«Միջազգային տարբեր խաղացողների կողմից ԼՂ-ում տեղի ունեցող էթնիկ զտումները դատապարտող հայտարարությունները կարեւոր են, բայց եթե դրանց չհետևեն կոնկրետ գործողություններ, այդ հայտարարությունները ընդամենը պատմության համար բարոյական վիճակագրություն ստեղծելու շարքում կդիտվեն: Եթե դատապարտող հայտարարություններին համարժեք քաղաքական և իրավական բնույթի որոշումներ չեն հետեւում, դատապարտումները դառնում են տեղի ունեցողին համաձայնելու ակտեր», հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության նիստում: Իրավացի հայտարարություն է, որը միեւնույն ժամանակ իրավացիորեն թերեւս առաջացնում է մեկ այլ հարց՝ իսկ Արցախի էթնիկ զտման հարցում հայտարարություններից փաստացի այն կողմ չանցած միջազգային հանրությունն իրեն ինչպե՞ս կպահի անմիջականորեն Հայաստանի հանդեպ մարտահրավերների և ագրեսիվ որևէ հավակնության պարագայում:
Այս հարցը արդիական է, որովհետև Հայաստանը նկատելիորեն աշխուժացրել է աշխատանքը այն ուղղությամբ, որը ենթադրում է անվտանգության մեխանիզմների կամ բարձիկների համալրում, քանի որ ռուսական բարձիկները հարվածի դեպքում չեն բացվում և չեն պաշտպանում: Բայց, բացվելու՞ են արդյոք այլ բարձիկները, մասնավորապես նրանք, որ Հայաստանը փնտրում է այն միջազգային հանրության շրջանակում, որը միայն խոսել է և գործնականում չի խանգարել Ադրբեջանին իրականացնել Արցախի էթնիկ զտում: Այստեղ հաճախ խոսվում է այն մասին, որ ի տարբերություն Արցախի, Հայաստանի պարագայում խոսքը միջազգային իրավունքի սուբյեկտի, միջազգայնորեն ճանաչված տարածքի մասին է: Նախ, այստեղ հարկ է հիշել, որ Հայաստանի վարչապետն ինքնին այդ առումով շատ վաղուց բացել է «պանդորրայի արկղը», հայտարարելով, թե Հայաստանը կադաստրի թուղթ չունի և ինքը գնում է խաղաղության բանակցության, որ կադաստրի վկայական ապահովի Հայաստանի համար:
Սակայն, գլխավորը. միթե՞ այն, ինչ տեղի է ունեցել Սիրիայի հետ, ինչ տեղի է ունեցել Լիբիայի հետ, ինչ տեղի է ունենում Ուկրաինայի հետ, որեւէ մեկի մոտ դեռ թողնում է պատրանք, թե միջազգային ճանաչվածությունը անվտանգության երաշխիք է: Եթե որևէ մեկը Հայաստանի կառավարող վերնախավում, ու նաև իհարկե հանրային, քաղաքական առաջատար շրջանակներում մտածում է այդ կերպ, ապա դա մեղմ ասած քաղաքական անհամարժեքության և քաղաքական տկարամտության դրսեւորում է: Անվտանգության հարցերը լուծվում են երկու առանցքային գործոնի բերումով՝ ուժ և շահեր: Եթե Արցախի հարցում որեւէ մեկը չի ունեցել Ադրբեջանի դեմ գնալու շահ, կունենա՞ այդ շահը Հայաստանի հարցում: Սա մեղմ ասած գոյության իրավունք ունեցող հարց է, որից բխում են մի շարք այլ հարցեր և պահանջում հրատապ պատասխաններ՝ հիմնված շատ հանգամանալից ու խորը հաշվարկների վրա, այլեւս առանց այդ հաշվարկներում սխալվելու իրավունքի:
