Հայաստանում կա 104 ցմահ դատապարտյալ, ինչը բավական մեծ թիվ է երկուսուկես միլիոնանոց բնակչության համար: Հայաստանի Հելսինկյան կոմիտեի նախագահ Ավետիք Իշխանյանի խոսքով` սա մի նախադասություն է, որը վաղուց էին սպասում լսել հենց արդարադատության նախարար Հրայր Թովմասյանից: Ըստ նրա` թեև վերջերս այդքան սպասված նախադասությունը լսեցին, սակայն Հայաստանի 104 ցմահ դատապարտվածների խնդիրների իրավական լուծման առումով, միևնույն է, տեղաշարժեր չկան:
«Հայաստանում ազատազրկվածների նկատմամբ վերաբերմունքը երկակի է: Նախկինում նրանց իրավունքների պաշտպանությունը ընդհանրապես չգիտես` ինչպես էր ընկալվում: Հիմա, իհարկե, որոշ փոփոխություններ նկատվում են, սակայն դրանք բավական չեն»,- ցմահ ազատազրկման դատապարտված անձանց խնդիրների վերաբերյալ քննարկման ժամանակ այսօր հայտարարեց Հելսինկյան կոմիտեի նախագահ Ավետիք Իշխանյանը:
Նրա համոզմամբ`ցմահ դատապարտյալների հարցում օրենսդրական ճկուն մեխանիզմներ ստեղծելով և գործերի վերանայմամբ հնարավոր կլինի էականորեն կրճատել նրանց թիվը: Իսկ նախորդ տարվա ՀՀ քրեական օրենսգրքում կատարված փոփոխություններով ստեղծվել են գործերի վերանայման հիմքեր:
Համեմատելով տարբեր երկրներում այս առումով առկա իրավիճակը` ցմահ ազատազրկվածների հարցերով զբաղվող քաղաքացիական նախաձեռնության անդամ Զարուհի Մուրադյանն ընդգծեց, որ հիմնականում ցմահ դատապարտվում են սերիական մարդասպանները և մանկապիղծները, սակայն Հայաստանի 104 ցմահ դատապարտվածների թվում այդպիսիք չկան:
Իրավաբան Ռոբերտ Ռևազյանի խոսքով` դեռ այն ժամանկ, երբ նախաձեռնվում էր Քրեական օրենսգրքում փոփոխությունների իրականացումը, գլխավոր դատախազն ինքն էր նշում, որ պատժաչափի վերին շեմը 15 տարի լինելու հետևանքով շատերին ստիպված են ցմահ ազատազրկել, սակայն այսօր դատախազությունը գործերի վերանայման առումով ոչ մի քայլ չի ձեռնարկում:
