Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի որդին՝ Լևոն Քոչարյանը, դատարանում լրագրողների հետ զրույցում չի հերքել տեղեկությունը, որ իրենք առաջիկայում կուսակցություն կհիմնեն: «Դու քաղաքականության մեջ ես, կուսակցություն ունենալը, բնականաբար, չի կարող բացառվել»,- հայտարարել է Լևոն Քոչարյանը։
Հարցին՝ արդյոք կհամագործակցե՞ն ԱԱԾ նախկին տնօրեն Արթուր Վանեցյանի հետ, Լևոն Քոչարյանը նշել է, որ դժվար է պատկերացնում այդ համագործակցությունը, ավելացնելով միևնույն ժամանակ, որ անհնար ոչինչ չկա:
ԳԽ պատգամավոր Ազատ Արշակյանի կարծիքով՝ եթե կրտսեր Քոչարյանը կարծում է, որ կարող է քաղաքականությամբ զբաղվել, նշանակում է խոտանում է իր նախորդի քաղաքական կենսագրությունը: «Եթե ինքն է քաղաքական գործիչ, նշանակում է՝ նա քաղաքական գործիչ չի եղել։ Իսկ եթե նա է եղել քաղաքական գործիչ, նշանակում է ինքը քաղաքական հայտ չպետք է ներկայացնի, որովհետև երկուսից մեկը պետք է լինի։ Միշտ մեկն է իսկականը, մեր Հայաստանում էլ կան օրինակներ, երբ նշանավոր ազդեցիկ քաղաքական գործիչն ունենում է աննշան, ոչ ազդեցիկ, անհաջող քաղաքական զավակ։ Ուրեմն ես կարծում եմ, որ ինչ-որ բան է ուզում ապացուցել կրտսեր Քոչարյանը, որ իր հայրը քաղաքական գործիչ չի եղել, ինքը սկիզբ է դնում, կամ էլ ընդհակառակը»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց նա։
Շարունակելով՝ Արշակյանը նշեց. «Ի՞նչ է նշանակում կուսակցություն բացել, դա սեփական սահմանափակ պատասխանատվությամբ ձեռներեցությո՞ւն է։ Դրա համար անհրաժեշտ է քաղաքական կուսակցությունների մասին նոր օրենք, որը հնարավորություն չի տա ինչ-որ մեկին կուսակցություն բացել, սեփական կուսակցություն ունենալ։ Նոր Հայաստանում չի կարող կուսակցություն բացվել, կուսակցությունը պետք է լինի կուսակիցների, գաղափարակիցների համախմբում։ Քրեականությունը կամ վրեժխնդրությունը քաղաքական կատեգորիաներ չեն, դրա շուրջը մարդիկ չեն կարող համախմբվել ու կուսակցություն հիմնել՝ վրեժխնդիրների, ռևանշիստների կուսակցություն լինել չի կարող։ Պետք է նոր օրենք լինի, որ մարդիկ այդպիսի հայտարարություններ չկարողանան անել. մի հատ էլ լվացքատուն թող բացեն»։
Մեր զրուցակիցը չի կարծում, թե նրանք կարող են քաղաքական ընդդիմության տեղ զբաղեցնել. «Քաղաքական ընդդիմությունը պետք է լինի էլ ավելի առաջադիմական, քան այսօր գոյություն ունի։ Քաղաքականությունն ընդհանրապես հետ չի գնում, այն առաջ գնացող համակարգ է։ Հայաստանը քայլ առ քայլ առաջ է գնում։ Լինում են հանցագործություններ, որոնք բացահայտվում են, դրա դեմ հասարակությունը և պետությունը պայքարում են։ Նոր ընդդիմությունը պետք է լինի այս քաղաքական իշխանության ծրագրերը բարեփոխող ընդդիմություն։ Իսկ իրենց քայլերը միայն ցույց են տալիս, որ իրենք քաղաքականությունից հեռու մարդիկ են, չի ստացվի իրենց մոտ։ Նոր ծրագրեր են պետք, առաջընթաց ապահովող, Հայաստանն արդիականացնող ընդդիմություն է պետք։ «Իմ քայլն» արդեն դադարել է հեղափոխական լինելուց, դարձել է հարմարվողական, ուրեմն հարկավոր է փոխել, բերել արմատական բարեփոխումներ կատարող ուժ։ Բնական է, որ այսօրվա հեղափոխական ուժն աստիճանաբար հարմարվելու է իր տեղում, դադարելու է արմատական բարեփոխիչ լինելուց, նրան կգան փոխելու արմատական բարեփոխումներ կատարող ուժերը, նրանք էլ կլինեն ընդդիմություն։ Որոշ չափով ձևավորվում, սաղմնավորվում է։ Մեկ տարի է՝ կա լեգիտիմ և լեգալ իշխանություն, արդեն կարելի է Ազգային ժողովին քննադատել, այդ քննադատությունն էլ դառնում է ընդդիմություն։ Օրինակ՝ սահմանադրական բարեփոխումներ, Ընտրական օրենսգրքի, Կուսակցությունների մասին օրենքի բարեփոխումներ, տնտեսական հայեցակարգի, դատաիրավական հայեցակարգի բարեփոխումներ։ Այս հարցերում իշխանությունը հապաղում է՝ ընդդիմությունը դրա դեմ պետք է լինի և ոչ թե հետ դառնա»։
Ազատ Արշակյանը Արթուր Վանեցյանին Քոչարյանի ճամբարում չի պատկերացնում, միևնույն ժամանակ նշում է. «Բայց ես նախկին, հեղափոխության ալիքով եկած պաշտոնյաների մեջ տեսնում եմ քաղաքական գործիչներ՝ այդ թվում և Վանեցյանին։ Նա կարող է հարել որևէ կուսակցության, բայց արդեն հեղափոխության հարթակի վրա և ոչ թե հետադիմության հարթակի։ Կանի, թե չի անի՝ չգիտեմ, բայց այդպիսի հնարավորություն ունի»։
