Կիրակի հայտնի է դարձել Հայաստանի վարչապետ Փաշինյանի և ՌԴ նախագահ Պուտինի միջև հեռախոսազրույցի մասին, որն ըստ Կրեմլի հաղորդագրության եղել է նախորդ զրույցի շարունակությունը: Հիշեցնեմ, որ նախորդ հեռախոսազրույցը տեղի էր ունեցել նոյեմբերի 16-ին, երբ աննախադեպ սրվել էր իրադրությունը հայ-ադրբեջանական սահմանին՝ Ադրբեջանի գրոհից հետո: Երևանն այդ օրը հայտարարեց, որ ռազմական փոխօգնության պայմանագրի կիրառման համար դիմում է Մոսկվային, թեև դիմումը բանավոր էր և գրավոր շարունակություն կարծես թե չի ունեցել, գոնե հրապարակավ չի հայտարարվել այդ մասին: Սակայն, թե Երևանը, թե Մոսկվան հայտարարեցին, որ դիմումի հիման վրա ընթանում են խորհրդակցություններ:
Տեղի ունեցավ նաև Փաշինյան-Պուտին հեռախոսազրույցը, որի ընթացքում քննարկելով առկա իրավիճակը, երկու երկրների ղեկավարները պայմանավորվել էին շարունակել քննարկումներն այդ թեմայով: Եվ ահա, նոյեմբերի 21-ին փաստորեն տեղի է ունեցել շարունակությունը, ընդ որում՝ գուցե իհարկե դետալային, սակայն հատկանշական պահ է թերևս այն, որ քննարկումը տեղի է ունենում կիրակի: Իհարկե կա արդեն ոչ դետալային մեկ այլ հատկանշական հանգամանք: Երկու հեռախոսազրույցների միջև հայտնի դարձավ, որ Բրյուսելում դեկտեմբերի 15-ին կկայանա Փաշինյան-Ալիև հանդիպում: Այդ օրը Բրյուսելում տեղի կունենա ԵՄ Արևելյան գործընկերության ծրագրի Վեհաժողովը: Օրեր առաջ անդամ երկրների արտգործնախարարները Բրյուսելում հավաքվել էին նախապատրաստական աշխատանքի նպատակով: Եվ ահա, հայտնի դաձավ, որ Վեհաժողովի շրջանակում կլինի Փաշինյան-Ալիև հանդիպում: Այս տեղեկությունը անմիջապես դիտվեց Մոսկվայում եռակողմ հանդիպման հանգամանքին հակադիր:
Շաբաթներ առաջ Մոսկվան հայտարարեց, որ փորձում է կազմակերպել եռակողմ հանդիպում՝ տեսակոնֆերանսի ձևաչափով, սակայն օրերս ՌԴ արտգործնախարար Լավրովը հայտարարեց, որ չկա դրա վերաբերյալ կոնսենսուս: Թե հատկապես ո՞ր կողմում է խնդիրը, Լավրովը և որևէ մեկը չի նշում, իսկ հայկական և ադրբեջանական կողմերը մեղադրում են միմյանց: Փաստն այն է, որ այդ եռակողմ տեսակոնֆերանսը չի ստացվում, փոխարենը ստացվում է հանդիպում Բրյուսելում: Այն կազմակերպելու «պատասխանատվությունը» վերցրել է ԵԽ նախագահ Շարլ Միշելը: Ի դեպ, այստեղ երևի թե կարևոր է դիտարկել որոշակի ժամանակացույց: Բանն այն է, որ Փաշինյան-Ալիև հանդիպում կազմակերպելու նախաձեռնության մասին առաջինն այդուհանդերձ հայտարարվել է սեպտեմբերին, երբ ՄԱԿ ԳԱ առիթով Նյու Յորքում մոտ տասը ամիս դադարից հետո հանդիպեցին Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահները՝ Մինսկի խմբի համանախագահների միջնորդությամբ: Դրանից հետո, թե Երևանից, թե Բաքվից ստացվեց արձագանք, որ Փաշինյանը և Ալիևը դեմ չեն այդպիսի հանդիպման: Այստեղ հատկանշական է այն, որ Նյու Յորքում նախարարների՝ երկար դադարից հետո հանդիպումից երկու շաբաթ առաջ զրույց էր տեղի ունեցել նույն Շարլ Միշելի և Պուտինի միջև, որում քննարկել էին նաև արցախյան հարցը և համատեղ աշխատանքի հեռանկարը: Բրյուսելի հանդիպումը պետք է դիտարկել համատեղ աշխատանքի տրամաբանության մեջ, որտեղ այսպես ասած միջնորդական կողմերը յուրաքանչյուրն ունի անշուշտ իր հաշվարկներն ու տակտիկական և ստրատեգիական դիտարկումներն ու նպատակները, սակայն այս պահին այդ ամենի հանրագումարում չի դիմադրում համատեղ աշխատանքի տրամաբանությանը: Առավել ևս, որ պարզ չէ, թե ինչ օրակարգ է լինելու Բրյուսելի հանդիպմանը, կամ ավելի շուտ հավանական է նույնիսկ, որ այդ հանդիպմանը կքննարկվեն ավելի շատ ընդհանուր հարցեր:
