1957թ. այս օրը Երևանում վախճանվեց բանաստեղծ, բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ, հրապարակախոս, գրական-հասարակական գործիչ, ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս Ավետիք Իսահակյանը:
Ծնվել է 1875թ. հոկտեմբերի 30-ին Ալեքսանդրապոլում, սովորել Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, 1893-ին ընդունվել է Լայպցիգի համալսարան՝ որպես ազատ ունկնդիր: Քաղաքական գործունեությանը զուգընթաց զբաղվել է նաև գրականությամբ։ 1895թ. վերադառնալով Լայպցիգից՝ ընդգրկվել է նորաստեղծ ՀՅԴ կուսակցության մեջ, 1896թ. ձերբակալվել է և 1 տարի մնացել Երևանի բերդում: Բանտից դուրս գալուց հետո տպագրել է «Երգեր և վերքեր» բանաստեղծությունների իր առաջին գիրքը: 1897թ. մեկնել է արտասահման, 1902թ. վերադարձել է հայրենիք, ապա հաստատվել Թիֆլիսում։ 1899-1906թթ. ստեղծել է «Հայդուկի երգեր» բանաստեղծությունների շարքը, որը դարձավ հայ ֆիդայական պայքարի անդրանիկ արտահայտությունը հայ դասական պոեզիայի մեջ։
Պատերազմից և Մեծ եղեռնից հետո Իսահակյանը արտացոլել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրն ու նրա հերոսական ազատամարտը: Բանաստեղծը ձեռամուխ է եղել հայերի ցեղասպանության մեղադրականի՝ «Սպիտակ գրքի» ստեղծմանը, որի մի զգալի հատվածը տեղ է գտել 1915-1922թթ. «Հիշատակարան» գրառումներով։ Այդ ժամանակահատվածում Իսահակյանը հիմնականում հանդես է եկել հրապարակախոսական հոդվածներով, որոնց բովանդականությունը Հայկական հարցն էր, Հայաստանի վերամիավորման խնդիրը, հայկական պետականության վերականգնումը։ Եղեռնի ծանր պատկերներով են հագեցած նրա «Ձյունն է եկել ծածկել հիմա…», «Հայաստանին», «Ահա նորեն գարուն եկավ» բանաստեղծությունները։
XIX դարի վերջի և XX դար սկզբի հայ քաղաքական կյանքի, Հայկակական հարցի յուրահատուկ համայնապատկերը պիտի դառնար Իսահակյանի «Ուստա Կարոն» մեծածավալ վեպը, որը մշտապես ուղեկցեց գրողին ստեղծագործական կյանքում և ավաղ մնաց անավարտ։
1936թ. բանաստեղծը վերջնականապես վերադառնում է հայրենիք։ Ստացել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակ (1946), 1946-1957թթ. Հայաստանի գրողների միության նախագահն էր:
