«Իհարկե, աշխարհը լի է մարտահրավերներով, և դրանց հաշվի առնելը խիստ կարևոր է, և էլ ավելի է ընդգծում սերտ համագործակցության կարևորությունը: Մենք կարող ենք միասին հոգ տանել մեր համատեղ շահերի պաշտպանության, ազգային շահերի պաշտպանության հարցերով: Մեր երկրների միջև զարգացումները նաև ազդագիր են համաշխարհային զարգացումների, և մեր համագործակցությունն այս իմաստով կենսական կարևորություն ունի», -Երևանում հայտարարել է Վրաստանի վարչապետ Իրակլի Կոբախիձեն, Հայաստանի վարչապետի հետ հանդիպումից հետո արված համատեղ հայտարարությունների ընթացքում:
Վրաստանի վարչապետի հայտարարության մեջ հարկ է առանձնացնել «կենսական» բնորոշումը: Կենսական կարևորության ներքո հնարավոր է հասկանալ, իհարկե, տարբեր շերտեր, սակայն ինքնին բնորոշումը խոսում է այն մասին, որ երևանյան այցի ընթացքում Վրաստանի վարչապետը Հայաստանի իր գործընկերոջ հետ քննարկել է ընթացիկ իրողություններից բխող առարկայական օրակարգ՝ ակնկալելով Հայաստանից դրա հանդեպ ներդաշնակ դիրքորոշում կամ վերաբերմունք:
Ստացե՞լ է Վրաստանի վարչապետը այդ վերաբերմունքը, համարժեք արձագանքը, անշուշտ, բարդ է: «Պետք է ընդգծեմ, որ Հայաստանն ու Վրաստանը ձևավորել են հետագա համագործակցությունն ընդլայնելու, զարգացնելու օրակարգ և առաջիկայում ևս ջանքեր չենք խնայելու երկկողմ և տարածաշրջանային բարօրությանը միտված մեր փոխգործակցությունն ընդլայնելու և ամրապնդելու ուղղությամբ»,-հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Փաշինյանը: Եթե խոսքը իրապես առարկայական օրակարգի ձևավորման մասին է, որը հայ-վրացական ռազմավարական գործընկերությանը ի վերջո կտա նաև շոշափելի միս ու արյուն տարբեր առարկայական նախագծերով, որոնք կունենան ընդհուպ ռեգիոնալ մթնոլորտի վրա ազդեցության որակ, ապա դա անշուշտ կլինի ողջունելի:
Սակայն առանցքային հարց է այն, թե արդյո՞ք Երևանն ու Թբիլիսին ունեն ռազմավարական գործընկերությանը բնորոշ աշխարհաքաղաքական ընդհանուր արժեքային ու գաղափարական տեսլական: Խոսքը անշուշտ որևէ կողմնորոշման մասին չէ, այլ քաղաքականության արժեքային ու գաղափարական հենքի: Այդ առնչությամբ Թբիլիսիի ու Երևանի մոտեցումներում գոնե առայժմ առավել նշմարելի են տարբերություններ, առնվազն առերևույթ, քան ընդհանրություն: Դա «բալա՞նս» է, թե՞ տարբերություն: Այդ հարցի պատասխանն էական է, եթե գործակցության կարևորությունը կենսական է:
