Հայաստանի պետական ինքնության խնդիրը անկասկած արդիական է, ինչի մասին ինքս արտահայտվել եմ դեռևս բազմիցս: Հայաստանի պետական ինքնության հիմքում դրվել է Արցախի առաջին պատերազմի ռազմական հաղթանակի տեղեկատվա-քարոզչական, սոցիալ-հոգեբանական պաշարը, այն դեպքում, երբ այդ նույն պետական քաղաքականությունը արտաքին դաշտում բանակցել է ներքին տիրույթում ձևավորված պաշարին առնվազն առերևույթ բովանդակության իմաստով հակոտնյա տրամաբանությամբ բովանդակության շուրջ: Քանի դեռ Հայաստանը չէր բախվել իր դեմ ձևավորված աշխարհաքաղաքական կոալիցիային, խնդիրը չէր նկատվում, կամ դրա մասին խոսվում էր ոչ անմիջականորեն, հիմնականում արցախյան հակամարտության կարգավորման փոխզիջումային կոնցեպտի վերաբերյալ խոսակցությամբ, առանց դիտարկելու առկա որոշակի ներքին ու արտաքին հակոտնյա հարթությունների խորքային ազդեցությունն ու ռիսկերը:
Այսօր պետական ինքնության հարցը տարբեր առիթներով փորձում է բարձրաձայնել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, որն ինքը մինչ իշխանության գալը ըստ էության մի քաղաքական դիրքավորում ունեցող գործիչ էր, որը այդ հակոտնյա իրողության սպառողներից էր, այլ ոչ բարձրաձայնողներից:
Բայց, անկասկած է նաև, որ գալով իշխանության, Նիկոլ Փաշինյանը կամ բախվել է իրականության ամբողջ ծավալին՝ առավել ևս պատերազմից հետո, ըստ այդմ պատկերացրել խնդրի ամբողջ ծավալը, կամ պատկերացրել է դա մինչև իշխանության գալն էլ, պարզապես քաղաքական հեռանկարի իմաստով նպատակահարմար չի գտել այդ խնդրի հանրայնացումը, քանի որ դա կարող էր խանգարել իշխանության գալուն:
Ներկայումս, Նիկոլ Փաշինյանին ակնհայտորեն խանգարում է հակառակը և նա փորձոււմ է առնվազն բարձրաձայնել հարցն ու գտնել դրա լուծումներ, ինչի վկայությունն են նաև օրհներգի, զինանշանի մասին վերջին օրերին նրա ունեցած ելույթները, նաև «կադաստրի վկայականի» մասին հայտարարությունները, ընդհանրապես «հայրենասիրության մոդելի» մասին նրա ելույթները, և ոչ միայն նրա:
Ամբողջ հարցն այն է, որ Հայաստանի հանրապետության պետական ինքնության վերափոխման հարցը չափազանց բարդ ու խորքային մի խնդիր է, որ պահանջում է համարժեք ինտելեկտուալ, աշխարհայացքային, աշխարհընկալման, գիտամշակութային, արժեհամակարգային ու գաղափարական կարողություններով էլիտա, որը ունքը շինելու փոխարեն աչքն էլ չի հանի, որը ինքնության վերափոխման խնդիրը, որը նաև Հայաստանի առաջ է աշխարհակարգային մեծ վերափոխումների իրողության բերումով, հանրության առաջ կդնի նոր բովանդակության ձևակերպումով և մատուցումով՝ սկսած սեփական քաղաքական վերնախավային վարքագծային ուղենիշներից, մինչև հանրության հետ բովանդակային երկխոսություն առավել արդիական ու առարկայական պետական խնդիրների շուրջ, այլ ոչ թե պետական խորհրդանիշների կամ հայրենասիրության մոդելների «սխալականության» վերաբերյալ մեդիամակերեսային դիտարկումներ, որոնք ավելի շուտ կատարում են հանրության շրջանում պետական ինքնության վերափոխմման խնդրի հանդեպ հանրային անտագոնիզմ խորացնող, քան այդ խնդրի շուրջ խորհելու միջավայրեր ձևավորող դեր: Վերնախավը, որն աչքի է ընկնում օրինակ պետական կառավարման համակարգում գտնվելու հանգամանքը, մեղմ ասած՝ «տնավորվելու» հնարավորություն ծառայեցնելու, ընտանեկան ժամանցը պետական կարգավիճակի հետ «համադրելու», տոնական երեկոների սոցցանցային «անբռնազբոս» կապիտալիզացիայի մակարդակով, չի կարող լինել պետական ինքնության արդիականացման, վերափոխմման արդյունավետ առաջնորդող: Խնդրի աղավաղող կամ նենգափոխող՝ կամա, թե ակամա, թերևս:
Լուսանկարը` Panorama.am-ի
