Հայաստանի կառավարությունը որոշել է, որ նորաստեղծ Արտաքին հետախուզության ծառայության աշխատակիցները աշխատավարձից բացի կստանան նաեւ հավելավճարներ, ելնելով աշխատանքի առանձնահատկությունից: Դրանից զատ, ծառայության համար կսահմանվի բացառություն՝ ինչը վերջինիս թույլ կտա յուրաքանչյուր տարվա ՀՀ պետական բյուջեով նախատեսված աշխատավարձի ֆոնդի ընդհանուր գումարի մեջ գերազանցել հավելումների համար սահմանված 10%-ի շեմը։ Արտաքին հետախուզական ծառայության կարեւորության մասին խոսելն ավելորդ է:
Միեւնույն ժամանակ սակայն, չափազանց կարեւոր է, թե ինչ գաղափարաբանական հիմքի վրա է ստեղծվելու արտաքին հետախուզական ծառայությունը: Հատուկ ծառայությունները ազգի քաղաքական առողջության չափման միավորն են եւ նրա ենթագիտակցության միակ իրական արտացոլումը, ասում է բրիտանացի գրող, հատուկ ծառայությունների նախկին աշխատակից Ջոն Լեկարեն: Ազգային հետախուզական ծառայության կայացման առանցքային գրավականը պետք է լինի արժե-գաղափարական հենքը, քաղաքական այն ենթագիտակցությունն ու հայեցակարգը, որ կա տվյալ ժողովրդի, ազգի, հասարակության, պետության մեջ:
Աշխատավարձով, հավելավճարով կամ պարգեւավճարով չի կայանա եւ ոչ մի այդօրինակ կառույց, որովհետեւ այդ կառույցները ունենալով գործունեության բնույթի առանձնահատկություն, պահանջում են նաեւ առանձնահատուկ մոտեցում իրենց հանդեպ քաղաքականության մշակման գործում: Եթե այդ քաղաքականության հիմքում լինելու է պարզապես ֆինանսական մոտիվացիան, ապա այդ կառույցները իրենց բովանդակությամբ որեւէ կերպ չեն տարբերվելու պետական կառավարման համակարգի մնացյալ բոլոր գերատեսչություններից, վերածվելով պարզապես չինովնիկական հերթական միջավայրի: Ըստ այդմ, եթե Հայաստանում արտաքին հետախուզության ձեւավորումը ոչ միայն լոկ ցուցանակային, այսպես ասած անվանակարգային, այլ խորքային պետական ռազմավարություն պարունակող նպատակ է, այդ նպատակի սպասարկումը պահանջելու է շատ ավելի վեր կանգնած եւ խորը «չափանիշներ» եւ «չափորոշիչներ», պարզապես չինովնիկների բանակի համալրման փոխարեն պետական ռազմավարական կարողությունները համալրելու հեռանկարի համար:
