Ռուսաստանը դադարեցրել է Հյուսիսային հոսք գազատարի ևս մի տուրբինի աշխատանք, ինչի հետևանքով գրեթե կրկնակի նվազել է այդ գազատարով Եվրոպա գազի մատակարարումը: Գերմանիայի կառավարությունը, որ ամենից զգայունն է այդ հարցում, հայտարարել է, թե չկա տուրբինի աշխատանքը կանգնեցնելու որևէ պատճառ: Ռուսաստանը սակայն խոսում է այն մասին, որ Հյուսիսային հոսքի տուրբինները ունեն նորոգման աշխատանքի կարիք:
Բոլորովին վերջերս Ռուսաստան առաքվեց Հյուսիսային հոսքի տուրբիններից մեկը, որի նորոգման համար Կանադայի կառավարությունը Գերմանիայի խնդրանքով չեղարկել էր ՌԴ հանդեպ պատժամիջոցն ու առաքել տուրբինի շարժիչը: Փաստորեն, Ռուսաստանը «հրահրում» է նույն գործընթացը, միաժաանակ նաև անկասկած քաղաքական ճնշում բանեցնելով Եվրոպայի, մասնավորապես Գերմանիայի ուղղությամբ: Իսկ Բեռլինն այդ առումով չափազանց խոցելի վիճակում է: Հենց գերմանական տնտեսագիտական ինստիտուտներն են խոսում այն մասին, որ Գերմանիաի տնտեսությունը անկման շեմին է, էապես կրճատվում է ՀՆԱ աճի հհեռանկարը:
Ըստ գնահատականների, Գերմանիայի տնտեսության առումով ներդրողների սպասումները բավականին վատ են, կապված թե բարձր գնաճի, թե էներգակիրների հնարավոր ճգնաժամի հետ: Այդ ամենը Գերմանիայում կարող է բերել ընդհուպ կառավարության հրաժարականի, ինչպես արդեն իսկ տեղի է ունեցել եվրոպական մի քանի երկրներում: Ամենևին բացառելի չէ, որ Ռուսաստանը փորձում է ստեղծել լարված սոցիալ-տնտեսական իրավիճակ և խթանել նաև հենց այդպիսի քաղաքական ճգնաժամեր: Այդ իմաստով, Գերմանիայի հանգամանքը բնականաբար չափազանց կարևոր է, հաշվի առնելով այն, որ այդ երկիրը եվրոպական թիվ մեկ տնտեսությունն է ու Եվրամիության առաջատարը:
Գերմանիայի տնտեսական անկումը կարող է բերել Եվրամիության «երկրաշարժի», ինչի հետևանքը կլինի անկանխատեսելի: Ի՞նչ պատասխան ունի այդ ամենին Բեռլինը, հաշվի առնելով այն, որ ներկայումս կարծես թե չափազանց սուղ է գլխավոր թատերաբեմում՝ Ուկրաինայում տեղի ունեցողի հանդեպ Գերմանիայի ազդեցությունը: Հնարավոր է, որ Ռուսաստանը փորձում է առավելագույնն անել Գերմանիային այնպիսի գործողությունների «խթանելու» համար, որոնք կհանգեցնեն Վաշինգտոնի և Լոնդոնի դիրքորոշումներին առավել ակտիվ և առավել կոշտ ընդդիմանալու վարքագծի, երբ Գերմանիան կփորձի ձեռնամուխ լինել Եվրամիությունում այսպես ասած «այլընտրանքային» մոտեցման կրող բեվեռի ձևավորման:
Իրադարձությունների ընթացքը կարծես թե խոսում է այն մասին, որ դրա այլընտրանք կարող է լինել ամբողջապես ամերիկյան խնամակալության «ճանաչումը», երբ Գերմանիան գործնականում «դուրս կգրվի» միջազգային խոշոր խաղացողների շրջանակից իբրև շատ թե քիչ ինքնուրույն սուբյեկտային դերակատար: Այդ իմաստով, ուկրաինական պատերազմը կարծես թե ավելի ու ավելի լայն քայլերով է անցել անմիջականորեն Եվրամիության տարածք, առայժմ իհարկե բացառությամբ հիբրիդային գործիքակազմի ռազմական բաղադրիչի, թեև պարզ չէ, թե եղած նպատակներում հաջողության չհասնելու պարագայում արդյո՞ք երաշխավորված է այդ բաղադրիչի բացառումը:
