Ռեջեփ Թայիբ Էրդողանի հրավերով՝ Իսլամական խաղերի առիթով Թուրքիա այցելած Իլհամ Ալիևը այնտեղ հանդիպել է Հյուսիսային Կիպրոսի ինքնահռչակ պետության նախագահ Էրսին Թաթարի հետ: Հյուսիսային Կիպրոսը ճանաչել է միայն Թուրքիան: Ալիևը փաստորեն հանդիպել է մի միավորի ղեկավարի հետ, որի գոյությունը ինքն էլ չի ճանաչում: Միևնույն ժամանակ ստացվում է, որ Ադրբեջանն այդ կերպ ինչ որ իմաստով ճանաչում է Հյուսիսային Կիպրոսը: Բոլորովին տեղին չի լինի խոսել և համեմատել, նույնացնել կիպրական խնդիրն արցախյանի հետ, սակայն Հյուսիսային Կիպրոսի չճանաչված հանրապետության նախագահի հետ Ալիևի շփումները թերևս պետք է մշակում անցնեն հայկական դիվանագիտության խոհանոցում, արցախյան հարցում Բաքվի քաղաքականությանը դեմ դրվելու համար:
Միևնոույն ժամանակ հարց կառաջանա, թե արդյո՞ք Ալիևը չի հասկանում կամ պատկերացնում, որ՝ ունենալով արցախյան հարց, չարժե հանդիպում ունենալ չճանաչված հանրապետության ղեկավարի հետ: Ալիևն անկասկած հասկանում է դա և պատկերացնում, միևնույն ժամանակ սակայն նա գիտե նաև, որ միջազգային ընկալումներում չկա խնդիրների նույնացում, հետևաբար այստեղ նա իրեն որոշակիորեն զգում է «ապահովագրված»: Մյուս կողմից սակայն, Ալիևի քայլն ըստ երևույթին պայմանավորված է ոչ այնքան իր, որքան Էրդողանի ցանկությամբ: Թերևս պատահական չէ, որ օրերս իր հարցազրույցում Էրդողանն Ալիևին հիշեցրել էր պատերազմի «պարտքի» մասին, և Հյուսիսային Կիպրոսի նախագահի հետ Ալիևի հանդիպումը Թուրքիայում, ըստ երևույթին պարտքի վերադարձի տրամաբանության շրջանում է: Թեև, խոսքը երևի թե պարտքի ամբողջ վերադարձի մասին չէ, պարզապես Էրդողանն ըստ ամենայնի որոշակի «առևտրային» սխեմա է կազմել կիպրական խնդրի կամ միջերկրծովյան ռեգիոնի առնչությամբ ընդհանրապես, ինչի համար էլ առաջացել է կիպրական խաղաքարտը աշխուժացնելու կարիք: Իսկ Ադրբեջանն այստեղ ձեռքի տակ եղած թերևս ամենահարմար գործիքն է:
Ի դեպ, հատկանշական է, որ նախօրեին էլ եղավ տեղեկություն, որ Թուրքիան հորատող նոր նավ է ուղարկում միջերկրծովյան ջրեր, ինչի առնչությամբ է նաև տարիների վեճը Հունաստանի և Կիպրոսի հետ: Դա տեղի է ունենում Սոչիում Պուտին-Էրդողան հանդիպումից հետո, որից հետո էլ Թուրքիայի նախագահը փաստորեն Ալիևին կանչեց իր մոտ: Նրանք հանդիպել են օգոստոսի 10-ին: Էրդողանն ու Ալիևը հանդիպել են մամուլի համար փակ ռեժիմով ու քննարկել ռեգիոնալ վերջին զարգացումները: Պուտինի հետ չորս ժամ տևած բանակցությունից հետո Ալիևին ինչ է ասել Էրդողանը, գուցե տեսանելի կլինի առաջիկայում, սակայն այդ ֆոնին Հյուսիսային Կիպրոսի նախագահի հետ Ալլևի հանդիպում կազմակերպելը ուշադրության արժանի քայլ է, որով Անկարան թերևս ընդգծում է Ալիևի հանդեպ իր ազդեցությունը: Փաստորեն, Պուտինի հետ հանդիպումից հետո Էրդողանի համար առաջացել է դրա անհրաժեշտությունը, թեև դրանից թերևս պետք չէ միարժեք եզրակացնել, որ այդ անհրաժեշտությունն առաջացել է Պուտինի հետ մրցակցության տրամաբանությամբ:
Հնարավոր է, որ Թուրքիան ու Ռուսաստանը որոշակի «համատեղ պարտիա» են ծրագրել միջերկրծովյան ուղղությամբ, եթե նկատի ունենանք երկու հանգամանք: Վերջերս, Ռուսաստանը Հունաստանն ընդգրկեց ՌԴ ոչ բարեկամ երկրների շարքում: Իսկ օրերս Հունաստանում ծագեց ընդդիմության առաջնորդի գաղտնալսման սկանդալը, որին ինչ որ ուժեր փորձել էին խառնել նաև Հայաստանը, տեղեկություն տարածելով, թե իբր Հայաստանի իշխանությունն է Աթենքին դիմել այդ գաղտնալսումն իրականացնելու խնդրանքով: Հունաստանում Հայաստանի դեսպան Տիգրան Մկրտչյանը հայտարարել էր, որ դա անամոթ սուտ է և Հայաստանը թե իրավունք չունի այդպիսի դիմումի, թե նաև չի ունեցել որևէ այդպիսի մտադրություն կամ նպատակ: Ինչու՞ է այդ կերպ թիրախավորվել հայ-հունական հարաբերությունը, որը վերջին շրջանում կարծես թե դրսևորել է աշխուժացման միտում, այդ թվում նաև Հայաստան-Հունաստան-Կիպրոս եռակողմ ձևաչափում: Ի դեպ, բոլորովին վերջերս Կիպրոս էր այցելել Հունաստանում Հայաստանի դեսպանն ու հայտնել այնտեղ Հայաստանի դիվանագիտական գրասենյակ բացելու Երևանի մտադրության մասին:
