Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի՝ սեպտեմբերի 24-ին ունեցած ելույթի առնչությամբ հանրային տարբեր շրջանակներ ունեն իրենց գնահատականները, իսկ շատ շրջանակներ էլ փորձում են պարզել, թե ի՞նչ հարց է լուծում Նիկոլ Փաշինյանն իր ուղերձով, որո՞նք են դրա քաղաքական շարժառիթները: Նիկոլ Փաշինյանը իրեն փաստացի նույնացրեց ինքնիշխանության հետ, բաց տեքստով: Ըստ էության դա նոր դիրքավորում չէ, սակայն գործնականում այդ աստիճանի հստակ և բաց տեքստով ասվում է թերևս առաջին անգամ: Դրա շարժառիթը այն ներքաղաքական իրողությունն է, որ առկա է Արցախում սեպտեմբերի 19-20-ի ողբերգական իրադարձությունների ֆոնին, միևնույն ժամանակ սակայն, թերևս՝ որոշակի նոր ռազմա-քաղաքական հնարավոր զարգացումներից առաջ, որոնց, արդեն ոչ բաց տեքստով, սակայն բավականին թափանցիկ տողատակ պարունակող ձևակերպումներով անդրադառնում է Փաշինյանը. «Միջազգային հանրությանը կոչ ենք անում անսասան աջակացություն հայտնել Հայաստանի անկախությանը, ինքնիշխանությանը, տարածքային ամբողջականությանն ու ժողովրդավարությանը:
Մենք ձեռնարկելու ենք բոլոր միջոցները մեր անկախությունը պահպանելու համար։ Այս առումով անհրաժեշտ է վերափոխել, լրացնել ՀՀ արտաքին և ներքին անվտանգության գործիքները՝ փոխգործակցելով փոխշահավետ քայլերի պատրաստ բոլոր գործընկերների հետ։ Մենք այս շարքում ենք դիտարկում ոչ միայն բանակի և անվտանգության ուժերի խորը և համապարփակ բարեփոխումները, այլև 2022 թվականի հոկտեմբերի 6-ի Պրահայի և 2023 թվականի մայիսի 14-ի Բրյուսելի պայմանավորվածությունների դե յուրե արձանագրումը, որով Խորհրդային Հայաստանի վարչական սահմանները դե յուրե ձևակերպվում են որպես ՀՀ պետական սահմաներ»:
Հայաստանի վարչապետը գործնականում փորձում է ներքաղաքական դաշտում իր շուրջ ապահովել առավելագույնս մեծ մոբիլիզացիա՝ ինքնիշխանության շեշտադրման շուրջ, նույնացնելով իրեն Հայաստանի ինքնիշխանությանը եւ այդ հասարակական մոբիլիզացիայի շնորհիվ ապահովելով ընդդիմության հայտարարած մոբիլիզացիայի պատասխան դիրքավորում: Միևնույն ժամանակ, փաստացի օգնության բավականին թափանցիկ կոչ է անում Արևմուտքին, հայտնելով արևմտյան օրակարգով առաջ գնալու իր պատրաստակամությունը, միևնույն ժամանակ այդ կերպ փորձելով ապահովագրել իրեն հետագա որևէ ռազմա-քաղաքական որևէ վայրիվերումից՝ բաց տեքստով պատասխանատվությունը դնելով Ռուսաստանի, իսկ օգնության տեքստով՝ Արևմուտքի վրա: Կօգնի՞ այդ ամենը կանխել Հայաստանի հանդեպ ծավալվող ռազմա-քաղաքական սպառնալիք, թե՞ կօգնի Նիկոլ Փաշինյանին ապահովել քաղաքական պաշտպանություն այդ սպառնալիքի հետևանքներից:
