Ռուսաստանի ԱԳՆ ղեկավար Լավրովը հայտարարել է, որ ՀԱՊԿ-ից հնարավոր դուրս գալու մասին որոշումը Հայաստանի սուվերեն իրավունքն է, Հայաստանի ղեկավարության ընտրությունը, բայց ինքը «դեռ հուսով է», որ ոչ մի «ժամանակավոր վարչակազմ չի խաթարի» հայ և ռուս ժողովուրդների միջև «դարեր շարունակ գոյություն ունեցող կապերը»: Ի՞նչ նկատի ունի Սերգեյ Լավրովը, օգտագործելով «ժամանակավոր վարչակազմ» ձևակերպումը: Դա սպառնալի՞ք է Հայաստանի ղեկավարության հասցեին: Այն, որ ցանկացած ղեկավարություն ժամանակավոր է, կասկածի ենթակա չէ, առավել ևս ժողովրդավարական երկրների համար, որպիսին իրեն դիտարկում է Հայաստանը:
Բայց, Լավրովը անկասկած գնում է դիվանագիտական լեզվի խախտման, իսկ դա չի կարող լինել պատահական: Ըստ այդմ, նա կամ հնչեցնում է սպառնալիք, կամ պարզապես շարունակում է խաղը, որ ծավալվում է հայ-ռուսական հարաբերության տիրույթում՝ վտանգավոր փոխհրաձգության տեսքով: Այդ փոխհրաձգությունը կամ խոսում է երկկողմ հրաբերության անդառնալի,, անշրջելի տապալման մասին, որը ստացել է այլևս թերևս կառավարումից դուրս եկող, ըստ այդմ բավականին վտանգավոր ընթացք, կամ իրականացվում է ժամանակավոր խաղ, որը սակայն պետք չէ շփոթել թատրոնի հետ, այլ պարզապես առկա ճգնաժամային իրավիճակում փոխադարձաբար ընդունելի մի իրավիճակի՝ Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը պատասխանատվությունը դնում է Ռուսաստանի վրա, Ռուսաստանն էլ իր հերթին պատասխանատվությունը դնում է Հայաստանի քաղաքական ղեկավարության վրա: Սա ոչ պակաս վտանգավոր իրավիճակ է, որովհետև պատասխանատվությունը այսպես ասած ցրվում է հավասարապես, պինգ-պոնգի էֆեկտով, սակայն ուժերի մեղմ ասած անհամեմատելի անհավասարակշռության պայմաններում՝ բնականաբար ոչ հօգուտ Հայաստանի:
Հետևաբար, առաջանում է պատասխանատվության լուրջ վակուում, և դա ռեգիոնալ ու համաշխարհային գերխտացած մարտահրավերների ու ռիսկերի պայմաններում: Այն, որ հայ և ռուս ժողովուրդների բարեկամությանը հարված հասցնում է առաջին հերթին Ռուսաստանի ռեգիոնալ քաղաքականությունը, այն էլ բոլորովին ոչ նոր, այլ ավելի քան երկու տասնամյակ, չի թողնում կասկածի տեղ: Դրա ընդգծված վկայությունն է այն, որ հայ-ռուսական «չհասկացվածության» պատկերները սկսեցին երևան գալ դեռևս 2004-05 թվականներից, երբ Հայաստանի հանրապետության նախագահի խոսնակը հայտարարում էր, որ Ռուսաստանի հանդեպ հայ հանրության վերաբերմունքը պետք է առաջին հերթին մտահոգի հենց Ռուսաստանին:
Իսկ Հայաստանի նախագահն այդ շրջանում ոչ այլ ոք էր, քան Ռոբերտ Քոչարյանը, որին հազիվ թե հնարավոր լինի բնորոշել որպես հակառուսական մոտեցումների կրող: Պարզապես, Ռուսաստանի ռեգիոնալ քաղաքականությունն է հակահայկական մոտեցումների կրող և դա է գլխավոր խնդիրը, այլ ոչ թե «ժամանակավոր վարչակազմերը»: «Ժամանակավոր վարչակազմերի» պարագայում սակայն խնդիրը այլ տեղ է՝ առկա իրողությունների, ուժերի հարաբերակցության և համաշխարհային իրադրության պայմաններում պատասխանատվության վակուում թույլ չտալը, այն էլ գերազանցապես սեփական քաղաքական շահերի ու հետաքրքրությունների բերումով, քանի որ այդ վակուումը չի կարող որևէ կերպ բխել Հայաստանի պետական շահից: Իսկ փոխհրաձգությունը, որին նկատելի խանդավառությամբ և պատրաստակամությամբ միացել է պաշտոնական Մոսկվան, հղի է հենց այդ վակուումով:
