Ակնկալում եմ, որ միջազգային գործընկերները կխուսափեն «միջանցքային» տրամաբանությամբ սադրիչ հռետորաբանությունից, կառավարության նիստում հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, նշելով, որ Հայաստանի տարածքով չի կարող լինել «միջանցքային» տրամաբանությամբ հաղորդակցություն: Հայաստանի վարչապետի հայտարարությունը կամ ակնկալիքը՝ կապված միջազգային գործընկերների հետ, վերաբերում է թերեւս Թուրքիայի նախագահ Էրդողանին, որն օրեր առաջ էր հայտարարություն արել «Զանգեզուրի միջանցքի» մասին, ասելով, թե բոլորը կողմ են եւ դեմ է միայն Իրանը:
Որեւէ այլ միջազգային դերակատար կարծես թե որեւէ անգամ չի գործածում «զանգեզուրյան միջանցք» հռետորաբանություն, հետեւաբար պետք է ենթադրել, որ խոսքը հասցեագրված էր հենց Թուրքիայի նախագահին: Ականջալուր կլինի՞ Էրդողանը Նիկոլ Փաշինյանի «ակնկալիքին»: Հազիվ թե: Ավելին, հատկանշական է, որ Էրդողանը «թեմային» անդրադառնում է այսպես ասած վերընտրությունից հետո, երբ նրա առաջին քայլերը գործնականում ուղղված են ազդակներ հղելու աշխարհին, թե ինչ հիմնական առաջնահերթություններ է ունենալու Թուրքիայի ռազմավարությունն ու մարտավարությունը: Դրա շրջանակում էր, ի դեպ, նաեւ Շուշիում գլխավոր հյուպատոսություն բացելու պատրաստակամության մասին նրա հայտարարությունը, որն ի դեպ ուշադրության արժանացավ ընդհուպ ԱՄՆ կառավարությանը պատկանող «Ամերիկայի ձայնի» ռուսական ծառայության մակարդակում:
«Զանգեզուրյան միջանցք» արտահայտությունն այդ իմաստով Թուրքիայի ռազմավարական նպատակադրումների շրջանակում է, ու բանն այստեղ ամենեւին լոկ Նախիջեւան-Ադրբեջան կապը չէ, այլ կապը Թուրքիայից մինչեւ Կենտրոնական Ասիա: Այդ իմաստով, Էրդողանը հազիվ թե հրաժարվի այդ հռետորաբանությունից, որն անկասկած լինելու է Անկարայի ռազմավարական հաղորդակցության տարր: Ինչ հաճախականությամբ նա կօգտագործի այդ հռետորաբանությունը, այլ հարց է, ու անկասկած է նաեւ, որ այստեղ խնդիրը բոլորովին էլ հռետորաբանության գործածումը չէ: Եթե անգամ պատկերացնենք, որ Էրդողանը լռելու է ընդհանրապես, դա ամենեւին չի նշանակում, որ չի աշխատելու այն ուղղությամբ, ինչի մասին լռելու է:
Եվ այստեղ Հայաստանի գլխավոր խնդիրն իհարկե այն չէ՝ գործածում են հռետորաբանությունը, թե՞ ոչ: Դրա գործածումն իհարկե Նիկոլ Փաշինյանի համար կարող է առաջացնել ներքաղաքական խնդիրներ, կամ գոնե անհարմարություններ, ինչը ի դեպ կարող է լինել Էրդողանի լծակներից մեկը, ինչպես որ է Ալիեւի պարագայում: Սա իսկապես Հայաստանի վրա գցված բավականին բարդ հանգույց է, որում մանեւրի հնարավորության համար Երեւանն առաջ քաշեց «հայկական խաչմերուկ» ձեւակերպումը, ինչը սակայն մնացել է լոկ ձեւակերպման մակարդակում, չդառնալով «բազային» քաղաքական բովանդակություն կրող օրակարգ, այդ թվում նաեւ արտաքին գործընկերների հետ քաղաքական բազմաշերտ հաղորդակցության միջոց:
