SETimes կայքում հրապարակվել է Բանտերի ուսումնասիրման միջազգային կենտրոնի (International Centre for Prison Studies) զեկույցը, որում նշված է, որ 2006-2010 թվականներին Թուրքիայում կրկնապատկվել է բանտարկյալների թվաքանակը՝ հասնելով 124,000-ի։
Սա մտահոգություն է առաջացրել միջազգային և թուրքական իրավապաշտպան կազմակերպությունների մոտ։ Ստամբուլում գտնվող Մարդու իրավունքների ասոցիացիայի (HRA) նախագահ Օզթուրք Թուրքդողանը նշել է. «Մեր երկրի իրավական համակարգն այնպիսի մեթոդ է հնարել, որը հնարավորություն է ընձեռում բանտարկության միջոցով պատժելու յուրաքանչյուր կասկածյալի, իսկ երբեմն՝ անգամ երեխաներին։
Թուրքական դատարանները ձերբակալվածներին տարիներով պահում են մեկուսարաններում՝ մինչև դատավճռի կայացումը։ Մեկուսարաններում հայտված անձանց մոտ 47 տոկոսն այնտեղ պահվում է առանց դատարանի որոշման։ Մոտ 7000 բանտարկյալ բանտերում է հայտնվել քաղաքական դրդապատճառներով»։
Ստամբուլում լրագրողական ու դասախոսական գործունեություն ծավալած հոլանդացի Մարկ Ջիլեթն իր հերթին նշել է. «Թուրքիայում խոսքի ազատության վերաբերյալ ցայժմ շարունակում է գործել ավտորիտար օրենքը։ Հակաահեբկչության դեմ պայքարի օրենքն և կառավարության ու պետության անհանդուրժողականությունը հանգեցրել են նրան, որ շատ լրագրողներ հայտնվել են բանտերում։ Դա մասնավորապես վերաբերում է քրդերին։
Բազմաթիվ ռազմական ու քաղաքական գործիչներ են ձերբակալված իշխանափոխության նպատակ հետապնդած «Բալյոզ», «Էրգենեկոն» և այլ գործերի շրջանակներում։ Բանտարկյալների թվաքանակն ավելացել է նաև այն պատճառով, որ արդիականացվել է (Թուրքիայում սպանությունների մեծ տոկոս կազմող) պատվի համար սպանությունների մասին օրենքը։ Այսուհետ պատասխանատվության է ենթարկվում ոչ միայն մարդասպանը, այլև ավելի խիստ պատիժ են ստանում նրա ընտանիքի բոլոր անդամները՝ նրան սպանությանը դրդելու համար»։
Անկարայում գտնվող «Անատոլիայի ռազմավարական հետազոտությունների հիմնադրամ»-ի ղեկավար Գյոքհան Չափօղլուն ուշադրություն է հրավիրում նրա վրա, որ դատական գործընթացները երբեմն այնքան են ձգձգվում, որ մեղադրվողը մահանում է բանտում։ Չափօղլուն հիշեցնում է «Էրգենեկոն»-ի գործի շրջանակներում նմանատիպ 4 դեպք։
Հետաքննող լրագրող Մուսթաֆա Սոնմեզը բանտարկյալների թվաքանակի ավելացումը պայմանավորում է դատարանների անարդար գործունեությամբ, սովով, գործազրկությամբ, եկամուտների ստացման վատթարացմամբ, ինչպես նաև հանցավոր խմբերի խրախուսմամբ։ Ըստ նրա՝ բանտերում հայտնվելու պատճառների մեջ գերակշռում են գողությունը, փաստաթղթերի կեղծումը և զինված հանցագործությունները։
