Տասնյակ լրատվամիջոցներ Եվրոպայի ժողովրդավարական համայնքի, Եվրամիություն-Հայաստանի գագաթաժողովի, անգամ Ֆրանսիայի նախագահի պետական այցի մասին տեղեկատվությունը կառուցել են «Զելենսկին ժամանել է Երևան, սպասենք Ռուսաստանի խիստ պատասխանին» քարոզչակաղապարով, որ, ամենայն հավանականությամբ, համաձայնեցված է: ՌԻԱ Նովոստին նույնպես այդ առթիվ կարճառոտ լուրը վերնագրել է «Զելենսկին ժամանեց Երևան»։
Ավելի հեռու են գնացել ընդդիմության ֆեյսբուքյան քարոզիչները։ Նրանք հիշեցնում են, որ քառասունչորսօրյա պատերազմում Ուկրաինան Ադրբեջանին «ֆոսֆորային զենք է մատակարարել», իսկ Զելենսկին Ալիևին «շնորհավորել է հաղթանակի առթիվ»։ Ուկրաինան Ադրբեջանի դաշնակիցն է եղել նաև ղարաբաղյան առաջին պատերազմում, հարյուրավոր ուկրաինացի վարձկաններ կռվել են ադրբեջանական բանակում։ Նրանցից մեկը՝ օդաչու Ռուսլան Պալավինկան, արժանացել է Ադրբեջանի «ազգային հերոսի» կոչման, նրա ընտանիքը առայսօր Ադրբեջանից պետական նպաստ է սպանում։
Ադրբեջանը և Ռուսաստանը ՎՈՒԱՄ կազմակերպության անդամ են։ Այն ստեղծվել է որպես ԱՊՀ -ի այլընտրանք։ Կազմակերպության անդամ են նաև Վրաստանը և Մոլդովան։ Ուկրաինան Ադրբեջանի սպառազինությունների մատակարարն է եղել 2000-ական թվականներից սկսած, իսկ Ադրբեջանը ուկրաինական տնտեսության տարբեր ոլորտներում մեծածավալ ներդրումներ ունի։
Հայաստանի հանդեպ Ուկրաինայի վերաբերմունքը կտրուկ վատթարացել է 2014 թ․ մարտի 27-ին ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայում Ղրիմի ռուսաստանյան օկուպացիան դատապարտող բանաձևի քվեարկությունից հետո։ Հայաստանը տասը այլ երկրների հետ դեմ է քվեարկել։ Այն դեպքում, երբ հարյուր պետություն դատապարտել է Ռուսաստանի ագրեսիան, հիսունութը՝ մնացել ձեռնպահ, իսկ քսանչորս պետություն քվեարկությունից խուսափել է։
Մինչ այդ Ստեփանակերտում ԼՂՀ բարձրագույն իշխանության մասնակցությամբ կազմակերպվել է մեծ տոնախմբություն-համերգ՝ ի աջակցություն «Ղրիմի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի իրացման»։ Կիևում այդ միջոցառման ենթատեքստը, այն է՝ Ղրիմի ռուսաստանյան օկուպացիայի պանծացում, չէին կարող չնկատել։
Զելենսկու Երևան այցը հայ-ուկրաինական սառնության տիրույթից դուրս է։ Նա Հայաստանի մայրաքաղաք է ժամանել, որպեսզի եվրոպացի դաշնակիցների հետ քննարկի պատերազմը դադարեցնելու հնարավորությունը։ Ուկրաինայի նախագահը չափազանց դժվար կացության մեջ է։ ԱՄՆ-ը բացահայտ հարկադրում է, որ նա ընդունի Ռուսաստանի պայմանները։
Երևանը Ուկրաինայի նախագահի համար ևս մեկ քննարկում անցկացնելու հարթակ է, որ կարող է ռուս-ուկրաինական բանակցություններ խթանել։ Ուկրաինայում գոնե հրադադարի հաստատումը բխում է Միացյալ Նահանգների, եվրոպական և հետխորհրդային երկրների, այդ թվում և՝ Հայաստանի շահերից։ Այս իմաստով երևանյան քննարկումները Զելենսկու համար ավելի շատ խաղաղության հասնելու, քան Ռուսաստանի հետ պատերազմը շարունակելու հնարավորության փնտրտուք են։
