Այսօր համագումար է անցկացնում իշխող Հանրապետական կուսակցությունը: Համագումարի ընթացքում չեն տրվելու հանրությանը հուզող ամենահետաքրքրական հարցի՝ համամասնական ցուցակի հետ կապված պարզաբանումներ և պատասխաններ, քանի որ օրակարգում ցուցակի հարց չկա: Փոխարենը օրակարգում է ՀՀԿ նախագահի, ինչպես նաև նոր գործկոմի ընտրության հարցը: Որ նախագահ է վերընտրվելու Սերժ Սարգսյանը՝ նույնքան ակնառու է, որքան, ասենք, ԽՄԿԿ Կենտկոմի քարտուղարների ընտրությունը: Որ Սերժ Սարգսյանը հերթական անգամ ելույթ է ունենալու փոփոխությունների և բարեփոխումների մասին՝ դա նույնպես ակնառու է, և այնքան, որքան ակնառու է այն, որ նրա նախկին ելույթների բովանդակությանը համարժեք կյանքում որևէ փոփոխություն այդպես էլ չի կատարվել ու կատարվում: Փոխարենը՝ փոփոխություններ կատարվելու են ՀՀԿ-ում, և այդ փոփոխությունները բավական հետաքրքրական տենդենցներ են հուշում:
Բանն այն է, որ ՀՀԿ քաղխորհրդի կազմն է ընդլայնվելու՝ 105 անդամից դառնալով 125 անդամ ունեցող կառույց, նաև գործադիր մարմնի կազմն է ընդլայնվելու ևս 5 անդամով: ՀՀԿ այդ կառույցների ընդլայնումը վկայում է կուսակցության հավակնությունների և ախորժակի մասին: Այսինքն՝ ՀՀԿ-ն մեծացնում է իր կառույցները՝ պատրաստվելով խժռել քաղաքական տարածքի նորանոր տիրույթներ, այլապես կուսակցության համար որևէ կարիք չէր լինի ավելացնել քաղխորհրդի և գործկոմի անդամների քանակը: Այլ կերպ ասած՝ Հանրապետականը աստիճանաբար դառնում է «մոնստր» կուսակցություն, ինչը, ըստ էության, երևի թե այն միակ բանն է, որ իրականություն է դառնում Սերժ Սարգսյանի ելույթներից:
Խոսքը, մասնավորապես, ՀՀԿ նախորդ համագումարում նրա ունեցած ելույթի մասին է: «Հանրապետական կուսակցությունը քաղաքական առաջնորդից պետք է վերածվի հասարակական-քաղաքական առաջնորդի… Այսինքն՝ կուսակցությունը պետք է դառնա այն Հայաստանի մոդելը, որն ուզում ենք կառուցել: Նման կուսակցության հեղինակությունն անվիճարկելի է, հզորությունն` անկասելի, իսկ հաղթանակը` դրականորեն փոխվող Հայաստանը»,- հայտարարում էր Սերժ Սարգսյանը երեք տարի առաջ՝ ասելով նաև, որ եկել է խոսքի ու գործի հակասությունը վերացնելու ժամանակը: Եվ այդ առումով ՀՀԿ-ն իսկապես անում է այն, ինչ ասում է, այսինքն՝ պատրաստվում է էլ ավելի ծավալվել, ինչի վկայությունն էլ կուսակցական օրգանների ընդլայնումն է:
Եվ այս իմաստով ՀՀԿ այսօրվա համագումարի ուղենիշների հանդեպ հասարակական ուշադրությունը թերևս պետք է կրկնապատիկ կամ եռապատիկ լինի, որովհետև, ինչպես երևում է, հանրությանը նետված մարտահրավերների առումով ՀՀԿ-ն բավական օպերատիվ է խոսքից գործի անցնելու փուլում, և երբ խոսքը կուսակցական գերիշխանության տարածման մասին է, ապա Հանրապետականն իսկապես դառնում է գործի կուսակցություն: Եվ երբ համեմատում ենք նախորդ համագումարից մինչև այսօր արձանագրված իրողությունները, ապա տեսնում ենք, որ այդ հարցում Հանրապետականը բավականաչափ արդյունքներ արձանագրել է և այսօր արդեն, ըստ իր արձանագրածի, կարիք է զգում ընդլայնել կուսակցական օրգանները՝ այդ արդյունքները առավել լավ տնօրինելու համար: Սա իսկապես ահազանգ է հասարակությանը՝ բացարձակ կուսակցական գերիշխանության հաստատման ռեալ ահազանգ: Թեև, մյուս կողմից, ըստ երևույթին ՀՀԿ-ի չեզոքացման բանաձևը հենց այդ է՝ հասունացնել պոկվելու և ընկնելու աստիճան:
