ՌԴ նախագահի պաշտոնին Պուտինի վերադարձը խոստանում է ստեղծել նոր աշխարհաքաղաքական մթնոլորտ, առնվազն ժամանակավորապես, մինչև որ Պուտինն ու Արևմուտքը կգան փոխադարձ համաձայնությունների: Դրանք, թերևս, արդեն իսկ ձեռքբերման փուլում են, սակայն փոխադարձ շահավետ պայմանների համար կողմերը կգնան որոշակի լարումների: Օրինակ՝ Միացյալ Նահանգներում արդեն իսկ նկատելիորեն ակտիվացել են խոսակցություններն այն մասին, որ այդ երկրի դեմոկրատական վարչակազմը պետք է դադարեցնի Ռուսաստանի հանդեպ «վերաբեռնման» քաղաքականությունը, քանի որ Պուտինի վերադարձը հղի է Ռուսաստանի խորհրդայնացման վտանգով, որտեղ ժողովրդավարության և արդիականացման մասին խոսելը դառնում է ավելորդ:
ԱՄՆ-ում այդ տրամադրություններն արդեն արտահայտվում են Կոնգրեսի Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակի մակարդակով: Իսկ դա արդեն լուրջ քաղաքական հենք ունեցող իրողություն է, որը անտեսել նախագահ Օբաման չի կարող: Այսինքն՝ համաշխարհային գործընթացում նշմարվում է վերջին երկու-երեք տարիներին հաստատված հարաբերական փոխհամաձայնության մթնոլորտի առնվազն ժամանակավոր սառեցում, Արևմուտքի և Ռուսաստանի դիմակայության սրացում: Բանն իհարկե հեռու է «սառը պատերազմի» հեռանկարից, սակայն փոքր լարվածությունն անգամ մեծ խնդիրներ կարող է առաջացնել այսպես ասած՝ փոքր պետությունների համար, որոնք արտաքին քաղաքականությունը կառուցում են Արևմուտքին և Ռուսաստանին հավասարապես լոյալություն հայտնելու սկզբունքի վրա:
Դրանցից մեկն էլ Հայաստանն է: Եվ նկատելի է, որ Հայաստանի իշխանությունը՝ Սերժ Սարգսյանը, նախագահական երեք տարիների իր իշխանական արտաքին «պատը» կառուցում էր հենց այդ սկզբունքի վրա՝ օգտվելով Արևմուտք-Ռուսաստան առավելագույն ներդաշնակ ընթացքից, երբ մրցակցությունը տեղափոխվել էր այնքան խորք, որ չէր խանգարում Հայաստանին և հնարավորություն էր տալիս առավելագույնս հանգիստ զգալ: Հետևաբար, եթե մրցակցությունը Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև խորքից բարձրանում է վեր, դա նշանակում է, որ Հայաստանը կարող է ունենալ նրանց միջև մանևրելու խնդիրներ, և անցած երեք տարիների հեշտ և վայելչական թվացող իրավիճակը կարող է բավական բարդանալ:
Այժմ շատ բան կախված է նրանից, թե Միացյալ Նահանգներում ինչ գեներացիա կունենա նախագահ Օբամային Ռուսաստանի հանդեպ քաղաքականությունը վերանայելու պահանջ ներկայացնող գործընթացը: Եթե հանրապետականները որոշեն դա դարձնել նախընտրական նախագահական ընտրարշավի առանցքային հարցերից մեկը, որով կփորձեն ճնշում բանեցնել Օբամայի վրա, ապա այստեղ արդեն Հայաստանին լուծելու բարդ խնդիրներ են սպասվում, քանի որ Ռուսաստան-ԱՄՆ հարաբերությունը կարող է լարվել տևական ժամանակով: Հայաստանն իհարկե ունի այդպիսի իրավիճակի փորձ, բայց պետք է նկատել նաև, որ եթե այդ հարաբերությունների լարում է տեղի ունենում, ապա այն արձանագրվում է բոլորովին այլ աշխարհաքաղաքական իրավիճակում, համաշխարհային բոլորովին այլ տնտեսա-քաղաքական պրոցեսներում: Այսինքն՝ այս անգամ Հայաստանի իշխանությունից լարման դեպքում կարող է պահանջվել կոնկրետ և հստակ կողմնորոշում:
