«Ավագ շաբաթվա ուրբաթ օրը եկեղեցիներում կապվում է Քրիստոսի խորհրդանշական գերեզմանը, որը զարդարվում է ծաղիկներով, կատարվում է հատուկ թաղման կարգ, որևէ պատարագ կամ այլ արարողություն եկեղեցիներում չի կատարվում»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց տեր Նիկողայոս քահանա Հովհաննիսյանը: Ավագ ուրբաթը հայտնի է նաև Սգո ուրբաթ անունով:
Կանայք այս օրը կար էին անում, որպեսզի Հուդայի աչքերը ծակեն, ծունր չէին դնում, որովհետև Հուդան գետնին էր և Քրիստոսը՝ խաչին, չէին խաչակնքում, որովհետև Քրիստոսը խաչված էր: Փայտ չէին կոտրում, կանաչի չէին քաղում, գետինը չէին փորում, որպեսզի Քրիստոսի գերեզմանը չքանդվի: Պարտքով դրամ չէին տալիս, որովհետև Քրիստոսին դրամի համար էին մատնել: Բանջար էին եփում՝ դրա ծակող ազդեցությունը անհետանալու համար, որովհետև Քրիստոսին բանջարով էին ծեծել: Ազգագրագետ Սամվել Մկրտչյանը հակիրճ ներկայացրեց, թե Հայաստանի տարբեր շրջաններում ինչ արարողություններ էին կատարվում այս օրը:
Սիսիանում այս տարվա հանգուցյալ ունեցողները առավոտյան ոսպով շորվա կամ սպաս էին եփում հոգեբաժնի համար, բաժանում հարևաններին, իսկ երեկոյան քահանան այցելում էր նրանց տները:
Լոռիում կանայք հատուկ բաղարջ հաց էին թխում տան անդամների թվով, ինչպես նաև՝ մահացած հարազատների համար: Մահացածների համար պատրաստվող հացը կոչվում էր «մեռելափայ»:
Զանգեզուրում, որպես սգի նշան, երեսները չէին լվանում, եկեղեցիներում ծունր չէին դնում, գնում էին գերեզմանատուն և մոմեր վառում:
Արցախում մարդիկ կերակուր էին տանում իրենց հանգուցյալներին, կատարվում էր հոգեհանգստի կարգ:
Ջավախքում կանայք կար էին անում, տղամարդիկ՝ արոր քաշում, դարբինները մեխ էին ծեծում, որպեսզի փորեին Հուդայի աչքերը:
Նոր Նախիջևանում զատկահաց՝ «պասքա» էին թխում:
