Անկասկած է, որ աշխատակազմերի՝ սակայն դե փակտո Փաշինյանի եւ Ալիեւի մակարդակով արված համատեղ հայտարարությունը առավել ընդգրկուն քաղաքական շղթայի մի օղակ է,որի բուն նշանակությունն ու իմաստը առավել շոշափելի կամ հասկանալի կարող է դառնալ մոտ ապագայում, երբ տեղի ունենան հանդիպումներ արտաքին գործերի նախարարների կամ հենց Փաշինյան-Ալիեւ մակարդակով:
Համենայն դեպս, «բարի կամքի» վերաբերյալ հայտարարության ֆոնին առնվազն անհասկանալի կլինի շատ մոտ ապագայում այդպիսի հանդիպումների բացակայությունը: Մյուս կողմից սակայն, համատեղ հայտարարությունը խաղաղության իրական հնարավորության հետ շփոթելը կարող է լինել ճակատագրական: Դեկտեմբերի 7-ի հայտարարությունն ըստ էության տակտիկական դրվագ է, առնվազն այն պարզ պատճառով, որ իրավիճակը բավականին հեռու է ռազմավարական լուծումներից: Ընդ որում, խոսքը Կովկասի ստատուս-քվոյի մասին է, այլ ոչ Հայաստան-Ադրբեջան խաղաղության պայմանագրի հեռանկարի: Բաց է ամբողջ Կովկասի հարցը, ըստ այդմ միամտություն է կարծել, թե կարող է փակվել Հայաստան-Ադրբեջան հարցը:
Այն, որ տակտիկական ընթացքը ներկայումս կարող է ապահովել «բարի կամքի» ռեժիմ, եւ առավել եւս 32 հայ զինծառայողի վերադարձ տուն, շատ կարեւոր է եւ ողջունելի: Միեւնույն ժամանակ, համատեղ հայտարարությունը չի կարող եւ չպետք է լինի հանրային, հասարակական-քաղաքական, թմբիրի պատճառ: Ավելորդ է խոսել պետական թմբիրի անթույլատրելիության մասին, թեեւ ակնկալվում է, որ քաղաքական ղեկավարությունն ինքը թերեւս ամենից լավ է պատկերացնում իրադրության տակտիկական բնույթն ու ռազմավարական անկանխատեսելիությունն ու անորոշությունը, հետեւաբար՝ որեւէ թմբիրի տրվելու վտանգավորությունը:
