Ռուսաստան կատարելիք պետական այցի ընթացքում Սերժ Սարգսյանին, ամենայն հավանականությամբ, բավական դժվար խոսակցություններ են սպասվում: Բանն այն է, որ վերջին շրջանում Հայաստանը բավական շատ էր «տարվել» Արևմուտքով, և Մոսկվան, ըստ երևույթին, այժմ պարզաբանումներ և հավատարմության երդումներ է պահանջելու Սարգսյանից: Համենայն դեպս, դժվար է պատկերացնել, որ Կրեմլը անուշադրության մատնի Սերժ Սարգսյանի հանդիպումներն ու գրկախառնությունները Ֆրանսիայի նախագահի հետ, նաև հայտարարությունները թե՛ նրա հետ հանդիպման, թե՛ նաև Լեհաստանում անցկացված «Արևելյան գործընկերության» գագաթնաժողովի ընթացքում, որը վերաբերում էր մասնավորապես տարածաշրջանում Եվրամիության էներգետիկ ծրագրերին:
Բանն այն է, որ Ռուսաստանը սվիններով է ընդունում Կովկասի էներգետիկ քարտեզի հետ կապված ցանկացած նախաձեռնություն, եթե դրանում չկա ինքը: Իսկ Կովկասի էներգետիկ քարտեզը Եվրամիության համար հետաքրքրություն է ներկայացնում հենց Ռուսաստանը շրջանցելու տեսանկյունից: Հետևաբար՝ եթե Հայաստանը խոսում է Եվրամիության հետ էներգետիկ ծրագրերի մասին և առաջարկում իրեն էլ ներառել դրանցում, նշանակում է Հայաստանը Եվրամիությանը առաջարկում է իրեն էլ ներառել Ռուսաստանը շրջանցելու գործընթացում:
Ըստ երևույթին, Մոսկվայում տեղի ունեցածի ինդիկատոր է դառնալու այն, թե արդյոք խոսք լինելո՞ւ է Պուտինի՝ Հայաստան գալու մասին ու ի՞նչ որոշում է կայացվելու այդ կապակցությամբ: Բանն այն է, որ Սերժ Սարգսյանի նախագահության ընթացքում Պուտինն այդպես էլ Հայաստան չեկավ: Նրան Հայաստան փորձեց բերել ԲՀԿ-ն, բայց այդ փորձն էլ չստացվեց: Պուտինի անունը իր քաղաքական մտադրություններում ուղղակի թե անուղղակի կերպով շատ է շոշափում նաև Ռոբերտ Քոչարյանը: Այսինքն՝ Հայաստանի իշխանական շրջանակների համար Պուտինը դարձել է «անցագրի» պես մի բան, որը բոլորն ուզում են ունենալ կամ ուզում են բոլորին ցույց տալ, որ ունեն: Առաջիկայում կայանալիք այցը Սերժ Սարգսյանի համար, թերևս, լինելու է այդ «անցագիրը» իշխանական համակարգին ցույց տալու վերջին հնարավորությունը: Հավանական է, որ այցի ընթացքում հայկական կողմը անպայման կփորձի նախաձեռնել Պուտինին Հայաստան հրավիրելու մի փորձ: Եթե Պուտինը համաձայնի, ապա կարելի է ասել, որ Սերժ Սարգսյանը Մոսկվայում «ձեռք» է բերել այդ «անցագիրն» ու կարողացել է լուծել իր արևմտյան բեկումների հետ կապված հնարավոր անհարթությունները: Եթե Պուտինը Հայաստան չգա՝ երևի թե կնշանակի, որ Մոսկվան չի ընդունել Երևանի բացատրությունները:
Բայց կարո՞ղ է արդյոք լինել մեկ այլ տարբերակ, երբ Երևանը պարզապես հրաժարվի բավարարել Մոսկվայի քմահաճույքներն ու մեղա գալ Արևմուտքի հետ գործակցությունն ակտիվացնելու համար: Տեսականորեն անշուշտ կարող է, ու թեև գործնականում քիչ հավանական է, որ Երևանը ներկայումս կարողանա այդպես խոսել Մոսկվայի հետ, այդուհանդերձ ակնհայտ է, որ վաղուց ժամանակն է: Խոսքն, իհարկե, Մոսկվային «գրողի ծոցն» ուղարկելու մասին չէ, այլ ընդամենը, ինչպես Պուտինն ինքն էր մի ժամանակ բոլորովին այլ առիթով ասում` «կոտլետներն ու ճանճերը» տարբերակելու մասին է: Ժամանակն է, որ Հայաստանը կոնկրետ քայլեր ձեռնարկի Արևմուտքի և Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները միմյանցով չպայմանավորելու համար:
