր ինձ շեղել, որ չզգամ՝ ինչ ա կատարվում: Վերջին զրույցը եղել է իր մահացած օրը՝ առավոտյան ժամը 7-ին: Զանգահարեցի, հարցրեցի ինչ ես անում, ասաց, մամ ջան սուրճ եմ խմում, հետո էրեխեքին հաց եմ տանելու, մի ժամից հետո հետ կգամ ու կզանգեմ: Սպասեցի մեկ ժամ, երկու ժամ, զանգ չեկավ, հետո անհասանելի էր…» ,- պատմում է մայրը, գյուղում երեկոյան բոլորը գիտեին, բայց ինձ ասում էին՝ վիրավոր է:
Մանրամասները՝ տեսանյութում:
