Երեւանում մասնակցելով նորակառույց դպրոցի բացմանը, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը խոսել է հայրենասիրության մոդելից, որի մասին հիշատակել էր նաեւ օրեր առաջ քաղաքացիների հետ իր մի քանի ժամ տեւած հարցուպատասխանի ընթացքում: «Հայրենիքը պետությունն է: Սիրո՞ւմ ես հայրենիքդ, ուժեղացրո՛ւ պետությունդ: Այն ստեղծել ես դու: Քո որևէ նախնի ուղիղ կապ ունի հենց այս պետության հետ: Սրանով է Հայաստանի Հանրապետությունը տարբերվում մնացած պետություններից: Այն քո ժառանգությունն է, քո զավակների ժառանգությունը:
Հայաստանի Հանրապետությունը քո և/կամ քո նախնիների աշխատանքի արդյունք է:
Այստեղ ապրելու կանոնները դու ես որոշում: Դարձրո՛ւ պետությունդ քո երազածը և դարձի՛ր նման քո պետությանը. ազա՛տ, ուժե՛ղ, բարեկեցի՛կ, երջանի՛կ»: Փաստացի, սա հայրենասիրության մոդել է, որ առաջարկում է կառավարությունը: Ընդ որում, սա կարծես թե հերթական, մի նոր մոդել է, որը զգալիորեն գտարբերվում է ներկայիս իշխանության առաջ քաշած առաջին, այսպես ասած նախապատերազմական շրջանի մոդելից: Այն մեծ տառերով ձեռագրվեց փողոցային պաստառների վրա՝ Հայաստանն իմ օջախն է, ժողովուրդը՝ իմ ընտանիքը:
Հիմա արդեն օջախից ու ընտանիքից անցում է կատարվում պետության մոդելի: Իհարկե առաջընթաց է բայց այն ավելի շատ հնչում է որպես նախընտրական կարգախոս, կամ առնվազն՝ նախընտրական կարգախոսի «սեւագրություն», հետագայում համառոտագրելու համար, իսկ մինչ այդ՝ հանրային տրամադրությունը շոշափելու, հասկանալու, թե առաջարկը որքանով է լինելու հանրության համար ընդունելի կամ մարսելի, կամ հանրության որ շերտերի համար, ինչ շրջանակի: Համենայն դեպս, կառավարությունները հայրենասիրական «մոդելներով» զբաղվում են թերեւս երկու պարագայում, կամ՝ երբ բացակայում է կառավարման արդյունավետություն եւ անհրաժեշտ է հանրությանը զբաղեցնել պաթետիկ հռետորաբանությամբ, ինչ որ իմաստով պատասխանատվությունը սահուն կերպով տեղափոխելով հենց հանրության վրա, կամ՝ երբ առաջանում են այսպես ասած նախընտրական անհրաժեշտություններ:
Ո՞րն է տվյալ դեպքում, բարդ է ասել, քանի որ բարդ է նաեւ իրավիճակը թե Հայաստանում, թե Հայաստանի շուրջ: Եվ առավել հավանական է, որ այս պարագայում գործ ունենք «երկուսը մեկում» տարբերակի հետ, այսինքն կա թե կառավարման արդյունքի հետ պայմանավորված խնդիր, թե նաեւ առկա խնդիրներից եւ մարտահրավերներից ելնելով՝ առնվազն արտահերթ ընտրության սցենարի կիրառման դիմելու հավանականություն, առնվազն այդպիսի սցենարի առավել աշխույժ շրջանառում: Դրա մասին է օրինակ խոսում նաեւ այն, որ կառավարող մեծամասնությունը սկսել է առավել ինտեսիվ ուշադրոության արժանացնել ՏԻՄ համակարգը, ավելի կոնկրետ՝ ՏԻՄ-երում կառավարող կուսակցության խմբակցությունների, տեղակայն կառույցների աշխատանքը:
Մինչդեռ հայտնի է, որ նախընտրական պրոցեսների հիմքում հենց տեղային աշխատանքն է, առավել եւս, որ ներկայումս 2018 թվականը չէ, որ միայն Նիկոլ Փաշինյանի հեղափոխական խարիզման լուծի հարցեր: Եվ անգամ 2021 թվականն էլ չէ, երբ դարձյալ ծանրությունն իր վրա վերցրեց Նիկոլ Փաշինյանը հեղափոխության եւ հակահեղափոխության խաղաքարտը խաղարկելով, ինչին իհարկե զգալիորեն օգնեց նաեւ նախկին կառավարող համակարգը: Իհարկե հարցը, թե արդյո՞ք Հայաստանում կգործարկվի արտահերթ ընտրության գնալու մեխանիզմ, ավելի շատ կորոշվի արտաքին իրադարձությունների զարգացման համատեքստում եւ պատասխանի առավել շոշափելի ուրվագծեր թերեւս կնշմարվեն 2024 թվականի առաջին եռամսյակում:
