Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում առաջիկա շաբաթներն ու ամիսները, ըստ ամենայնի, կդառնան դադարի ժամանակաշրջան՝ նկատի ունենալով այն, որ իրենց գործունեությունը վերստին ակտիվացնում են ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները: Ինչպես հայտնի է՝ նրանք մի քանի շաբաթ առաջ հանդես եկան հայտարարությամբ, որում նախանշեցին կարգավորման գործընթացի մի նոր հանգրվանի ժամկետ` դեկտեմբերը, երբ տեղի է ունենալու ԵԱՀԿ արտգործնախարարների հավաքը: Այսինքն՝ մինչ այդ ժամկետը ակտիվացում է նախանշվում Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում:
Այդ համատեքստում համանախագահները նաև հերթական քայլն են արել՝ մասնակցելով ԵԱՀԿ Խորհրդարանական վեհաժողովի արտաքին հարցերի հանձնաժողովի լսումներին և թարմացնելով այն վեց կետերի մասին հիշողությունը, որոնք ընկած են մադրիդյան կոչվող փաստաթղթի հիմքում: Այդ կետերը սկզբունքորեն անընդունելի են Հայաստանի պետական շահի տեսանկյունից, քանի որ դրանցում պարունակվում են դրույթներ, որոնք Հայաստանն ու Ղարաբաղը դնում են ռազմավարական վտանգի առաջ:
Այդ համատեքստում Հայաստանից, ըստ ամենայնի, պահանջվում է առաջիկա ակտիվացման ընթացքում որոշակի կոշտ դիրքորոշում: Թերևս Հայաստանին նաև այդպիսի մեսիջ էր փորձում հղել Ֆրանսիայի նախագահ Սարկոզին, որը Հայաստանում մի քանի ուշագրավ հայտարարություններ արեց թե՛ Թուրքիայի հետ հարաբերության, թե՛ Ղարաբաղի հակամարտության, թե՛ նաև Հայաստանի հետ կապված ռազմավարական էներգետիկ ոլորտի զարգացման և հեռանկարների առումով, ինչը իր խորքում պարունակում է աշխարհաքաղաքական բավական լայն ենթատեքստ:
Եթե նկատի ունենանք, որ տարածաշրջանում և ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացում ներկայումս, այսպես ասած, տեսչական դերը ստանձնում է Ֆրանսիան, կարող ենք ասել, որ Հայաստանի համար գալիս է որոշակի բարենպաստ մի շրջան, երբ ռիսկերը կարող են քիչ լինել, ինչը առավել ակտիվ և համարձակ արտաքին քաղաքականություն վարելու հիմք է տալիս:
Բայց այստեղ հանգում ենք այն իրողությանը, որ այդպիսի քաղաքականության համար Հայաստանն ունի մի շատ ավելի «գլոբալ» ռիսկ` Հայաստանի ներքին վիճակը, անկասկած, կախված ներքաղաքական գործընթացների ակտիվ կամ պասիվ լինելուց, իրականում մշտապես ռիսկային է պետության համարձակ արտաքին պահվածքի համար: Խոսքը երկրում տնտեսական, քաղաքական և հասարակական ճգնաժամային իրավիճակի և դրա հաղթահարման ուղղությամբ լրջագույն բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին է: Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում միջնորդական բարենպաստ ֆոնը Հայաստանի համար, թերևս, ներքին բարեփոխումների լուրջ փուլ սկսելու պատեհ ժամանակ է:
Ժամանակն է, որ Հայաստանը բոլորովին այլ կերպ դիտարկի ղարաբաղյան գործընթացի ակտիվացումը և այն ընկալի ու ներկայացնի ոչ թե որպես ներքին խնդիրներից ուշադրությունը շեղելու առիթ կամ միջոց, այլ հենց ներքին խնդիրներին անդրադառնալու հարմար քողածածկ, երբ արտաքին բարենպաստ ֆոնը ծառայեցվում է ներքին հարցերում համակարգային վերափոխումների կենսական անհրաժեշտությունը բավարարելու գործին:
Տարածաշրջանում Ֆրանսիայի դերակատարության աճը, թերևս, այդ իմաստով է, որ բավական շահեկան է Հայաստանի համար, ոչ թե զուտ ղարաբաղյան կամ հայ-թուրքական հարցի համար ինքնին: Ֆրանսիայի առաջատարությունն ու մոտեցումը Հայաստանի համար արժեք են ստանում միայն այն դեպքում, եթե այդ պատեհ ժամանակահատվածը, արտաքին միջավայրի բարենպաստ այդ միջնորդի առկայությունը, ծառայում է ներքին խնդիրների լուծմանը:
