Հնդկաստանի պաշտպանության նախարարը թվիթերյան գրառումով անդրադարձել է այդ երկրի ռազմաարդյունաբերական կարողություններին և նշել, որ Հնդկաստանը այդ ոլորտում հավատարիմ է իր գործընկերային հարաբերությունների պահպանմանն ու զարգացմանը: Հնդկաստանի նախարարը նշելով, որ անցնող ութ տարիների ընթացքում Դելին դարձել է պաշտպանական արտադրանք արտահանող առաջատարներից մեկը, միևնույն ժամանակ նկատել է, որ ստեղծում են նոր կապեր՝ հետագա աճի համար: Որպես ռազմաարդյունաբերական զարգացման կարևոր գործընկեր Հնդկաստանի ներուժի մասին կարծիքս արտահայտել եմ պարբերաբար, հաշվի առնելով ռազմաարդյունաբերության կայուն զարգացման այն գերխնդիրը, որ ունի նաև Հայաստանը: Հնդկաստանն ու Հայաստանը ունեն ոչ միայն աշխարհաքաղաքական և անվտանգային հետաքրքրությունների՝ իհարկե տարբեր տրանաչափեր, բայց նաև բովանդակային զգալի ընդհանրություններ, այլ նաև դրա հիման վրա կադրային, գիտատեխնիկական կոոպերացիայի որոշակի ներուժ: Դրան ավելանում է և այն, որ Հնդկաստանն իր աշխարհաքաղաքական դիրքավորմման համատեքստում փորձում է լուծել այն խնդիրը, որը կա նաև Հայաստանի առաջ, իհարկե դարձյալ այլ մասշտաբով և բովանդակությամբ. ապահովել որոշակի բալանսավորվածություն Ռուսաստանի և ԱՄՆ միջև:
Ամբողջ հարցն այն է, թե ինչպես է իրացվում այն որոշակի «բազային ներուժը» , որ կա Հայաստանի և Հնդկաստանի միջև ռազմաարդյունաբերական զարգացմանը միտված գործընկերության հեռանկարի առումով: Հայաստանում հատկապես 44-օրյա պատերազմից հետո հաճախ է խոսվում ռազմաարդյունաբերական ներուժի մասին, միևնույն ժամանակ սակայն պետք է նկատել, որ այստեղ իրավիճակի գնահատումը զգալի մասնակիությամբ գտնվում է նաև պատրանքային ընկալումների և գնահատումների դաշտում, հաճախ իրականության տեղ ներկայացնելով ցանկալին: Ռազմաարդյունաբերությունը պահանջում է արտադրական ցիկլայնության մեծ բազա, որը Հայաստանում բացակայում է՝ օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով, բայց բացակայում է: Դրա ձևավորումը պահանջում է ոչ միայն ահռելի ֆինանսական ներդրում և ժամանակ, այլ նաև տեխնոլոգիական ներարկում և «լոկոմոտիվային գործընկերություն: Այդ իմաստով է, որ Հնդկաստանը Հայաստանի համար կարող է լինել արդյունավետ գործընկեր, հաշվի առնելով և այն, որ ժամանակակից ռազմաարդյունաբերությունը մի շարք իրողությունների հանրագումարով նաև մեծ քաղաքականություն է, աշխարհաքաղաքականություն և աշխարհտնտեսություն: Հետևաբար, այդ ահռելի հորձանուտ մտնել լոկ հայկական «մակույկով», բոլորովին իրատեսական չէ: Դրանով հանդերձ, պետք է նկատել նաև, որ անշուշտ հայ-հնդկական գործակցության հեռանկարը պարունակում է նաև այդ իրողություններից բխող քաղաքական մարտահրավերների զգալի ծավալ: Միևնույն ժամանակ, այդ հանգամանքն է, որ պահանջում է մեծ ծավալի աշխատանք՝ առկա ներուժը կապիտալիզացնելու համար:
