Կառավարության կառուցվածքային բարեփոխումների թեման երեկ անսպասելի զարգացում է ունեցել, և վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարել է տարածքային կառավարման և արտակարգ իրավիճակների միավորվող նախարարությունը հետագայում ներքին գործերի նախարարության մեջ միավորելու մասին: Սա կարելի է համարել, սակայն, ոչ այնքան կառուցվածքային բարեփոխումների, որքան ներհամակարգային պայքարի թեմայի անսպասելի զարգացում:
Հայաստանում ոստիկանության և ներքին գործերի նախարարության կարգավիճակային վայրիվերումները նոր չեն: Նախ նախարարություն էր, հետո հատուկ օրենքով ստեղծվեց ոստիկանությունը, հիմա նորից ծրագիր կա բարձրացնել կարգավիճակը նախարարության, այն էլ` տարածքային կառավարման և արտակարգ իրավիճակների նախարարության ներառմամբ: Այսինքն` սա ոչ միայն վերադարձ է ներքին գործերի նախարարության կարգավիճակի, այլ ըստ էության ներքին գործերի նախարարության ավանդական պատկերացումներից շատ ավելի լայն լիազորություններով կառույցի ձևավորում է:
Թե հատկապես երբ է տեղի ունենալու այդ փոփոխությունը` դեռ պարզ չէ: Բացառված չէ, որ Սերժ Սարգսյանը պահել է այս փոփոխությունը ներքաղաքական, այսպես ասած, հարմար պահի համար, թեև հետաքրքրական է, որ բացվել են խաղաքարտերը: Ըստ որում` հետաքրքրական է, որ բացողը Հովիկ Աբրահամյանն է, և սույնով կա՛մ Սերժ Սարգսյանը ոչ իշխանական ուժերի փայփայած վարչապետի միջոցով նրանց իսկ տհաճ անակնկալի մասին է հայտնում, կա՛մ Հովիկ Աբրահամյանն է բացում Սերժ Սարգսյանի խաղաքարտերը: Մյուս կողմից` ներհամակարգային խաղը վաղուց բավական բաց բնույթ է ստացել, և այս իմաստով արդեն որևէ բան թաքցնելու իմաստ էլ երևի թե չկա, և տեղի է ունենում ընդամենը ռեսուրսների համընդհանուր մոբիլիզացիա երկու թևերում էլ:
Եթե ներքին գործերի նախարարությունը գլխավորելու է ներկայիս ոստիկանապետ Վովա Գասպարյանը, ապա նոր նախարարության ստեղծումը էապես բարձրացնելու է Գասպարյանի կարգավիճակը իշխանական համակարգում և՛ զուտ լիազորությունների, և՛ նաև քաղաքական կշռի առումով: Եվ այս տեսանկյունից իրավիճակը կարող է հետաքրքրական զարգացում ստանալ նաև «ժառանգորդի» խնդրում նոր շերտերի ի հայտ գալու առումով: Համենայնդեպս, խաղը բազմազանեցնելը Սերժ Սարգսյանին բնորոշ ոճն է, և այս առումով բոլորովին զարմանալի չի լինելու, երբ նա 2018-ին ընդառաջ փորձի հնարավորինս շատ խաղացողներ ներգրավել խաղի մեջ:
Միևնույն ժամանակ, հետաքրքրական է դառնում փոխվարչապետի խնդիրը: Առայժմ այդ հարցը լուծում չունի, և հարցական է, թե հատկապես որ նախարարությանն է տրվելու փոխվարչապետի կարգավիճակ: Եթե պահպանվի, այսպես ասած, առկա մեխանիզմը, ապա տրամաբանությունը հուշում է, որ փոխվարչապետի կարգավիճակը լինելու է արդեն ներքին գործերի նախարարությանը: Բացառված չէ, որ հենց այս պատճառով էլ փոխվարչապետի խնդրի հանգուցալուծումը ձգձգվում է՝ մինչև նոր նախարարության ձևավորում: Մյուս կողմից, իհարկե, պետք չէ բացառել, որ փոխվարչապետի հարցը դիտարկվում է այլ հարթության վրա և այդ պաշտոնի պատկանելությունը կվերանայվի բոլորովին այլ տրամաբանության շրջանակում:
Ուշագրավն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը հերթական անգամ կառավարությամբ խառնում է համակարգային մրցակիցների կամ հակառակորդների քարտերը: Եթե ապրիլին նա ոչ իշխանական քառյակին փաստի առաջ կանգնեցրեց նրանց հռչակած շուրջօրյա հանրահավաքները դեռ չսկսած պաշտոնանկ անելով կառավարությանը, որի հրաժարականը պետք է պահանջեին շուրջօրյա հանրահավաքներով, ապա ներկայումս ակտիվացած եռյակին նա մատուցում է կառավարության կառուցվածքային վերադասավորումներ, որոնք, ըստ էության որևէ առանցքային փոփոխություն չառաջացնելով կառավարության կազմում, իրականում շեշտակիորեն փոխում են ուժերի դասավորությունը և՛ կառավարությունում, և՛ ընդհանրապես իշխող համակարգում` գնդակն, այսպես ասած, տեղափոխելով ոչ իշխանական ուժերի դաշտ:
